die kou

die kou

die klauw door mijn merg

was erger dan wreed

ik kende je wang alleen warm

zo warm als daarnet
toen mijn vinger

-ontzet- over je wang
op mijn beeldscherm gleed

21-3-2020

het besef sijpelt langzaam door
zoals na de dood van een geliefde
als de klap komt
vangen we hem met zijn allen op
dat (sc)heelt

Natuurlijk

natuurlijk vrees ik je
vrees ik je niet

omdat je ziet
wat ik niet toon

rondzingt
in mijn hoofd
als stillend ibuprofen

met een stem
die ik nooit hoorde

maar uit duizenden herken

alles

wij daalden af
mijn vader en ik
van 13
naar begaanbare grond

een mongool nam hem op
broedde hem uit
en bezwoer hem
hetzelfde wat ik eerder die dag
een vrouw tegen haar hond hoorde zeggen
-alles komt goed-

het is jaren geleden
mijn vader is al lang te ver
om ooit nog thuis te komen
en ik heb nog steeds geen
liever woord
voor -mongool-

maar bij alles wat me tegen zit
zie ik hem weer staan
zijn felblauwe diepkijkers
zijn gedrongen lijf
dat als een blok
van vastberadenheid
in alle stormen blijft staan

ja -alles komt goed
zolang alles wat is
met een extra chromosoom wordt begroet

Nogal Frank

over zwerfkeien
langs de lege plek des aanstoots
naar de stulp die een straat herbergt

Javaanse jongens hangen nonchalant
tussen lippen, glippen langs vingers
smeulen na in zand

ik stoot mijn neus
tegen een knoflookmeisje
ze galmt uit de keel van Frank

ik dacht dat uw naam genoemd was
in verband met de dood, zei ik
de dood, zei hij, de dood is afgedragen

en het gevaar?

het gevaar ligt in bed, thuis
onder lakens van zijde
in een jurkje van kant

ik gaf haar mijn zegen
zij telde er twee
schreef mij op een brief
dat ik trouw zou blijven
aan mezelf en aan haar

zij is het land dat ik
achter mij laat
als ik zo meteen
jouw zee bevaar

Er

er gaan dagen voorbij
dat ze aan hem denkt
dan loopt haar hart over
naar een parallel universum

naar haar levenloze alter
dat nergens aan lijdt

zodat de dood hen
in dartelend welbevinden
keer op keer scheidt

Toen

toen de kerk nog een idioot

groot huis was

waar mensen in rijen

doods zwijgend

onherkenbaar zondags

binnenliepen voor de voorstelling

en pas langzaam weer tot leven kwamen

als ze klappertandend van de kou

en de ongelooflijke verhalen

weer buiten stonden

waar mijn vaders haar eens

-zoals hij mij vertelde-

op het toneel vlam vatte

toen hij heel deftig

moest buigen voor een

meneer in een doorknoopjurk

en een paar kerels met

een capuchontrui tot op hun enkels

waar het rook naar die ene

van de drie koningen

en ik me af  vroeg waar de tosti’s bleven

Bij

---Bij een schilderij van Gusta Bastian.
Slaapkamer in vakantiehuis te Renesse in de jaren '60 (naar herinnering),
 acryl op canvas, 20 x 30 cm; plm 1981--

onder een confetti-deken
ieder aan zijn eigen kant
zacht roze ommuurd

balk ertussen
kast ertussen
en god die door
het raampje gluurt

hier wordt niet gefeest
hier gebeurt niets

tot de kist onder het bed uit schuift
en de viool begint te spelen
los is dan de geest
en er voltrekt zich iets

Francis

ze zat tegenover me,
een vrouw
à la Francis Bacon

het is geen wanhoop hoor
zei ze
wat je ziet is leegte
er is niets
om aan wat anders vast te houden
dan aan jezelf

ik zing liedjes voor vreemdelingen, zei ze
en u?

ik, o, ik zing voor lieve herenbeesten
voor vrijgeesten, vuurgeesten
en hou me graag vast
aan mensen
zoals u

Francis Bacon, "Study for Self Portrait 1982",

Hoe

hij vraagt me
hoe de wimpers krullen lately
ik wilde zeggen: ‘ ach, ik weet nie’
ze houden
het stof uit mijn ogen

m a a r  h e y

ze krullen zonder tang nog
en zijn lang en sterk genoeg
om zonder mededogen
met verve
neer te slaan

om al dan niet
ietwat dramatisch
in slow motion
op te gaan

en ach
als ik een half oogje toeknijp
lees ik :
‘expositie' geen ‘explosie’
blijkt ‘overleden’..‘overleven’
tot het leven wordt

maar verderop
waar dan de waas heerst
grijp ik
-soms bang-
door alles heen

als er dan
op mijn wang
iets glinstert
voelen ze even als van steen

[ dat vind ik een mooie laatste zin
-hoe jammer ook voor het gedicht-
de krul springt er daarna al snel weer in]

terug

2020

op 
een 
of andere
manier ziet
2020 er maar
ZOZO uit

Een ballonnetje

een ballon, een ballon, een ballonnetje
ik hoor je denken
- dat danst in de wind-

maar deze ballonnetjes zijn nog niet
eens opgeblazen

ik hou niet van lucht in een gedicht
dit is gewoon het slappe rubber
met mogelijkheden
een kwestie van leven
of niet

de grootste

de grootste gedachte
die ik ooit had
knalde
vrijwel meteen
mijn hoofd weer uit
om nooit meer terug te keren

sindsdien hou ik mij
bij gedachtentjes
onbenullig
wollig vaak

maar makkelijk
aan elkaar te breien
tot iets groots
om opgerold voor me uit te duwen
of achter me aan te slepen
om te dragen als een das

een strop
-wellicht-
hoe zwaar dat ook klinkt
kan altijd nog

het is

het is heerlijk, zo
met haar hoofd in het zand

want het zand
is een wolk
rozig en zacht

en het is steeds maar nacht
want ze slaapt
en ze droomt
en ze gaapt
en verwondert zich niet
over niets
denkt haar hoofd

denkt haar hoofd
dat nu echt?
ja haar hoofd denkt dat echt
en ik
ik weet het zeker

Het was

het is doorgaans vaag
een vlaag
slechts

traag

en
flets
van kleur

amper geur
nog,
een dichte deur
vaak, een scheur

vergeeld
verarmd
vergat het zichzelf

losgerukt

met punaise-gaatjes
als bewijs
van vastigheid

ooit

dierendag

4 oktober
is een uitgelezen dag
voor een buik vol vlinders
en zoetwatervissen

een dag
om als een beest tekeer te gaan
met het beste paard van stal
op zijn hondjes
bij de konijnen af

of muisstil spinnend

zodat de haan er niet naar kraait
tis een dag
voor gebraden duiven
en draken in een borrelglas

opstaan met de kater
dat doe je morgen pas

als dan

als dan je trouwe hondenziel
bezaaid met vlooienbeten
de dag weer als vanzelf
finaal heeft kaalgevreten,

komt die wonderlijke nacht
die schijnbaar doet vergeten

en vanaf het eerste gloren
in weer hetzelfde vastgebeten
val je aan

alsof je nooit eerder hebt gegeten

doe mij maar

doe mij maar
een leeg hoofd vandaag
dat zacht op water drijft
en dat na de avondval
op jouw schoot mag aarden

doe mij maar
een leeg hart vandaag
waarin smart niet beklijft

doe mij maar een kinderlied
waarvan ik geen woord versta
een dat mijn vragen strijkt
totdat ik erboven sta

I know now

I know now
that I can walk through fire
get burned
and still smile

I know now
that I can fall off a cliff,
break all my bones
and still smile

I know now
that I can jump overboard
drown
and still smile

but what does it take
to feel that smile
just for a little while

Oververhit

ja, doe mij een iglo
met spiegelgladde wanden
waar koning Winter eigenhandig
zijn bloemen heeft gezet

geef me 'n witbevroren waterbed
met een Eskimo, die koelbloedig
langs zijn lippen likt voordat hij
mij het koudste kunstje flikt

Zag

zag een zielig voorval met een vlindertje

dat plat op de grond dood lag te zijn

een andere vlinder fladderde

er in kleine cirkeltjes boven

ik hoorde hem snikken 
pakte m’n camera, maar toen ik wilde filmen

lag alleen het dode deerntje er nog

opeens kwam er beweging

in het zachtgele lijkje

en alsof het nooit de eeuwige jachtvelden

in mijn hoofd bezocht had

stevende het liefjes af op de vlinderboom

de daar treurende kringelaar

riep verbijsterd uit: ‘Jezus Mina!’

de dood

de dood maakt stil

en stiller nog
als het je zomaar overkomt
dat je niemand dag kan zeggen
of nog bedanken kan

nooit meer zijn kan
wie je was

dat je altijd veel te ver zult zijn
te groot
te heilig
te abstract
om ooit nog te bereiken

maar dat ze je blijven zoeken
van in opdoemende gaten
tot in rondingen van hoeken

om met één lieve gedachte
heel je wezen te bestrijken

Hij zei

hij zei het maar niet tegen moeder
dat hij de liefde bedreef
op een onbewaakte spoorwegovergang
terwijl zij dacht
dat hij huislijk zat te lezen
over 'de hemel in met Jezus'
en dat zelfs dat ooit was gelukt

hij zweeg
over het observeren van
van mantramompelaressen-monden
frivole keuveldames-monden
die op kattentongen zogen
met lange vingers
en bokkenpoten
hun mariakaakjes
malend op elkaar
over het eindeloos beschrijven
van zijn onzichtbare kunst
die je wel kon zien als je
goddomme maar keek

en dat hij daarmee
zijn psychiater gek had gemaakt

moeder zou het niet begrijpen

zoals

zoals 
de koeien down under 
op verzoek van Akio Yamamoto
dagelijks een mix van cabernet
shiraz en merlot krijgen
om het vlees zoet te maken
zo

Kom

kom, we gaan sc-
huilen in Parijs
en geven de stad
onze koude schouder
want we komen voor de lucht

we maken foto’s van een uur
die niemand zien wil

kom laten we ons verkijken
onbegrijpelijk zijn

we nemen tranen de macht uit handen
worden weer geil van een blij gezicht
we zingen ons glas kapot, gooien de fles
er achteraan en drinken ‘t leven puur

Dat

dat je dacht dat ze niet wist
dat je haar van vlam
naar vuur bracht
om jezelf aan haar te warmen
​daar waar de speeltuin draait 
rond een molen dode paarden
heeft liefde niets om het lijf
zelfs geen armen

Misschien

ik blijf je eeuwig trouw misschien
omdat ik altijd van je hou
misschien en heel misschien 
gaan we nooit dood 
en is misschien de hemel wel
-als we toch gaan-
iets wat misschien wel kan bestaan
en dat we daar
dan heel misschien
echt voor eeuwig
elkaar zien
misschien is misschien
het mooiste woord

...

de werkelijkheid
I love it
een beetje loensen
en ik heb er twee

hoezo een dagje ouder

hij zag haar zojuist nog huppelen

door het brandnetelveld

in een transparante zomerjurk

terwijl hij zijn hoofd

aan een draadje opliet

de waterpijp binnen

dampte nog na

hij wilde wel

daar

maar de lust

om op blaren te zitten

dat had mevrouw niet

ze liet hem achter

zwaar geïrriteerd

met voorbedachte tranen

in afwachting van het moment

dat zijn woorden daglicht zagen

dan zou hij haar

-alsof het niet grappig was-

bij haar lange blonde lokken

zo de court-room in sleuren

Is

Is dat licht 
aan het eind van de tunnel 
niet gewoon 
weer een vroedvrouw 
met een 100 watt-lampje?

drie seizoenen

drie seizoenen

open haardvuur op het scherm
‘Happy Violin’ op repeat 

it helps a little

maar het werkt niet

meditatie, fotoboeken

doorzichtige dingen
zoals borrelglaasjes

 ik zette ze vaker in

 maar nu terug

 en zet mijn hoofd er naast

ik laat de haast los
..haast

In je hoofd

in je hoofd kijken
en gewone koeien zien
onaf nog

o, en schelpen met
veelogige
minuscule
verbolgen mensenhoofdjes
half verborgen in het zanderige deel
van je linker hemisfeer

geflankeerd door een karkas met sticker:
‘unsettling sculpture’

rapture, ruptures, eruptions
all in little boxes

gekruiste benen
in een roze hartjesmaillot
een mond die kersen spuugt
en pitten tussen tanden maalt

ik wist niet dat je zo kon spreken

/

/

Guustaaf

Gustaaf,

zijn houten speeltjes,

installaties en steampunk art

zijn robot walks en marionettes

kinetische sculpturen

zijn spider walks

zijn manhole covers

abstracte expressies

en manuscripten

zijn objects

zijn manieren waarop mannen lopen

zijn cracks en na-effecten

zijn grote IK

zijn een gedicht op zich

moeder

het is dat ik het niet kon
anders had ik er om gehuild
om hoe je je handen vouwde
rond het mandje madeliefjes

 

om hoe je er naar keek
alsof baby Jezus er in lag

‘moeder’ vind ik een woord
om buiten een gedicht te houden
maar jij bent mijn moeder niet

A glimpse

hij, met boeddha-body
saffies draaiend en 'n mix
van blues & soul

zij, liggend
naakt, op goed geluk
in tv-blauw
led light
yellow, red & white

het signaal verzwakt
een ziel valt uit
hij staat op springen nu
hij zapt en zapt en zapt

ze richt zich op
verdwijnt en flits daar
is ze weer
(en hey, a dog)

the girl got dressed
alright

dan verleiding
-op leatherlook-
her head is resting in one hand
on her lap lies a book

n o w a y
he knows she’s lying too

hij kust het beest instead
zij loenst
( ik weet waar zij aan denkt)

dan, in slow motion
ruggelings, de hond nog aan zijn lippen
languit loom en lazarus
bevroren beeld
en sneeuw op de tv

I Ching

als ik niet weet
of je nog bent
en hoe het met je is
roep ik het orakel aan

ik moet je sensitief naderen
zegt hij
ik moet volhouden
want dat brengt voorspoed

ik moet wennen aan de afgrond
( moet dat niet –wenen- zijn)
ik moet mijn hart ondersteunen
de luiken zijn dik

je bent niet thuis
je bent nu een vreemdeling
ik moet blijven reizen
om ergens bij te komen

(ik wil geloven dat het een mooie plek is
daarom mogen we niet weten
want dan zouden we er massaal uitstappen)

ik

ik lijk in niets op niemand
zegt ze
en dat klopt beter dan ze denkt

I saw the matches on the floor
she says
she thought of Zappa’s flora
en aan bloemen die beginnen
met een A

ahh, what a mess
she says
en jaagt woorden door de ruimte als:
hoe heet dat jezusding ook weer
om je kont tegen te zetten?

krib liefje, krib

-je t’aime-
op een zwart omrande flard
fladdert liefjes naar benee

ze staat te huilen uit één oog
op een schaaltje paarse vijgen
en scheldt fluisterend de leegte vol
met een glimlach waar muren van achterover vallen

Wij

wij praten over de wind

de luchtbeweging
-zo natuurlijk als de kus
die ik je geef als ik
in je ogen alle antwoorden zie
op nooit gestelde vragen-
over de horizontale luchtdrukverschillen
de dominante windrichting
over de straalstromen
hoger in de atmosfeer
over gevoelstemperaturen: windchill

omdat wij daar zin in hebben

januari 19

and then he vanished
happily into thin air

and she
she just sat there
breathing him in
in a crinoline
on her swivel chair

filling her lungs
her heart
a bit astray

speaking in tongues
he would say

Kijk

kijk ‘m nou staan
een boom van een vent

een oogverblindende piekeraar
met zijn engelenhaar
en zijn zware dennenlucht

bespaar haar
al je geflikker maar

ze zal je aftuigen
en je ballen in een doos doen
piek er bovenop

je mag wel uitvallen nu
maar op de meest onmogelijke plaatsen
zal ze je het hele jaar
wel weer bij elkaar moeten rapen

Hij wil

hij wil een leven dat hem vreest
met muziek die naar hem luistert
en een boekwerk dat hem leest

hij wil een bloem die hem plukt
op land dat hem bewoont

een boom die naar hem opkijkt,
wind om weg te blazen
en een koning die hem kroont

hij wil een stem die stilte stillegt
als de stilte toe wil slaan
en eindigheid, o eindigheid
die zichzelf sloopt
zodat het gras hem nooit beloopt

Als

als het leven
je als een debiel broertje
in je gezicht spuugt
dan grijns je wat dommig mee
ook al wil je hem zijn nek wel omdraaien
het blijft toch je debiele broertje

HM

die nacht, onder water
leest zij in braille
over de man die een eiland ving,
-in de vorm van een vis-
met een handgeweven draad
en het kaakbeen van zijn grootmoeder

die nacht, onder water
haakt een krijger
een walvisbot-haak
links in haar hart
( kamer 4)

ze voelt zich versierd
en bevangen

houvast in gladde zee

beetje praten, eindje lopen

beetje praten, eindje lopen

verder niet
nee, niet verliefd
gewoon 
praten
lopen

naar de chaos
van tongen
die doorslaan

naar niet weten
waar Laos ligt

terwijl we
tot boven ons hoofd
in de Mekong staan

Zij zijn

zij zijn uit rijden gegaan
in een deux chevaux cabriolet
hij draaide met de bochten mee
een welgevormde duo-sigaret

zo noemt haar eega dat, de schat
zijzelf spreekt liever van
een hallé-luja hallucinogeen
waarbij zij loenst tijdens de spatie

ontstegen aan hun otomobiel
namen zij teugjes Bleu Fontaine
en deelden Reine Claude in het gras

zij mailde mij zojuist
dat het weer een shitdag was

1972

een man in doorknoopjurk
die met wijn en mislukt brood
publiekelijk fantaseerde
over het lichaam van Christus

ze bedacht dat ie bezopen was

en net toen zij begreep
dat zwangerschap niet te voorkomen
was door gewoon je broek aan te houden
doorkruiste hij haar met een
heilige maagd en een timmerman
-die ook logen dat ze barstten-
en wiens beelden zij nadien
elke ochtend op school
met de neus naar de muur toe zette

of ze wel eens gekruisigd was
vroeg een vriendje haar ooit
ze heeft daar volmondig ja op gezegd

ik zag

ik zag een man
die naar Elise zocht
in de krochten van een
wankel klavier

met scherpe tong
tussen tanden
vochten zijn oude handen
zwierig door het stof
als was hij Rachmaninov

Terwijl

terwijl meneer zich
-van de weeromstuit-
langzaam invriest
gaat mevrouw dwars liggen 
en eet 12 chocoprinsen uit 
het frustratietrommeltje

ze zetten zich vast op haar heupen
almost instantly
(voor haar gevoel)

zoals voor haar gevoel
2 dagen
2000 jaar waren

dan beland je zowat bij jezuskoeristus ja

Toen

toen ik veel liever
mijn tong afbeet
viel je oog op het losse ding
dat als een gestoofde peer
op traag uitlopend sap
tussen onze voeten lag

je kon het niet thuisbrengen

ik tuurde diep
in je andere oog
tot het zich sloot
maar je mond je voorbij praatte
stukje bij beetje
het laatste oor van mijn hoofd

we haalden onze schouders nog op
en gleden er grandioos af

2012

Locked man,
love me again.
Like when the sea fell from the sky
and we floated through a window
right on the altar.
As half drowned cats
in heat. A  love frenzy 
within the eye of the eye.
Salty in the quivering lap
of night.
Make your arms gentle, dear
like when you still had a heart
where butterflies and wasps
fought each other fiercely.
Oh how I wish to falter,
be sick of you.
Love me darling
and all that blue.

Gedicht bij sculptuur van Bruno Walpoth

soms liggen mensen

100 jaar te wachten

tot iemand ze uit hout bevrijdt

daarna leven ze bijna

oneindig

september 12

hij legde de schuld
bij zijn veel te trage oog
voor de vingervlugheid van
de vrouw die alles kwijtschold

bij hoe zij hem begoochelde
terwijl zijn ijskap smolt

bij de zoete krengen
de hemelse booswichten
de meisjes van het serpentengilde
die na luttele regels
al niet meer wilden

nee,
ook niet als hij zich aanlengde
en verlichtte
met een frisse Groene Fee
het bleven kut-gedichten

zonder titel

weliswaar met mammie’ s
zelfgebreide das

maar
zijn jas niet dicht
zijn muts niet op
hoe kan dat nou

koud veertig jaren oud

ze had het hem nog zo gezegd
zelfs al toen hij pas twee was

nooit met je hoofd
in een plastic tas

M

we zagen haar liggen
-zedig gedrapeerd-
op een Bretonse canapé

naast haar, een half man, half beer
-met getatoeëerde Maori-codes,
verstopt onder zijn rieten rok-
hij gedroeg zich als een heer

in plooien geschikt
zoet overmand
at zij elegant
een –onbehoorlijk gerezen-
canelé van zijn hand

Incantatie

ze danst op water
met aan haar mond
het bekje van
een doodgevroren vogel

tot hij vliegt

met ‘r handen in haar zij
zet ze haar tanden
in het duister

gristus nog aan toe
in één ruk
licht de zon op

zolang ze zijn naam
maar blijft herhalen
vlechten haar manen
zich rond de stralen

Elaine

“Mijn naam is Elaine en ik heb een belangrijk visioen gekregen over u.
Uw leven staat op dit moment voor een splitsing.’’

nou Elaine
ik sta altijd voor een splitsing

ga ik link
ga ik recht
doe ik ‘t met inkt
of doe ik ‘t echt

ga ik door het duister
of loop ik in het licht

van het spek&bonen-pad
door de halve gare-steeg
rakelings langs het gesticht

de hoofdbaan af
het zandpad op
of toch de slingerlaan
met de motten
naar de maan

Fijn

fijn om wakker te worden
in de spiegel te kijken
en te zien dat je nog haar hebt
je terwijl op het hoofd krabbend,
omdat je niet meer heel zeker weet 
toch echt niet van de vrouwenliefde te zijn

ik droomde dat mijn lokken los lieten
toen ik een knot vol lak
nog een tikje naar links wilde geven

verbluft stond ik plots
met een secuur in elkaar gedraaide haarbol
in mijn hand

vrijwel meteen bevond ik mij
– met een onooglijk restjeskapsel-
aan een ronde tafel met 4 letterlijk stoffige professoren

Scarlett Johansson wervelde de kamer binnen
terwijl ik met getuite lippen het grijs van hen af stond te blazen
ze boog zich naar me toe en zoog zich een minuut lang
aan mijn mond vast en grinnikte toen ‘just for fun’

langs

langs de vrouw van steen
wakend aan zijn tuinpad
met geleende vleugels
van de levenloze zwaan op haar rug
naar het raam
de deur
en terug

zie hem staan
doorzichtig
tussen lege, zwevende jurkjes
nachtegalen in zijn ribbenkast
slikken gewichtig vlinders weg

tik zacht
op glas
en al zijn botten breken

altijd wat

heb je eindelijk
je lievelingsbadpak 
terug gevonden
ben je je figuur kwijt

F.

lieve jonge jongen
met je Jagger-lippen

over het slingerpad
glipten we, zwijgend
langs stokstijve bomen
met pluis rond hun voeten
dat wachtte op wind
of op monden
die honderd wilden worden

in het gedwarrel
zoenden we
de allereerste tong
urenlang
liefdesbriefjes kervend
in ons gloeiend kinderhart

lees ik terug in braille
voel ik nog hoe het oversprong

Toe

toe vertel nog eens

van je hartslag
van hoe de wind lag
hoe de vlag woei

van de waanzin, de weerzin

de snoeiharde klap
van de hamerheer
die onontkoombaar
op je neerdaalde
en
de kick toen je het
niettemin haalde
met je kin op
een klittenbandschoen

maak dat ik joelende mensen zie
die in adoratie knielen
voor ons, met jouw neus op mijn hielen

huis houden

met warme spons en klamme zeem

wis ik dikke mist

de buitenwereld uit

en voel mij tegen alles in

een ware weergodin

ik sleur mijn Noorman

door het huis

tot ie alle hoeken zag

dan kom ik een beetje bij

bovenop de centrifuge

die op volle toeren draait

daarna hang ik de was op

alsof het slingers zijn

B

ik zag iemand
met jouw postuur

alles
zwol
en smolt
en droop

in een stroperige zee
stond ik

al mijn voeten van lood

ik wilde met mijn ogen dicht
die armen om me heen
en dat die mond dan zeggen zou

‘k u t l e v e n’

langzaam, op een Reve-toon
met een nadrukkelijk klinkende N
tot het zo groots en geestig klonk
dat het draagbaar werd

Poeffff

hete tranen
bij 20 graden onder benul

ze stokken
als een mooi moment
een blauwe wolk
de zon groen kleurt

als een glazen vogel
zichzelf tot scherven zingt

een bevroren papaver
p o e f f f f f
in slow motion
uit elkaar springt

en een schittering
kilometers duister coma
opslokt

Godfried’s opklap-sterfbed

Godfried’s opklap-sterfbed
dat maar net in een vertrek past
draagt logés met geen idee

een van hen, beneveld door de slaap
slentert gapend naar een staande klok
tikt het deurtje aan en plast

een vreemde vrouw vergist zich
in de 9 en de 6
zij haakt verbluffend wulps aan
om even later, als hoer
weer op de stoep te staan

tergend langzaam valt een piano
uit elkaar, een mottenzwerm
verzwaart de lucht

iemand klapt,
mondhoeken trillen
Neil zingt
‘I am I said’

ik verjaag hem met een mantra
schuif onverstoorbaar
stenen op een bord
tot het vrij is van patronen
en een stukje ik bezwijkt
aan het veranderen
van DNA

/

Marjon Sarneel

21 februari 2014 · 

̡̛̯͕̺̩͍͙͖͇̯̓̓̎̎̎͑͆̈́̚ḯ̺͇̞̟͎̗͇͔̩͓́̔́̅̑̋̀͘͠ķ̠̫̭͔̣͇̞̪͔̓̔̔͐̊̄͊̈̚͠ ̢̢̪̻̰̫̟̲͖̞͆̍̑̔̒̀̇̿͊͠h̢̤̖͚̗̪͙̬̮͖͒̋̑̄͒̋̍̊͝͝o͖͉͚͇̼̱͇̯̳̮̊̈́̌̽͒́̅̕͝͠ę̥̥̣̠̭͖̪̟̉̂̒̂̎̑̇̅̐̕͜f̧̧̛͙̫͕̥͙̙̻̠͊̾̒̇̄̈̕̕͝ ̡͍̱͕̝̗̖̤̣̀͋̉̑̈́̏̄̑̂̋͜t̡̢̢̛̙̥̟̱̦̦͙̍̏̂̀̅̔͗͘̚ȍ̧̧̲̙͔̘̖́͐̈̀̀͋̕̚͜͝ͅͅc̡̢͇͕̖͚̮̭̜͗͋̌͒̍̍́͘͜͝͠h̢̺̺̗̤̖͓̦̦̀̌̂̑́̀͛̾̕͠ͅ ̧̻͚̪͔͓̣̥̞̯̈̀͛̂̃͗̓̿̀͝g̢̨̳̘̲̦̗̪̼͙̅̔̓̽̂́̆͂̈̔ė̬̼̳̰̠͔̜͖̖͓͐̈́͌̇͐̃̀̚͝e̡̗̝͎̪͙͕̟͕̳̋̏̑̑͋̿̊͂͛͛n̨̧̻͈̝̰̙͔̦̹͊̽̀̾̓̍̈́́̔̔ ̨̖̦̭̲̟͚̠̠̱̃̍͛̍͆͒̄̑̄̚l̡̝̙̝͍͖͙͎̣̪̅̋̔̿͒̈́̒̈̇̌ą̜̻̺͉͙͉̻͍̓͑͒͗̔̌̓͗͊̀ͅb̧̡̡̰̩͕͚̗͉̝̃̎̓͆̄̏̂͂̊̚e̻̤̦̖͖͉̤̻͓̐͌͒̈̇̌̐̚̚͜͝l͇̻̰͍̫̪̠̗̠͓̀̂̎̄́̀͒̌̈́͒ ̣̫̻̝̗̻͇̟̺̗̐̾̄͒̄̾̅̚͝͝ò̢̡͇͍͚͇͙̖͉͈͐̒͌̽̐̅͆́̚m̧̛̦̲̗̞̹̣̱̙̓̉͛͒͛̑̋͗̚͜d̺̮̩͚̥͎̜̪̝̈́̈̉̉͋́̂̿̚͝ͅa̧̲̼̟͕͎̟̲̤̺͆̉͐̈́̎͒̉͊͝͝t̢̨̞̺̳͍͖̺͖͚͊̐̉̈͋̉̐̑̕͘ ̧̧̡̖͚̪̤̙̩̰̓̇͂̎͋̾̽͌̿͠i̢͍̲͉͉͖̘̻͇̓̅̈́͑̈́́̊̕̕͜͝k̺̲̼̜̬̬̲̹̻̎̔̅̀̿̆̚͜͝͝͝ ̢̞͕͈͚̠̖̲̞̅͂̇̒́̎̒̓̂̋ͅé̢̡̧̪̬̜̙̯̝͚̓̒̄̂͑̊͒͘͘ȩ̡̞̮͚̹̣̝̜̋̇͋͂̅̈́̔͆͘͜͠n̢̥̝̬̺̗̫̩̱̿͗̾̀̎̒͛̓͠͝ͅ
̡̰̟̳̪͔͚̺̦̥͌̆̎̌̈͊̀͊̔̕ŵ͈̤͔͍̥̪̯̣̮̫̈́͑̎̊̌̈́̾͐͝ö̦̘̤͓͖͎̘̖̝́̓͊̐̈͒̾͂͠ͅn̜̮̘͓̣͔͔̬̮̭̉͛̈́̈́̌́̇̈́͘̚d̡̛̬̦̣̝͎̼̙̼̈́̎͊͂̒͂͒͠͝ͅë̳̩̳͖͖̭͇̲̫̌͒̉̓̒͒͂̊͝ͅȓ̡̡̢̧̤̱͕̳̖̼́̆̃̈́̄̎̕͝͝l̞͙̤͚̫̺̥̙̬̼͑̎̉̔̈͑̍͗̈̈́i̧̭̪̹̯͕̪͖̬̰͊̿̎̉̀̇́̃̉̕j̛̬̤͈̯̦̦̗̱̭̮̀͒̉̋͒̿̊͐̾k̢̝̳̜̥̳̻̣̝͓͊̐̑̑̈́̐͆͒̀̕ ̨͙͓̺̱̼̟̳̹̼̔͑͆͌̊́́̒̅̓m̙̺̗̲̭̞̖̦̳̘͒̾͐͒̃̀̎̂͠͝e̢̗̼̯̙͔͚̟̯͍͐͒͂́̽͒́͆̓͝i̬̻̬̺͉̹͔̺̖̣̔͑̒̀̓̓̋͗̀̏ś̡̢̹̭̬̱̳̼̻̳́̉̒̏̋͐̃͘̚j̦͈̣͖̟̲̭̮̦͕͂̇͗̓̋͂̽́̐͘ẻ̢̙̜̝̰̜̜͖̲̘̃̀̄̿̇̊̅̓͝ ̧̢̛̩͈̥̘̪̯̻̹̈́̏̉̑͗̓̉͘͝ḇ̡̢̧̦͔̫̳͔̯̾́̌̔̈̂̎̐͝͠e̛̩͓̤̗͚̱̲̱͙͍̽̏̌͛̒̋͘̚͝ǹ̛̫̹̞̬̣̮̤̫̭͙̀̌̽͂̔̐̄͝ ̧̠̼͚̮̜̦͉͙͇̀̃́͗̉̃̾͋̈̚e͓͕͎̮̣͍̻̤̰͛̆́͆̀͛̅̄̀̒ͅn̢̨͓̯̪͉̤̞̞̤͊̃̆̋̃̊̌͛̃̑ ̧̡̰̼̫̺̰̥͎̂̈͗̔͛̊̊̑̉͘ͅj̨̨̣̲̦̥͈̳̭̜̿̔̒͂̎̾̀̀͐͝į̨̧̛̟̥̼̙̈̓̊͌͌̾̒͘̕ͅͅͅj̢̫̰͔̲̺̘̤̞͔͗̑̔̈́̌̉̐͘͠ ͚̱̣̪̘͓̙̫̥̗̽̆̋̇̈̓͗̈́̉̽d̢̼̝̙̞̘̞̬͖̠͊̀̔͂̆̆̎̽̓͝ę̠̰̪͖̼̤̭̹̠͑̀͗̌͋̂͂̄́͘ ̺̘̹̯̙̦̭͖̩̟̎̋̓̂̒̒̀͊̅͝f̧̤̣̹̱͉̦͍̍̿̓̀̏̇̊̏͜͝͠ͅl͓̪̻̩̘͓͈̬̺̞͌̊̄́́͗͛̂͋̓i̲̯̲̳͈̻̺̣͓̮̋͆̀͋̿͐̒͊̕͝ţ̛̭̫̞̞̦̹̰̤͉̀̈́̄̊̈́͂͝͝͠s͕̥̠̝͙̝̘̮̗͍͂͒̔́͋̓̇̍̅̕ę̛̮͍̼̣̥͕̪̭̥̐̇̑͋͗̊͒̔̌n̠̪͍͙̞̮͓̰̠͛̾̎̓̔͗̂̄̕͝ͅd͎͕̘͇̯͙̦̩̺̋̌̐͆̈́͊̄̇̒͜͠ê̜̻̗̜̻̣͍̮͍̽̔́̀̃̄̂̄̚͜
̛̝̝̘͇͍͕͇̫͒̉̆͐́̐̔͜͝͠ͅh̟̲̖̭̪̟̦͇̣̃̾̈́̏̾͐̀͘͝͠ͅo͈̻̬̗̟͔͔͊̄̊͌̑͗̐̄͆̋͜ͅͅṇ̫̣̖͓̙̠̜̦̮̓̉̒̎̋̒̿̕͘̚d̡̦̮̮͈̣̹̩̥͇̿̑̊̒̈̅̄̌̄͝,̖̖͔̩̼̼̘̲͓͑̔̾̍͊̋̃͋̋͜͠ ̢̮̠͚͙͎̖̮̘̬͛͋͒͑̇͐͐͘̚͘d̫̗̱͈̟̖̹͎̤̘̋͂̆̎̑̆̓͛̚͠į̨̛̣̣͈̖̗̤̘̀̍̈́̈̂̌̿̌͝ͅȩ̛̫̟̯͉͙̠͖͓̀̿́̔̂̉̐̚͘ͅ ̨̢̬̯̥͇͚͉̫̘́͊͗͑̿̀́͐͋̒ì̡͔͓͈̫̭̜̯̠̀̋̈́̔̇͊́́͛ͅk̡̧̢̛̜͇̘͍͚̖̰̅̐̌̈̇̄̈́̓͝ ̨̧̡̛̲̥̣̬̙̜̳̇̄͛́̀̽́̓͠à̢͚̣͈̮̗̟̞̺͇͌̒͒̓̌̔̐̊͘ļ͍̤̦̮͔͔̭͇͙̽̐͐̔͒͆͗̈̂̚s͖̥͎̺̮̙͇̣͍̪̎̂̉̊̋͑͒̆̈́̆ ̬͚͚͔̮̦̺͎͙̃̂̓́͐̀͋̾̕͝ͅm̡̪̥̹̙͚̺̉̊̀̈́̑̎̔̓̑͜͝ͅͅe̢̛̝̦̥̗͍̻̩̝̪̿̋̅̓̽͋̆̔̚ ̨̲̰̜̻̠̫͇̬́͋̆͂̐͌͐̈́̾̂ͅd̙̝͙̼̫̹̱͉̤̏͑̇̇̃̏͛͘͝͝ͅá̡̡̨̧͕͓̱̫̱͂̓̂͒̈͌̔̕͜͝ṯ̤̤͚̠͈̱͍̘̋͆̄̍͛͒̐͛̚͜͠ ̨͇̞̱͕͚̞͉͎̗̆́̈́̇̓͌̋̊͛͋z̺̹̱̬̤̦̜̲̗͈͒̀̽̀̀͂̔̿̑̊ọ̢̟̮̳̱͇͉̩̐́̂̏̈̌͌͌̈̄͜ ̢̝̟̙̙̜̘̼̻̠̓̏̾̓͐̈́͆͆̂͠u͔͎̟͎̦̼͖̰̲̰̿͋̉̓̑̉̏̇̚͠i̡̮͇̩̲̰̭͙͎͓̓̀̍͆͛͛̑͒͘͝t̡̨̮͖̩͖̹̠͙͍͑̊̃̆̊̓̿́̄̓ ͔̮̳͎̰̖̤͍̪̲͐̀͊̽͑͐̅͋̿̕ḳ̨̢̛̭͚̱̠̣̳̈́́̈́̅̐́̀̍͘͜o̢̨͇̣̜̲͔̩̫̼͗̈́̽̃͂̀̀́̈́̐m̢̝̪̣̙͓͎̞̰̀̓͆̈̑̐͋͐̚͝ͅţ̛̲̙̯̱̰̱̖͔̪́̎́͆̾̿̇̚͠ ̧̛͚̠̻̹̝̠̯͚̭̀̔̏̈́̑̅̄͘͝R̨̩̝̞̬̹̳͉̗̾͑̐̊̓́̕͘̕͝ͅo̥̙̦̠̪͈̲̗̣̙̾̽̊̽́̂͗̎͌͝c͎̤̰̼͎̻̩̝͎̜̈́̂̆̔̈́̉́͑̚͠ŏ̘͚̙̱̠̲̫̞̭̤̍̔͒͊̀̑̓̒͘c̨̡̛̼̲̟̬̯̘̙̜̊̐̓͐͗̈́̀̐̔ơ͕̞͍̬͚̱̞̫̜͎͒̊̀͒̓́͘͘͝
̡̨̘͔͎̺͈̹̱͕̑͒̏̃̓̾̐̂̕͝n͈̤͚̘̳͔̱̫̓͑̊́͐͊́͑̕͝ͅͅȏ̧͉͕͈͉͓͎̟̭̩̿̈́̏̂͂̒̃̔̕e͎͓͇̹̙͍͙̗̤͌̾͒̓̑̈́̊̾̄͜͝m̧͕̠̲̥̙̖̝̹̳̃͊̑̋̾̅̍̄̈́͝,̛̛͚̟̟̼̞̰̮̘̰́̎̈̊̏͛͘̚͜ ̢̣͖̞̯̪̪̰̹̦̒̿̓̅̆̿͌͑̉̔z̖̺̜̥̘̼͉̹͇͓̉̃́́͊́̅͘̚͝i̡̡̢̳͙̞͓̪̙̓̊͛̎̄͗̀̾͊͗͜n̨̼̠͓̹̤̝̘̠̦̈̋̃̓̀̾̾̎̏͘ģ̯̦̘̹̞̬̣̙̞̄̀̀͊̇̅̎͌̋̕ ̨̧̛̛̠͍̟̪̭͓̪̹̈́̈̾̇̄̇̃̈ğ̨̗̯̜̥͖͓͕̖̦̌̽̒͒̽͂̚̕̕ę̖̜̪͍̲̞̹̑̈̋͛̇̐̓̉̈͜͠ͅw̙͕͖͙͔̞͈̘̣͍̍̉̃̇̐͂̕̚͝͠ǫ͖̤̭̱̭̼̦̤̏͛̔͊́̃͗̏̀̚ͅo̱̬̼̻͍̞̗̝͕̅̒̈̾͗͑̏̈́̋̄ͅṋ̨͎̭̗̱͕̟̲̮̂̍͐̈́̿̂̌̎͂̚ ̡̯͈̩̩̮̠̺̗͋͆̋͋̀̀̆͘̕͠ͅe̢͖̠̩͇̼̭̜̱͙͂̓̐̄͑̃͂͘̚͝ë͚̰͓͖͓̥̥̟̻́̓̽̂͗̀̑̐͛̕͜ņ̖̞̖̥̫̟̝̫̈̀̆͋̏̌̂̐̈́͝ͅ ̘͇̻͇͚̞͕͔̱̖̿̂͌̊̊͋͒̅́̕l̢̡̡͙̪̝̗͖͔̄͆̈́̊̀̀̂́́̚ͅȋ̮̯̘̫̹̣̺͓̖̖̒̋̀͑͂̆́̕͝ẻ̱̻͙͇̬͎͙̤̖̰̀͛̓̏̈́̄͐͗̚ḍ̠̤̘̥͇͍̦̮̻͗͐͊̾̎̾̈́̇͝͠j̧̧̛̬̳͕͔͓͖̯͍̒̄̆̇́̔͌̕͝ȩ̨̖̠̼͔̝̲̳̩̂̈́̐̎̎͑̏̏̀̕ ̧̢̛͖̪̘̱̲̯̩̺̈̍̀̂̔̋̒͐̚v͎̩̺͍̞͇̳̖͙̮͒̑̈́̽͛́̀͊͝͠o͈̙̦͍̠̟̲̲͓̟̽̄̏́̂͑͊̇͘͠ơ̥̘̫̫͙̘̣͍̯̰̈́̀͌̄͗̽̊̇͝r̛͉̤͎͓̹̯̭̠̼͍̾̈͋̅͛͑͋̇͝ ̛̼̻͕͙̖̻̟̣̭̞̊́͌̔̈́̀̈͝͠m̢̧̙̞͇̮̥̜̹͎͛̂͊́̎̽̒͂̌͠e̛͇͙̲̳̞̰̤̠̔̓̒̈́̈̔͐̾͜͠ͅ
̡̘̠̟͚̘̼̝̙͆̋̓͒̂͂̓̒͆̕͜z̧̛̹̥̟͙͕͕̺̞̤̃̆̿͑̽͊̈̕͠ȩ̨̰̲̗̮̺̭͈̉͑́̓́̋̓̕̕͘ͅg̛͔̫͎͍̱̳̯̜̹̝̊̑͛́͒̈̉̚͝t̨̛̗̗̼̻̲͔̫̺̱̅̂̌͋͗̎̃̽́ ̢̱̰̙̱̺̜͓͓͚̈́͗͌̈́̓̄̒͛̅̔ź̙͔͖̟̩͚̣̲̗̄̈́̔̄̋̒̊͛̽͜ẽ͈̪͇̠̯̜̺͓̻̱̂̾͋̎̍̂̒͐͝,̱̤̭̳̝̘̜̫̞̪͗̎̄́͒͑͌́͌͝ ̧̪͓̥̠͓̬̹̪̺̂͂̀̐̓̏̌̒̾͝é̡̡̨̪̘͙̻̠̮̍̌͒̆̂̿͑̉̚ͅḙ̡̨͔̭̹̹̩̠̦̄̽̿̐̽͌̀͋̔͊n̳̫̘̗̠̪͓̫̪̓͊̃̈́̈́̀̒̑͜͝͝s̥͓̮̙͓͕̥͈͎̫̋̎́̔̈̏̑̋̄͠ ̡͕̬̙̹̳̱͖͎̳̈͑̆́̃̃̀̈́̊͘ṕ̨̲̜͙̯̖̜̳̱̝̾͋̒͗̔̾̓͑̄ẻ̳̹̰̺͚̲̞̠͇̟̈̏͗͋̊̆̍̈́͝r̢̨̰̣̱͔̱̭̩͎̾̈́̔̑̊̊̀́̿͝ ̡̡̪̠̠͉̪̦̻̘̀̄́̇̃͗̔͐̃̆t̨̫̝͚̖̖͖̗͇̅̊́̍̀͐̈́̈̀̅͜ẅ̢̦̮̟͕̰̖̭͉̭́͑͒͗̉̈́͂̈́͊a̧̦̭͖̻̩̯̠̝͖̎͛̓̒̃̈́͊̑̐̕a̧̢͓̭̲͓̜͖̰̠̋̊͑̈́̐̈̑̔̔͘l̛̛͕͙̳͖͙̫͍̰̯͓͆́̓̌̈́̅͒̕f̡͕͕̹̺͔̜̥͓̠̉̎̔̆͊̍͆̃͐͝ ̨̟̖̤̠̳̳̙̳̏̀͑͋̍̉͌̎̀͘ͅj̩̠̟̜̯̝̯̘͎̎̃̈̉̆̆̉̆͋̋͜ḁ͕̺̘̦͚̯̮̺̲̐̈́̑̈́͒̊͛̿̚͝ạ̢̛̥̺̭͕̲̘̝͔͑̈̈͊̆̐̈͊͝ŗ̝̲͍̤͈̥͖̥͓̃̊̂͌̋͒̊̑́͊ ̥̝̲̜̱̠̠͊̅̒̏́͊̂̕͘͜͝ͅͅǫ̛̥̘̣̘̬̟̱̭̹͂̓͊̆̀̐̋̈́͝f̧̧̗̻̙̬̤̱̻̬̽͐͑̄́͗̈́̈̅͝ ̢̘͎̜͙̦̪̙̠̱̊̎͐̈́͊̾̎̎̊̇s̢̨̢̛̖̲͖̩͚̙̎̉̽͐̇͋͗̎̌͜t̩̘̻̖̹̦̰̺̘̔̈́̌̑̈́̿̑̓͆͘ͅȩ̛̞̬̲̭͓̗̭̱͇͆̍̀̌̏́̔͒̚ë̡̪̼͔̗̤͚͈̐͛̆̓̀̏̔̾̄ͅͅd̛̪̗̯̳̫͈͉̰̭̯̈̍̐̽́͒̎̓̿s̱͕̜͚̜̹̭̜̓̅̇͆̽̉̈͊͌͜͠ͅ ̭̹͙͙̳̟̺̫̈́̆̆́̔̍̃͂̆͜͠ͅą͓͔̜̺̩̭̼͉̜͊̊͌͐̓̀̆̐͘͝l̛͉͔̫̘͓̗͎̹͎̳̑̈́̌̉͌͒͒̑̄s̛̬͍͕̱͔͉̮͇͈͎̅́̄̄̊̔͊̅̚
͓̤̖̼̦̪͖̜̘̓̏̌̈́̅͑͆͂̊͜͝ḯ̢̝̪̭̮̥͚̬̫͇̏̐̽͊̏͌̕͝͝ķ͇͍̼̻̻͇̮̦͉͑̑̾̌̌̌̊͒̉̕ ̟̟̖̼̱̼̩͓́̈́̋̃̎̐̏̈́̚͘͜ͅw̢̖̞̟̤̳͙͇̯̼̓̑̅̈́̏̿͐̎̕͝ȩ̱̟͖͉̯̥̠̭̥͛͐̌̔̎́̒͌̽̕e̙̲̹͔̝̟̠͈̼͆̏͛̾̅͑̌̒́̿ͅr̨̟̖̳̥̠͉̝͚̐͌̈́̀̍̃́͗͝͝ͅ ̨̰̭͎̬̝̙͖̇̽̈͌̽̽̽͂̃͜͝ͅi̘͚̱̗̰̗̠͉̦̿̍̀̍̓͐͗͘͠͠ͅn̠̮̟̝̠͚̳̜̪̞̈̿́͌̊͆́́͑͝ ̺͉͇̥̬̱̞̪̠͛̌͒̌̏̐̈́́̕͝ͅm̛͈͕̪͉̠͕̗̪̞̦̿͋̏̿̽̏̅̑͘'̛̺̖̳̺̤̳̝̞̝̞̀̃̓͊̀̃͂̕͠ń͎̫͍͈̬̩̫̤̣̬́́͂́̈̔͘͘͠ ̡̥̖̼̪̭̗̯̝̯̇̂̎̃́́͑̏͠͠ẓ̨͚̬͎̥͎̘̘̺̓̽̾͗̃̅́̊͠͠ǫ̢̛̱͓̹̭̥͕̼̫̇̔̔̄̓͗̕͘͘m̨̺̱̝̳̲͚̦̺̟̑̊̆́̀̈́͒̂̊͝e̱̞̙͚͙̲̟̜̯̹͒̾̀̆̒̋̂̿̚̚ŗ̹̹̬̟͓͕̟̜͖̅͂̽̈́͛̐̑̚̕͠j̻͉͉̗̞̻͉͖͉͉̈́̋̓̐̂͑̿͆̕̕ṷ̢̺͎̗̞̻̯͍̙̈̾̿̿̀̀̂͌̚̕ŗ̛͙̜̘̪̯̪̤̹̋͌̿̐̈́̊̋̓̓͜k̛̤̱̝͉̤̖̤̫͇̬̍̽̌͐̈̉̐̏͝ ̢̬͍̲͔͔̗̲̘̘͌̉͌̓̈̓̓̂͘͝p̨̝͔̬̳̤͎͙̮̙̅͂͗̄̎̄̏́̈́̄ą̡̻̝̬͍͈̞̳͈̓̌̔̈̀͒̾́͐̎s̡̢̻̺̱̦̜̘͎͓̾̎̒͛͆̐̊͆̈́͝ ̨̩͖̫͔̜̜̹͖͐̄́̋͌̑̆̏̽̿ͅơ̱̳̦͈̝̪̬̻̘̓͛̆͗̽́̊̀̚͜f̰͚͕̹̰͚̱̖͚͎̈́̃̽̍͆́͋̚͘̕ ̧̧̗̙̠̗͔̰͛͑̏͗̎̎̀̓̊̎͜͜m̛̱͍̬̤̫̭̻͚̯̘̒̄̏̒̀̅̆͘̚ȋ̻̰̯͓̪̮͉̜̫͓̃́̉̈́̀̚͠͝͝ș̢̮͇̪͎̬̭͚͇̒̄̂͌͌͗͒̊͠͠s̨͔͚̫̼̹͓̫̘̺̎̄̄̎̋́̎̀̾͂c̨͕͈͍̦͇̣͎͈̫̅́͗̀͋̀̿͘͝͝ḩ̹͙̬̞͖̮͇͉̳̈́̅͒͒̽̾̐̈́̈́ǐ̢̜͇̩̝̝̫͓̥̟͑͐͋͐͋̈́͂̏̏ę̨̛̻̩͓͈̦͇̲͕̓̊̒̓̄̔̇͒͘n̨̛̖̞̝̙͚̣̩̣̬̽̈̀̽͗̌̏͑̕
̨̢͈͕̠̹̭̝͙͒́̐̓̂̿̇͘̕͝ͅp̨̘̮͉̻̰̜̩̘̻̃̂̈́͑̈́̄̅́͘̚â̛̟̯͉̰̰̞͚̺͇͌̃̓͌̄̃̚͜͠s̢̡̭͕̹͉̦̩̹̈́̑̾͌̈͂̎̈́͛̕ͅ ͔̗͖̮̖̪̝͙͔̻̏̎̽̅͛̉͊̅͌̚ẅ̨̧̳͔̮̯͉̹̺́̏̀̃̇̑̃̓̑͒͜è̩͎͔̮̻̫̠̭̻̿̅͋̒̃̈́̏̕͠ͅḙ̛͕͉̫͇̠͔̯͉́̈̑͗̄̆̽̏͌͜r͇̟̠̪͚̹̟̗̬͉͆͂͐̿̒̃̊̏̕͝,̣̥̜͎͍̙͉̗̫̺̑̈́́̆̄̇̐͂͋͊ ̢̨̪͉̘͓̳̘̟̱̂̎̈̾̓̃̓̈́̂͘ä̳̰͎̗̻͖̥̰̖̭̊̽̐̉̄̓͊̔͝l̢̧͉̭̳̗̳͕͍̟̅̆̈́̎̆̏̏̂̒͒s̨̡̧̢̙͓̼̼͔͚̈́̈́̂̊̄͌͗̎́͠ ̛̥̗̲̹̗̻̖̙͖͊̈́̀́͗̍͗͠͠ͅd͓̣̝̥̥̤̗̜͎͖̔̈̓̇̅͆̒̑͆̈́ę̗͔̬͈͚̗̝͔̟͂̿̽͛͑̊̀̎͗̅ ͇̖̥̞͔͙̣͔̗̯̃̌͊͊̂͛̔͘̕͝ḑ̢̰̣͚̗͍͎̞́͛̊̔̊͌̍̿͘͜͠ę̢̛̥̦̗̗̪͍̬̫̎̒̽̽̽́̑̾͝u̧͈͖̦͉͙͈̳̘̮͂̓̄͗̎͊̈́͆͛̒r̡̡̞̲͖͍̻̠̯͖̓̈́́́̇̅͌͛̋̽ ̢͈͉͇̩̻̲͉̯̠̀̇̐́̑͒̔͒͋̎e͇͉̜͔͕̪͇͙̙͌̿̅̈́͒̅̅̊̉̒͜ȇ̡̛͍̙̩̘̱̹̰̞͌̾̓̈́́̈̑̚ͅn͚͙̼̯̗͙̩͓̹̍́̏̓̿́̈́͑̑̐ͅ ̨̛̫͓͉̥̝͈͚̝͓͊̃͂̅̌̅͘̚̕b̛͈̲̗̭͔͙̠̥̂͛͐̎̿̋͐̆͜͝ͅr̨̮̖̼̩̥̲̗̝͔͐̌̆̄̏͌̓͐̉͘ȩ̠͓͔̥̦͖͔̜̤̔̉̊͆̎́̎͘̚̕d̫̻̖͕̤̫̲̝̭̠͌̍̑̉͑̐̏͘͘͠e̡͎̻͚̘̥̜̩͍͇̅̏̿̑̽̽͛͐͐͛ ̡̛̹͔͙͎̗̘͔̦̮̔̆̍͛̆̽̉̂͘k̨̺̙̼̗̥̫͎͓̥͑̑̂͑̏̈́͒̓͝͝i͔̥͙͖̦̮̻̘̞͒͆̋̐̀̏̓͝͠͝ͅe̡̨̛̛̝̩̼̖̬̟̞͗̓͋̇̓̒̅̒͜ṙ̢̻̫̯͚̳͕̖͖͕̋̅̀͑̈̐̋̈͐ ͇̼̭̥͎̙͇̗̰͊͐̑̾͑̋̋̽̌͠ͅļ̩͓͔̪̞̞͖̦̌̑̿̑̈́̇̈́̑̈͝ͅḁ̳͓͙̺͙͔͚̹̹͗͗͆́̄͗̀̊̉̾ä̦̰̩̭̫͔̼̻̙̼́̎̉̍́̑͊̽̚͠t̞̱̤͉̙̬̜̜͖̄̌̃̀̔̄͑̎̚͘ͅ ̭̺̝̗̯̘̫̮̫̜́͂̈́̄̀̈́̓̀̚͘z̻̯̼͎̻̠̗̝̞̺̉̔̅̐̀̐̀̏́͝į͎̼̮̪͍͇̞͍͑́̅̂̂̌̅̅͘͝ͅė̟͈̤̠̲̖̻̘̖̆̂͑̀̍̔͐̎̕ͅṇ̢͕͖̜͙͉̳̥̩̃͗̾̈́̀̅̽̈́̔̈́
̣͍̭̦̰̯͎̰̗̦͊̆̆̒͗́̏̂̿̅
̡̛̛̮̮̼̟̪͕͚̋̀̊̈́̋͒̾̇ͅͅȟ̦̼̣̠̗͈̤̱̜̺̎̏̅̈̔̆͑̐̚ơ̡̙̯̳̮͎̞̱̜̋̊͑͒̀̈́̆͜͠͝o̪̠͙͎̲̦̙̰̘̳͛̄̊͑̈́̍̈́͊̃́r̨̨͓̱̗̺̤̰̪̪͂͋̓̀̊̈́͒̐͊̚ ̛͉͚̳͈̥͖͔̩̘̺͂̆͑̈́̈̓͋̚͘m͍̣͎̞̣̱̯͚̰̒́̐̈͂̑̏̎̌͝ͅį̗͕͔̠̘̭̫̑͒͗̈̆̄̓̉͜͜͝͝ǰ̧̜͚͎͓̲̳̝̲̙̿̔͗͋̂̄̽̇͠ņ̡̛̛̫̜̙̘͔͕͕̮̈́͋̾̇̚̚̕͝ ̧̨̛̟̰̼̬̹̠͓͙̏̐͋̾̂̈́̒̊̆z̭̩̙̭̰͎͖̞̹̱̑́͒͋́̊̀̀̃̚ǒ̩̪̹̞̲̦͙̙̼̤̐̑́̄̎̊̾͝͝ę̫͙̹͈̭͕̫̳̘͆͊͐̆̽̑͗̓̿̂ẗ̨͓̼͈̝͓̣̹́͒́̈̄̌̎̾̕͘͜ͅe̢̨̺̺̮͉͇̺̼͍̍̈́͑̈́̈́̎̀̌͐̚ ̨͚̹̝̬̫̟͈̯̥͐̂͋̍̋̋̔̊͠͝b̥̥̩̞̠̠̞̝̙̞̄͊̉̾̋̔̍͆͗͘r̨̩̙̟̖̖͖̯͕̻̓̔́̽̉̊̈̑͛͝u̡̡̯͙̤̝̭̦̬͖̓̇͗͋̇̊͂̾͆̎î̡̘̫̼̺̲̱͉̳̥̈́̏̒̽͊̓̋̈́͝d̢̝̮̜̹̖̞̳̪̤̀̈̑͑͛̊͒͒̕̚e͙͇̩͕̻͙̘̙͔̾̉̀͗̿̀͌͘̚͝ͅņ̡̺͔̼͈͉̫̫̱̀̀́͆͒̅̅̐̕͠g̢̡̥̞̱̝̠̣̯̭̍̌̊̈͆̓̀̕͝͠r̡̦̳͕̘̳̳̘̲̬̉̏͒̎́͗̏́̕͝o̯̯̬͉̝̹̫̗̳͍͋̊̐̀̂̓͌̏̅͝m̡̛̤̝͕͉̠̻̳̞̰̐̇̊͑̄͑͌̈͠ ̢͔̮̪̱̲̭̥̬͚̍̐̍͛͑̈̽̏͑͝ḅ̨̺̫̮̮̻̗̩͚͋̐̽͊̿̇́̆̉͝i͍͙̥̠̗͔͚̳̘͚̅̒̊͐̃̈̀͂͘͘j͇̣̮͙̤̳̙̘̟͔̇̽̃͑͂̐͆͌͆̕n͖̳̖̠̗̩̖̘̺͇̈́̓͑́̀̅̋̽̕͝a̧̫̯̮̤̗̰̭̩̘̿̃̌̌́̄͗͑̽͝ ͎̦̞̠͔̦̠͓̬̼̇̒̇̇͑͂̅̕͝͝o̤̣͖̖̙͔̱̤̠͖̓̏͛͂̈͒͌̀͐̅n̼͈̦͚͓̳̗̗̘̔̄͛̾̃̑͋́͆͝ͅs͙̗̭̘͍̝̲̘̣̰̾͂̽̋̽̊͆̏͗͝ç̼̜̘̻̻͕͍͍̺̑̐͛̃̉͐̌̿͘͠h͈̣̯̟̟̗͎̠̥̃̓̀͊͂̃̍̉͘͝ͅu̻̼͚̖̫̬̱̺̹͈̾̈́̌̿͛̀͆̐̍̔l̩͍̱̠͉̙̰̲̫͖̒́̔̾̃̍̀̅̇͘d̮̻̦̲̖̺͚̮͚̭̈́̊̃̒͋̇͛̽̄͋į̬̤̱̜̦͉͇͇̂̒̉̂̿͗͗̈̚͝ͅg̨̫̞̣̞͙̖̥͈͉̓͊̌͐͋̅́̊͠͠
̗̝͔̬̦̗̣͕̞̇̀̀͗̇̑̐͐̽̽͜k̨̧̨̰͎̯̜̩̙͍̏͋̿́́̏̅̈́̃͘i͔̯͉̙̟͉͖̟͔̜͂̒̅͌͂̄̈́͌̈̐ė̢͍̜̞̩͕̬̘̘̹̽͐͛̂̈́̊̇͋͋z̢̞̝̜̦̤̗̲̜̀̾͂̑̍̇̍̾͘͝ͅe̪̖̪̟̪̭̤̱̞̻͗̂͒̐́̈͒̐͑͝n͕͉̠͇͓̫͔̬͖͇̍̐̃̔̏̋͌́̍̈ ̨̨̢̢̢͍̠̲̩̇́͆̉̉̀̑̕͠͝ͅţ̡̧̫̖̜̠̙̲͉͌͑͌̏̐̽̆̔̀̑ȗ̡̪̙͎͎͇̻̪͇̺̍̋͒̐͐̑͌̏͘ś̢̬͉͈͔̼͎̩̖̈̍̈̓̏̈́͆̓͜͝s̹͉͇͎͚̥̟͖͖̤͐̓̂̽̇̈́̑͆͗̿ę̡̹͈͍̣̦̜͇̠̈́̑̐̔̏͛͛́͘̕n͉̝͓̫̮̰͍̰̦̥͐̎̒͛́͆̚̕͠͝ ̜͖̺͎̖͉͚̘̜̺͐͆̏̏̒̓͊̈́͗͘Ḑ̖̼̼̠̳̼̞͈͉̔̓͒̀̔̂͊́̌̚i̡̳͕̠̗͕̳͖͚͆̂̔̍͆̄̇̒͘̚͜r̛̖̻̻̲͓̤̱̻̓̽͛̒̅̑̔͒͋͜ͅk̡̧̗̺̼͉͇̦̩̩͛̓́͐̂̊̃̓͠͠s̞̼͍͎̭̯̣̭̳̣̆̎͑̈̈́̒̅̕͝͝ô̧͈̼̦͈͔̤̘͓̩̽͗͗͒͌̿̔̆͝ñ̨̺̞̙̱͔̘̯̯̃̔͋͊̈́̔̀̂̄ͅ ̛̞͙͓͈̱̼̲͙̠͈̇̓̓̐͂̄̓͂͝ę͓̞̬͚̱̗͍̙̐̀̋̋͐͊͐̊̋̑ͅn̢̧̤̤͙̝̲͓̹͉͊͛̓̔̐̉̓̕̕͝ ̨̛̺̟̮̭̯̦͔̦̰́͑̽̿̈͛̚͝͠V̬͈̱̣̯͚̦͙̟̝̇̉̓̍̇͌̓̆̓͆l̛͓͖̩͔̗̰̭̳̪̙̈̓̌̄̊͆̽́̚a̛̭̘̘͈̝̞̱͍͓͕̽̃̍̈́̍̾͗͘͝ď͎̮̜̺̤̬̳͎̝͆̃͆̄̾͊̐̌̚͜ỉ̢̡̢̥̦̜͚͈̟̩̀̌̄͂́̾̕͝͝m̢̢̛͕̬͙̹͉̲͍̉̉͗̏́͛͂̌͠ͅi͇͔͓̳̱̗̳̺̜̱͆̆̈́̒̊̊̐̕̕͝ř̻̘̰͉̳̖̘̫̯͎͑̌̿̿̋̓̒̌̕,̡̢͈̲͉̦͙͈̖̐̎͂̓͗͆͋̓̚͘͜ ̛̯̲̝̺͔̠̬̮͕̻̓͌̉̄̔̒̈̈́̕z̤͍̗̻̦͎̯̰̼͓̉̀͊͂̅̃̍͒̄̀ȩ̨̨̹͇͓̞̮̦͕̍͑̾̆̆̓̌́͝͝g̡͖̬͇̪̟̦̲̞͊͐̐́̇́̓͋̈́͜͝t̛̻̼̳̳͕͖͍̝̳͙́̃̋̀̔̔́̕̚ ̡͇̬̦͕̘̪̗̰̓̌̔̈́͗̀̇̀̍͊͜z̢̨̟͓̝̥̱̺̙͓̍͐̔̇̏͂̒̍̿͐ë͔͎̪̞̟̲̺̮͍̲́̍̽̓́̇͌̔̐͝
̨̛͎̙̯͍̩͔͙͔̆̐̈́̏̀͋͂̕͘͜a̫̲̞͙̱͉͕͔̼̪̾̋͒̐͂̉̐̅̆͝l̢̹̲͎͓͉̲̝͖̲̾̋̈́̏̔͛͋͊̌͆s̨͙̪̬̞̱̬͔͙͌̉̋͐̈́͆́̏͛̈́ͅ ̢̨͉̪̬̼̠͍̞͇̀̋͗͑̉̓̈̈́͠͠h̛̤̪͉̤͉̲͇͓̯̠͒͊̃̿̅́̈̏͂į̟̝̲̩͎̲͍̤͈͊̓͑̄̀̎̃̓̓͘ę̼̜̹̼͎̪̥̒̑̈́́̆̑͛͗̌̾͜͜r͙̤̠̜̯̣̹̲̰̩̋̈̋͒̄͑̈́̈́̇ ̧̩͙̜̪̪̼̳̩̠̔̓͒͂̋̽̏̒͛̕ê͚̗̳͍̦̣̫̖͙̟̾̔̈̌̿͋̇͂̈e̢̧̧̛̝͖̭̙͕̬̝̿͌̎̾̀́̎̊̌n̨͉͚̰̼͔̫̻̜̝͑̈̈̇̊̒̍͝͝͝ ̼̲̞̮̳̼̹̰̗̒̀̐̔͒̐̈́͘͜͠͝k̘̳͕̼̪̝̬̪͈̲̿̽͂͂̊̎̓̉͝͝a̫͚̟̲̟̞̞͎͇͐̉͊͌̊̈̐͆̚͜͠ļ͍̳̝͍̜̺̺̹̪̐̀̋͑̿͌̿̈͘͠m̨̢̛̹̫̳̻͙͍̜͕̓̏͂͗̓̌̄́͠ë̛̛͖̯̳̞̝̺͙̟̲͙́̈́̊͊̐̓͝͝ ̨̨̨̻͎̰̙͈̰̘̾͋̅̓̅̋̾̾̑̚m̱͔̩̺͔̟̤̲̦̭͛̉́͗̅̽̿͐͆͘i̤̬̥͖̩͔̠̗̪̊̽̀̂̈́̅͋͊̓͝ͅd̡̧̧̢̹͇̞̹̳̈̾̉̾͑͐͒͐͝͠ͅd̡̛̘͙̮̫̦̘͒̽̓̋͋͐̏̃͜͝ͅͅą͔͕̖̱͉̝̮͈̅̓̈́̀̌̂̆̐͘̚͜g͖̖͖͖͙̮̺̬̹͇̾͑̈̒̈̋̇͐̕͝ ̨̢̛͎͖̬̜̥̩̺̀͋̂̔̋̄͒̂̚ͅȏ̧̗̮̳̹͓̤̲̣͉͂͌̉̊̃̒̈́̂͛p̘̞̱̯͍͇̺͙̭̈́̇̏̀͑̾̊̅̍͗ͅ ̡̡̢̨̲̠̖͓̝̟̀͑̈͒̌͆͆̚̕͠l̡̧̛̙̲̱͚͚̯̳̦͐̅̌̊̑̄̓̊̑ā̲̱͉̫̮̱̼͎̦̪̉̌̈̏̍̂̋͑̕n̛̺̝̗̱̠͎̣̻͓̘͋͂̅̏͂͆̐͘͠g̢̢̺͖͖̠̟͓͓̏̎̐̓̽̑́̀͛͝ͅę̛̟̘̗͙͔̩͍͚̐͋̀̆̈́́̋̎̚͜ ̝̭̻̭̜̼̭͈͉̔̾͂̊̔̎̈̆̕͝ͅb̢̧̛̻͕̦̣̭̖̲͖̌̄͂̓͌̆̅̀͝ẹ̪̳̝͚͈̘̙̬̺̐̓̂̔̉̍̄̃͘͝n̡̨̞̠̬̙͈̰̺̬͛́͐̈́͌̌͗̎̆̿ȩ̺͓̞̱̞̻͇̟̂͗̎́͗̐̎͛͊̚͜n̢̡̡̰̩̠̹͈̤̩̅̓̉̅̈́̇͐̓͂͝ ̡͇̘̖̪̰͓̭͉̮̄͐́͑̈́̽̓͛̿̈́l̢̝͈̘̹̭̲̗̘͈͌̂̅̀̇͛̐͆̾͝o̩̩̺͉̭̳̲̝͓̬̅̈́̑̆̈́̉͌̈́̅̚ọ̞͍̭̻̫̻̙̭̜͗̓͐̎̇͑̀̈́͋̕p̠̲̞͎̞̱͈̦̣̩͋̏͂̍͗͋̍̅̍̂ț̖̟̖̱̯̣̻̘̗̀̂͆́̔̀̎̕͝͝
̯͎̹̙̺̘̺͔̩̃̏̈́̉̾͂͊̚͜͠͠i̡̻̖̼͈̠̱͓̘͐̈́̽͋͂͑̌̄͘͜͝ṇ̛̩̻͇̯͚̝̱̼̺̎̅̇̏̈̃̏̔͠ ̡͎͓͉̝̹̤̞͈͌̾͋̄̓̇͐͗͋͜͠ḧ̜͉̜̞̣̗̟͕̦̟̇͐͗͐͛̿̈̑͠e̟͕̥̫̯̙̖̫̠͒̃́̂̈̾̈́̂̚͠ͅt̨̢̢̤̱̗̯͖̟̝̐̒͊͗͛̆̓̋̄̋ ͙̦͇̪̙͕̰͉̠̬̋̐̀̍̊̃̊̀̚̚h̛͇͎͔̪̯͉͎͖͉̭͌̄̐̏͆̉̅͘͝o̧̞͉̥̫͇̙̗͔͇̽̈̆̓͆͆̽̈́͋̕ơ̫͚͙̮͓͙̺͋̌͛͌̐̃̈́̑͜͜͠ͅf̤̦̫̖̖͚̮͚̯̥̑̽̌̐̃̆͊̇̓̕d̛̲͙̖̯̹̗͇͔͇̟̅̇͊́̎̓̐̄͝ ̞̜͈̼͍͎͉͔̝̯͊̃͆̂̃̀̀̀̕͝v̟͉̬͔̺̱̱̟̗̠̈́̆́̄̎̏͋͑̎͘ą̳͍̜̭̞̖̠̱̑͂̌̎̆͌͂̈́̕͜͝n͈̺̺̖̭̩͈̩͖͙̒̓̽̈́͑̐̀̌̚̕ ̡̹̜̦̰̳͎͕̱̅̓͆͑̇̽̃͐̅̈ͅo̡̤̮̖̘͇̪̪̹͉͌̈́̈́̓͆̓̓̇͝͝n̢̢͕̳̣̜̥͔͔͇̓̎̇͒̂̀̚͝͝͠b̧̫̫̼̗̭͍̹̳̦̉͊̈́͆̈́͋̄̕̕͠ē̡̡̯̫̭̰͍̘̙̦̌̓̔̇̽̔̉̓̚w̧̢̰͚̺̘̝͙̙̽̀̑̎̃͐̈́͆̽͘ͅe̛͍͈̠͖̤̫͚͙̖͕̊͛̇̄̾̑͂͠͠ę̧͈̺̲̮̩̩̤̜̇̃̀͌͆̒̿͒̂͘g̛͓̻̭͔̫͚̥͖̼̘̉̎͗̋͗͛̔̍͝l̢̫̫̜̟͓̱̭̳̼͌̑̌͐̽̅̚̚̚͠i̡̛̤̱̘̯͍̟̲̜̹͒̄̇̉̇̆́̿̕j̡̨̪̙̺͓͓͖̱͖̀̑̿͐͐̈̽̒͊̕k̡̡͈̙̯͇͉̤̯̒̄͌̄̽̎̚̚͜͠͝ẽ̠̘͚͕̘̹̣͎̭̬̓̄͐͛͊̒̈́̄͘ ̧̨̲̼̝̱̫͚͕̩͊͒͌͒̉̈́̽̿͘͝J͕̻̖͙͙͉̘̮̺̟͑̂͆͒̑̿̈̏́͆ḛ̬̼͚̰͔̼̗̯̭̽͂́̃̎͛̂͑̚͝ȁ̡̛͙͈̻̻͙̫̩̱̟́̑̈́͆́̈͑͌n͍̰͍̠̲̩̭̣͈̿͋̊̊̉̿͑̇̕͘ͅ ̲͚̪͙̝̩̜͕̮͖͊̎͆͌́̏̏̓̑͝d̨͙̦̪͖̠̩̭͎̲̊́̑̈́͑̏͐̈́́̚ȋ̬̞͙͇͇̪͇̲͔̈̀̈́͑̑́̿͐̅͜ę̨̼̮̪̺̦̻̜̑̀̃́̇̑̍͊͝͝ͅ ͚͓̳̼͍͕̮͙̼̺̐̂̂̃̈̀̃̇͑̒s̢̪̰̤͉̞̞̼̘̖̏͗̈͌͛̉͛͒̈͝ļ̨̰̲͉̠̹̜͓͙̏́̆̉̊̊̊̈́͛̎è̛̝̙͇̺̲̠͙̤̞̉̃̅̿͗̔͘̚͜c̡̛͎̗͚̩̹͙̹̼̜̔͒̈́̑̆̑͑͘͘h̭̱̬̤̳͙͉̣̰̙̏̅͆͑̔̅̉̌̕͠t̞̠̹̻̗͔͚̗̔̈́̎̽̈͋͊͂̊̚ͅͅs̡̢̡̢͓̮̝̪̱͖̓́̇̈́̄̅̆͗̌͂
̡͕̘̩̖͚̘͍̙̓͐̋͆̔̐̀͘̚͜͝n̯̫̜̪̩͖̩͔̗͎̽̊̃̍̾͋͛́́̑o̢̢̧̜̯͍͚̩͙͑͑̏̀͂̈́̒͗͂́ͅģ̢̛̰͍̜̹̹̥͎̅͌̾̽̄̂̆̽̄͜ ̛͎̪͇̳̥̤̙̩̝̈́̿̀̈̐͛̕̕͜͝ȉ̛̮̪̗̟̤̭̬͈̼́̅̉̔̃̽́͘ͅń̥̝̙̼̙̹͔͈͍̜̓̈́̏̃̐̕͘̕͝ ͕̪̝̪͖̹̻̩̱̔̄̉̽̀͌͆̄͝͝ͅģ̻̮̤͔̤̲̺̰̻̽̾͐͌̒͊̑̔̾̐e̢̛̯̼̦͚̹̥̜̰̠͂̃͊̐̊̈͛͝͝h̢̺̼̼͈͔̺̬̬̊͑̎̏̌̒͂̀̏͠ͅę̝̳͕͕̘̻͎̙̾͐̈́̀͆̓̀͌͊̚ͅį͖̹̲̬͚̖͎͔͍̆͌̋͒̀̒̂͆͌̐ṁ̪̹̲̲͕̮̯̗͔͇̍̿̍͋͌̉̚͝͝t̬̝̮̦͈̦̘̻̩̰̓͂́̉̎̀̍̍̕͝ă̛͔̝͓̟̱͍̦̗̬̈̾̋̂͑̂͑̚ͅå͇̹̞͍̗̥̻͙̮͈̍͛͊̒̂̈́̉̄͝ḻ̨̢͔̱̺̞̼̪̙͂̋̈́̽̄̀̿̑̄͝ ̧͚̪̺̜͖͈̗̟̑̇̈̀̌̊̄̐͂̚ͅv̧̦̘͙̳̯̯̬̭̯͊̇̑̒̉͂́́̉͘a̧̡̛̹͖͚̲͕̘̠͆̿́̏̈́̓͌̚̕ͅņ̤͉̳͓͉̼͇̝͋͌̈́̐̄͌̿́̊͝ͅ ̦͔͔̣̩̟̳̼͙̝̑̌̆̈́̄͛̈́͊̕͝z̫̹̫̰̳̜̺͎̯̻͒̒͛̈́̏̃͘͘̕͠ȃ̡̳̫̹̯͙̥͙̜̟̃̊̊́͐̈́̈͘͝c̡̗̦̳̫̬͚̞̖̆̊͐̈́͗͗̚̕̚͜͠h̨̠͚̮̟͓̤̳̥̣̄̎̈͊̐̈́̾͂̆͋ţ͉̻͚̘̜̫͎̬̪̏̉̑͌́͆͑̍̎͝ȩ̣̠͈̘͕͖͉͛͐̓̌͐̈͑͆͘͜͝ͅ ̡͍̻͇̤̜̥̲͔̂̽͌͒̒̽̅͋̌̚ͅk̛̮̹̙͎͇̘͖̬̘͍͌̄͒̓̊̎͋͗̕ë̡̢̨̛̟̲͎̝̤̼̮́͆̈́͒̉̈́̾͌͑r̛̫̱̼̙̠̳̘̝̤͎̿̂͒̌̆̑̇̕͝v̢̡̨̯͔̹͖̫͚̳͋̎̏͑̓̇̃̐̚̕e̳̻͎̭̘̟̬̖̳̍̎̓̄͗́̀̑͘͜͠n̡̜͖̰͖̦͈̪̣̍͒̂̑͆͊̃͐͠͝ͅ ̙̤̬̲̥͙̺͚̙̦͌̀̔͛̄̇̂̏̕͠s̛͍̙̰̩̩̖̱̳̰͊́̽̒̈́̾̍͑͝ͅp̢̛̣͔̫̬͈̻̬̪̜̑̓̃̌́̀̅̒̃r̞̠̼͙̭̯̗͉͚̞͌̓͌̑̃͐͋͊̎͠ē̺͚̩͓͍̼̘̳͈͐̾̾̀̏̿͛̈͜͠e̮̫̗̰̱͓͉̦͓̖͒͋̐͑͊̏̆̓̽̚ḳ͖͙̱̭̘̺̠͚̀̅̋̑̿̈͐̚̚͠ͅt̢͔̦̹̬̮͉̗̦̰͒̈́͐̀̇͌̽̓͂̏,̧̧̛͎̝͎̞̥̙̙͖̃̂͗̔͋̅̊̅͝ ̖̣͉̟̜͔̱̳͖̀̈̉̏̎̽͋͛͂́ͅh̲̯̗͖͉̱̜̣͓͍̓̀́̈́̍̌̅̃̍͝e̡̢͍͍̫̲̬̣̟̼͋̎̾́͗̎̄͊̆̋t̻̹̹͈͚͔̥̥͈͂̐̍̿͌̏̈́̈́̃̕ͅ ͎̱͇̩̟̺̜̖̥̜̇̏͒̏͋̅̑̅̚͠i̧̩̠̺̖̳̻͎̙̖̒̅͗͐̑̾͊̑̎́s̢̤̮̳̻͙̩̣̰̟̈́͆͊̊̋́̈̒͝͝
̧̧̢̮͍̥̩̺̘͔̑͌͗̈́̔̂̾̈́͝͝z̧̡̛͍̰͕͈̖̠̙̖̾̄͂̋͋̋̚͝͠i̳̩̰̞̣͚̲̟̲̲̔̊̏̔̌͑̈́̾̍͝j̳̞̘̰̪̗̙̞̿̽̃́̊͋̋̒̔͠ͅͅn̢̰̦̣͎̻͇̝̟͕̑͊͊̊́̀́̌̂͝ ̧̮̩͎̝͖̭̗̻͙̌́̅̍̓̒͋͒͌̐ę̗͙̪̱͖̗͚͉̖͗͌̑̌̍͌͐̚͠͠ĩ̛̥͖̳̖͚̲̙̬̈͗́͐̾̈́͜͝͠ͅg̛̭̭͔̪̟̞̞͍̻̏̀̅͛̑̍͌͠͠ͅe̖͇͍̥̱͙̹͖̘̔̓͒͌̂̑̄̄͝͝ͅn͙͇̬̺̰̺̳͖̈̆̀́̈́̓͊͘̕͜͜͠ ̧̨̧͕̞̝̖̗̟͎̐̿̏̐̈̽̂̚͘̕w̡̛̦̪͉̯͚̩̫͔͊̌̏̎͐̍͆̑͝ͅí̛̜͔͇̤̣̦̣̯͓̗̈́̉͊͊̽́̂͑j̹̣̗̲͓̬̫̠̭̖̐̾̆͆͂͊́̀̚͝s̨̢͕̺̠̼̥̩̙̺̑̀̄͑̆͒̍̋̔͆j̨͈̱̗͚͙͔̥̱̾̆̔͗̏̊̇̓̌͊͜ȩ̪͉̺͖̻͓͈͓̇̇̿͊̅̏̈́̍̽̉͜ ̡̞̜͓͚͍̪̖̣͇͆̀̈́̀̓̈͌̈͒͝v̡̛͎̲͙̪̝͕͕̂̌̽̉͂̓̔̀̚ͅͅą̛̛̹̱͓̗̼̙͍̜̝̑̃̈́̋̅͑͆̕n̨̳̭͈̝̣̳̩̘̈̐͒̽̿̏͆̂̄͠ͅ ̡͙̗̖̮̟͈̤̟̭́̎͛̈̽̀͌̓̐͘d͍̹̗̰̠̻̙̝͓̣̆̎̃͊͐͛̎͆̄͝i̧̬̳̜̻̲̭̫̎̇͊̂̊̍͒̆̉͜͜͝ȩ͎̻̗̬̪̳̗̬̋̆̈́̀̉̌͒̍̚͜͝ ̨̪̣͕͚̱̞̝̦̹̎̿̏̈͑͌̕̕͝͠w̪̫̣̫̤̳̱̜͔̜̿̂͒͑̈͆̀̀̒̏ą̰̱̪̼͉̟̟͔̍̏́͛̓̎̎̓͋̽ͅȑ̪̣̗͈͍̦̳̙̩̰͆̓̿̇̊̍̈́͠͝m̡̩̰͔͙̯̰̺̓̊̊̍̆͒͊́͐͘͜ͅe͍͓͖̭͔̖̪̭̘̅̀́̅͑̏̉̔̈́͜͝ ̢͈̝̹̪͕̩͖̉̐̆͆̔̇̑̋̚͜͝ͅo͔̮͎̘͈͙̥̥͙͇̍̐̇͌̎̅̀́̊̅c̙͈̫̣̟͓͉͉̭̖̓̉̃̄̓̂̇̄͘͝h̢̢͚͙̺̭̼̯̖̮̓̇̾͗̍͐͋̕̚̚ẗ̨̢̟͖̩͈̤̩͍́̂̿́̐̄̄̈́͂͗͜ȅ̗̖͍͔̰̟̟̱̞́̂̑̀̽͒̉̽̚͜ǹ̠̲̮̞̣̜͙̞͓̤͋̔͑̊̌͋̑̔͝d̢̨̹͕̤͈̳̯̪̈́̿̐́̀͐̀͝͝͝ͅ ̮̝̝̤͈͓͇͓̭̝̾͊̔͆̀̈̓̌͑̆í̢͙͔̱̻̹̣͕̗̺͗͗̂͂̀͘̚̚͝n̨̨͍̤͖͍̞͇͙͇͛̍̿̿̉̎͛̆̚͝ ̧͕̹̜̱̬̰̥̬̯̈́̃̀̑̃͐͐̊̂͝M̨̛͚̟̹̣͖̺̦̜̭̑̽̋͗̒̈́͗͗͝ỏ̧̨̧̹̣̫͙͎̞̟͛̇͂͋̓͐̈́͑̚s͚͔̪͚͎͈̯̞͐͆̈͂̀͒̀̋͜͜͝͠ḵ̢̪̠͎̩̟̗̠̣̑̈́̊̎̅̎́͌̒ơ̻̩͍̳͖͎͇̲̱̳͑̍͒͑̐̎̄̌̚u̬̖̟̭͎̟̘͙̮̓͆̌̓͛̀̇͑͜͠͝
̢̨̨̣̣̫̪͖̆̃́͒̉́͂̓̀̃͜͜
̡͍͓̣̰̠̥̗̳̩̑́̽̃̎̄̎̓̊͠t̡͔̗̘͖̱̟̲̺͒̿̾͛͑̈́̍̍͂͝ͅò͖̫̪̠͇̥͙͚̳̺͆͋͒̈́͂̐͊͘͝e̛̩̦͇͕̯̩̟̖̺̗̊͆̇̃̑̀͐̅͝ṅ̢̧̳͇̘̙̖̗̩̭̾̌̔͐͗̈́́͘ ̛̭͎̥̻̱̣̩̖̭̝̋̾̆̓̏͌̃̉̚ȋ̢͇̟͔͚̘͎̯̤͍̿̋̍̎̒̑̽̋͌k̲̦̖̦͓̜͉̓̑̊̇͛̓͋̐̚̕͜͜ͅ ̨͍̞̠̣̞̩͔̩̩͛̉̅͌́̄̄̌̿̐ṅ͍̪̺̺̻̻̝̩̥́̈́̇̅̓̓͘͜͠͠a̢̰͉̪͙̖͔̥͈͇̎̈́̂̿̎̌́̒͝͠a͕͚͎̲͍̩̯̞̲̫͛̂̀͋͆̀̾̏̿͠r̝̜̗͔͖͍̘̖̆͊͐̇͛͛̈̿̚͝ͅͅ ͚̦͉͎̪̼̘̠͈̣͑̋͋̐́̔́̌͘͠ḩ̨̛̥͖̼͓̠͎̱̈́͊̏͑͆̆̀̔͋͜ě̩͚̥̥̭͔̻̦̈̇̈̊̇̀̒̑͝ͅͅt̡̳͓̺̤̟̙͈̤̟͌̐̾̎̑́͛̔͋͠ ̢̛̯͓̺̳̝̝͍͇̘̃͐̄͋͒͗̈́̅͝b̢̡̩̺̳̲̦͚͉͛͌͋̀͆̇̈́͒̅̕ͅa̤͉̭̙̠̣̯͍͔̗̓͂̇̅̎͑̀̎̆̄l̛̗͉̱̘͎͎̬̯̳͖͛̄̿͐́͗͆̅͆k̨̡̦͓̥̫̜̝̤̏̄̐̄̾̾̊̓̇͘ͅo̡̡̢̢̤͔̰̮̻̫̍͛͒̾̌̒̅̈́̚͝ņ̗̠̲̲̤̝̰̖̭́͑̅͌́͆̒̍̌͝ ̢̛̥̤̱͉̳̩̲͎̮̈̔̅͑͊̽́̂̚t̡̧̨̧̺͚̼̩̦̭͋̉̔͆̀̈̏̔͛̕ǫ̳͈͎̝̣̭̮͍̒̎͐͆̓̂̐̽͘͠ͅè̞̝̗̩͖͍͚͖̹̬̃͛̋̓̀̄̾̄̚ ̧̛̠͓̺̩̠͚͚̰͕̇̀̒̍̿̉̓̀͝ğ̢̛͔̟̰͍͎̟̠͖͔͊̇͛́̍̚͠͝ḯ̼̹̼͈͇͚̼̗̖͛̓͊͊̾̽͒̇͘ͅn̰͕͍̣̞̦̭͖̭̤̽̀̅̑͂̑̈́̽́̍g̱̳̠̝̜̲͔̺̜̊̊̈́̓͌̋̚͘͝͠ͅ ̧̮̯̬̯̙̫̼̠̟̎̂͗̾̈́̃͛̕̚͝ơ̻͕͚̖̥͚̺̜̫͇̆̇̓͒̍͗̍̚͝m̝̯̭̩͎͍̲̗̰̣̄̔͌̒͂̋͘͘̕͠ ̭͓̥͍̤̟̙̘̻̎̾̏̐̾͂̌͛̎͠ͅd͓̲̠̥͇̦̖̞̲̀͂̎͌́͋̇̆̈̀͜ē̥̝̤͔̯͈̜͔̠͒̌̊̓̈̅̚͝͝ͅ ͉̰̼͈͍͕̘͎͎̖̌̐̏̑̈́̒͘͘͝m̧̢̛̼͇̗̭͓͉̖̭̾͌̒͗͋́͐̐͝e̺̼̞̼̲̜̲̬̦͊̃̄͗̑̒̏̈́̽͂͜r̢̬̞͕̯̜̼̯͉͖͂̒̓̅̈̈́̎̀̐̕ę̛͇̰̠̤̻̻͓̤̪̂́͌͂̏̽́̃͘l͎̖̺͉͖͔̲̬͈̹̿̂͛̇̀͗̾̄̓͘s̰̙̣̼͓͕̤̜̤̾̀̎͋̐́̕̚͘͝ͅ ̧̢̨̧̗̱̭̖͕̲̔̐̿̾̂̂̀̕̚͠t̨̡̮͔̜̫̯̳̫͐̎͋̉̿͗͛͠͠͠ͅȅ͉͓̙͓͍͔͎͎̿͑̌͒͋͌̓̅͜͠ͅ
̡̛͎̙̳̤͕̘̠̰̳͊̊̏͒̎̓͝͠͝b̨̡̛̪̫̬̜̯̜̙̞͑̊͒̒̋͆̿͊͗e͈̣͇̻͎̜̖̼͕̠͒̓̋̆̑̓̊͌̕̚z̧̨̧̗̲̰͓̞̥̟̆̊̈́͂̒̋̃̆͘͝i̖̲̪̠͚͚͎̮̭͌̊͊̋̈́̽̈́̾̕͠ͅn̮̯̤̘̯̹͚̘̤̽͊͗̈́̈͛͂̃̚͘ͅg̡̨̦̭̗͙͈̺̖͕͗̾̎̌͌̄̇͆̋̋ȩ̳̻̭̖̝͉͉̥̞͑́̏̓͒̎̊̏̑̊n̢̖͚̞̞͙͓͕̹̳͌͗̌̒̓̍̕͘͘͝,̢̘̬̘̼͈̹̟͔̘͋̂̈͛̈́̓̑́̏͝ ̨̛͔̺͍̱̣̱̬͚̓̐̍̿́̓͘͜͠͠o̼̤̼͈̣̘̯̮̫̽̒̽̈́̆̍͋̏͘̚ͅ ͔̜͈͙͎̦͓̭̯̈́́̈͂̏̈́̅̚̕ͅh̟̦̗̺͙̼̜̗̰̫̾̐̽̋͛̾͊̚̕͝ą̧͓͍̟̝͓̬͎̀͆͐͒͛̈́̈͑͜͝͝d̢̠̟̻̝̹̼̦͈̬́̇̈́̇̉̃̀̔̃͐ ̨̺̤̤̺̻̺̜͇̟͛̾̍̍̇̈̈́̕̚̕i̺̪͈̟̱͍̙̬̬̞͗͗̌͋̇̐̑̅̈́̔k̢̲̝̖̪̱̤̩̝̯̊͂̒͂̓̽͗͌͘͘ ̮̼̭̣̲̦̻̉̅͊̐̌͋̌̓̅͜͝ͅͅḿ̧̧̻̻̞̘̳̬̯̃͂̃̓̃̋͌̔͜͠a̡̩̬͕̮͓̺̫̙̩͗̑̈̈̀̍́͘̕͘ḁ̛͕͉͔̞̺̪̘̹̓́̌͛̓̈́̄͝͠ͅr̢̨̨͙̙̱͚̜̺͍̓̾̿̔͋̍̇͛͆͘ ̡̧̡̛̦̩̤̖̣̦̟̊͌̍͗͗͐͒̚̚ȩ̳͔͇͚̼̱̖͔̄̎̂̽̈̀̓̃̋͂ͅȩ̡̛͎̗̬̼̤̭̙͊̾̀̓́̒̈́̆͜͝ń̡͙̦͓̩̠͈̯̩̀̉͌̂̌̌̏̀́͜ ̢̡̡̯̖͎͉̜̘͖̌͊͗͗̾̀̄̊͗͝ǎ̡̢̨̦͙͍̳̰͙͈̐̽̆̀͆̀̕̚͝r͉̜̺̭̬̥̙̤̽̿͋̅̈́́̈́͐̌̈́͜ͅį̦̦̣̹̠̝̥̮͒̋̓̍̄̔̕̚̕͠ͅà̝͍̜̣͖̬̺͈͈͉͋͌̏̅̈́͒̃̄͝ ̨̛̪̣̯̖͉͍͕͍͖̓͛̃̍̒͑̓̿͝ȩ̛̭̤̼̬̜̯͕͇̰̅̄́́̑̉̀̀̀n̡̖̻̤̠̰̳̭̲̱̽̂̒̊̇̄̉͊͘͝ ͍̭͎͖̪̪̠̲̩̹̃̆̃̋̄̋̎͠͝͝w͈͇͔͎̙̩͕͙̦̓͂̏̓͊̐̒̇̓́͜a̡̟͚̤̩̩͈̤̎͛̌̽̉̑̐͛̿͠ͅͅş̡̧̥̫͖̭͚͍̓̈́̊͗̎̆́̈́͘̚ͅ ̧͉̩͙̱͍̝̪̥̬̋̆̅̂̾̽̃͗̇͝P̧̩̞̼̗̗̥͇̣̽̋̈̈́̀͆̔̚͜͝͝a̯̮͙͖̲̙͓̤̘̔͂̓̆̔̊̑̿̆͂ͅn̡̞̫͚̻͙̮̠̩̒͛̉͛̋̌̈́͗͘̚͜d̖̥̙̖̜̤̯͓̀̇̒͐̇̂̇͛͌͜͠ͅǫ͍͍̦͖̖̤̮̊̄̐̓͊̊͆̉͊̚͜͜ṛ̢̤̹̮̯͎̰̬̝̊̇̔͛͌͂͐̕͘͝a̢̡̻̞͖̬̮̖̙̟͊̏̓̔̅͐́̏̚̕
̢̛̭͇͔͔̟̮̬̔̌̊̈́̾̄̈́͌͜͜͠n̝͚̗͖̰͓͓͚͕̑̉̒̾́̋͂̈́̊̕ͅi̡̢͓̠̺̰̫͉͚̭͒͛̀̑̏̅̈͆̓̚e̢̛̥̪͍̟̖̩̻͇̓̄̐̇̂͂͑̕͠ͅţ̛̮͖̭̣̤͚̱̳̫͋̾̏͋͒͂͝͝͝ ̡̢̢̜̮͎͇̳͈̇̄̇̑̄̄̇́͝͠ͅz̛̟̮̯͎̥͖͙͉͙̈́͊̍̔̈́͂̏̏͝ͅơ̥̠̜̼̙͙͇̺̞̱̓̈́̌̂͒̈̂͝͝'̢̞̦͔̺̞̭͇͙̰͛͆̍̎̐̆̇̏͆̏n̨̢̧̫̪̙̯̪̲̯̆͂̅͒̈̔̾̀͘͘ ̢͇͖͇̪̼͕̖̼̾́͑̒̍͌̾̒̔̄ͅḋ̢͕͉̺̝̝̪̫̖̍͋̓́̏̾͘͘͠ͅo̢̨̡̢̠̜̭̺̼͚̓̑̽̾͒̌̎̉͛́ờ̪̳̠̤͈̟̱̣̰̤͆́͗͑̐͐̐̎s̜̲͔̥͙͖̖̬̣͋̔̎̒̈́͊̇̈́͆͜͠ ̝̳̪̹͉̙̰̮̼̉́̎̎̉̈̆̑͜͝͝g̮̗͔̯̞̯̯̖͚̮̉̐͆̀̐̓̈́̓̓̿ē̢̮̼͇̼͍̣̦̺̦̐̈́͛̾̀̉͘̚͠ŵ̡̨̲̝̼̬͚̥͖̰̏̆̅͊̌̄̀͝͝ȩ͙̱̼͍͔̟̺͎̠̉̈́̈́̀͂̑͊͆̂͠ȩ̛̩͖̮̗̯̩͉͍͔͑͆̔̇̈́̉͝͝͠s̡̢̪̗̱͎̣̟͓̙̈́̔̐̋͛̂͂͘͘͝t̛̮͈̼͍͕͙͖̎̃̎̋̋̿̇͜͝͝ͅͅ ̧̯̞̗̩̠̲̪̠͆̍̿͑̓̿̔́̏̕ͅd̰͔̼̟͙̦̞̖̪̰̈̂͋͒͐͑̑̌̈́̾a̧̢̤̘̙̻̦̘͔̥͆͂̓̄̇̔̌̏̈̈́ń̛͓̜̭̱̘͔͚̙͙̇̾͂̎̈́͐̈́͑ͅ ̨̡̥̮̦͖̣̣̠̫̿̌̿͊́̎̑̍̾͝ẘ̢̱̯̤̱̳̘̦͉̪̂͒͑̿́͊̉̃͘ą̛̗͕̫͎̼̣̰͍͙͑̆́̏̏̇͗͂͒ş̧̤̭̹̞̣̤̬̳̏͋͒̀̓̉̆̌̈́́ ̩̯̦̱̦̱̦̩͓̈̇͂̋́͆̐̚͘̚͜H̜͉̤͕͕̮̹͙̫̀̿̍̓̇̑̆́͆͐͜ȩ̢̨̛̞͈͍͇͚̺̪̈́̈́̍͑͗̋̑̂͝r͔͇̰͇̙̞̤̣͛̉́͊̅̅͒̏̓͜͝ͅṛ̞̖̖̫̳͎̦͕̤̿̇́̒̂̚̕͝͝͠ ̡̬͓̱͙̬̲͕͉̆̓͆̈̽̋̌̅̕͘ͅḰ̛̲̱͇͙̞̠̻̖̙͈̃̂͂͗̾͂̌͆ȩ͚̙̝̻͓̯͇̠̤̿̃̀͐̑̀́̓̕̕n̢̢̜͓͍̖̣͓͙̉͆̉͂̐̈́̓͆̚͜͝n̢͕̩̹̭̦͖̺̣̈̾̿͋̐̎̋̍̍͜͝i̡̛̞̗̠͇̞̞̙̪̳̎̔́̀̐̓̈̈́͘ṇ̢̭̝̪̭̖̭̜̄̂͋̀̋́̂̀͗̕ͅg̢͍̲̯̜̮̭͕̦͇̊̃͐̊̓͆̈͗͝͝ ̢̡̛̺͉̻͕͙̮̻̖̾̿̉̈́͆̑̊̔̍v̧̡̡̡̥̱̣͉̞͎͒̏͑͋̿̿́̂̓̐á̧̯̭̳͓̱̥̖̦̭̀͗̾̏̆̈̑͠͝s̢̝͚̠̰̞̮̬̘̘͂͗̔̒́͒͋͗̈́͝t̡̪̩̗͕͓̫̪͎̀̃͑̋͗̏̕͜͠͝͝
̢̛̙̩͇͇͓̠͎͖̩͊̒̓́͑̀͠͝͝e̛͇͎̪͚͓̙̙͕̘̟̓̆́̈́̐̊́̕͠e̛̫̹̮̤̳̻͇̲͕̘͒̌̏̀̾͋̇̏̈́n̨͖̹̘̞͍̞̼͔͓̉͗̒̌͐̄̓̌͘͠ ̢̩̬͔̼͈̹͚̱̞́̏͊̇̈́̇̓͊̎̓g̣̝̭̰͚͕̟̠̙̞̔͐̓͌̇̋́̏̓͝o̡̝͔̝̻̲͈̪͇̙̓͐̽̍͒̌͊͑̾͠é̢̛̮̠̻͙̗̥̮̙͍̓̅̈͋̊̍̍͘ḍ̢̭̖͔͈͙̲̐͛̾̏͑̽̍̀͘͜͠ͅe̡̟̫̱̞̩̲̦͖͖͊̑́͒̈́͗̌̓̕͝ ̧͓̳̖͎͓̲͉̼̣̓̉̍̌̒͒̎̈́̈͝m̼̤͈̥̠͕̥͉̩̃́͋̈́̊̾̅̚͝͠ͅơ̡͇̦̜͍͈̗͍̦̫̾̆̐̅͋̈̎̈́͘r̨͉͙͎͔̜̦̞̘̐̐̿̊̒̌̈̒̌̚͜g̙͙͉̮̹̖̟͙͈̎̈͆̾̌͐̎́͒͘ͅe̛͍̫͙͕͕̞͚͉̘̹̾̊͆͋̈̾̾̈͝n͖̖͉̜͈̺̠̱͇͍̈́̀̎̏̿̽̑̃͘͝,̡̨̝̗̘͍̟̩̉̅̽̋̒̎͛̆̈́͜͜͠ ̣̜͎̜̺̻̤̹͙̈͆͒͑̋͛͘̕̚͝ͅz̪͚͈͚̗͙̮̞͈͔̊̏͆̿͑͌͋̓̓̕ȇ̯̩̯̻̲͖̳̰͎̼͊̑̒́̉̈́̃̔̕g̙̫͇̱̝̞̩̜̯̒́̇͊̈́̉̕̕͜͝͠ţ͍͖̬̺̜̺̠̫̓̀͆͒̈́́̍̽͜͝͝ ̧̻͇̺̜̩̣͈̹̍̓͒̒̔̚̚͘̚͝ͅz̡͕͈̤̖̮̺͔̺͙̊̉̊̎̏͌̋́̆͠ḙ̢͔͉̹̱̭̰̪͓͌̓͋̑͛̈́̐̄͛͠ ͖̗͇͔͖̘͎̻̤̅̂͒͆͐͂͆͊̈̔ͅe̢̡̢̙͔͇̘͕͖̮̓͌̐̈́̈́̈́͊̈́̊̆ṇ̙͙̪̱̹̱̩̪͑͂̈̆̿͆́͗͗͘ͅ ̭̙̥͚̙̺̙̻̣͔̊͐͑̎̈́́̓͋̉̕h̢͎͈̗̻̬̞̲͓̙͒̊͑̋̒͂̓͋̕͝e̥̣̼̟̻̘̹̘̯͛͛̊̑̃̔̒̚͘͜͝ṫ̨̨͔̥̗̦̥̖̥̑̆̒̊̂̀̕͜͠͠ ̢̛̛̝̝̪̬͓̫͈͉̮̍͑͋͌̈́̍̓͘o̧͕̹͓̲̺͉̥̩͖͊̈̏̑̀̃̋̅͊͠ũ̧͓̤̯̜̣̹̗͎̩̐̍̉̓͗͗̾͝͠ḏ̨̛̤̘̙̰̥̭͇̈́̇͋̇̔̿̿̈́͘ͅe̡͎̰͚̩͇̳̻̮̲͛̾̒̀͆͒̂̆̕͝ ̘̼̖͕͓̙̜̖͓́̐͌̾̂̔̌̍̎͜͝ĺ̼͓̤̗̭͓͈͖͔̃̀͊̒̔̌͗͘̚͜i̢͓̘̯̤͓̺̤͚̎̇̀̍͋̋́̆̅͜͝e̮̱͎̹͕͇̟̩̘̤̋̓̂͐͗̓͒͌͋͒ḑ̥͇̰͕͚͚͇͙̯͛̆̔͗̇̒̚͠͝͝ ̨̥̗̞̻͚̙̬̦̗̐̓̀́͛̌͛̅̕͠e̢̡̢̛̤͈̗̥͍͔͗̂͊̌͗̑̽̕͜͝ę̛̺̣̩̯̫̺̳̰̘͐͊̒̅̔̑̃͊̀n̬̬͕̬̞̲̼̳̎͊̓̀̀͛̒̉̋͋͜ͅ
̢̢̢̛͇̥̫͓̺͇̰̀̎̇̆́͊̊͐̂f̢̧̤̣̜̱̟̬̭̪̍̌̊̒̽̎̒̑̉̕ȩ͖̺̺̬̲̙̞̥̊̌̊͒̏̍͆͐̿͘ͅë̢̯̝͔̭̩̺̜̝̞́̊͌̒̋͛̔͂̈́̆s̨̛̮̲̬̺̟͍͈̪͉̉͛͑̅͋͛̚̚͠t̢̧̢̡̛̩̮̣͇̬̪͒̀̽̆̉̆̋̒̐ ̨̗̮̲̻̠̺͕̖̗̈́̿͗̉͒͑͊͌̈́͝v͚̭̖̺̺̱̼͕̺̥̓̌͆́́͐̋̎̐̄ą̨̧͉̼̺̗̹͍̄͆͗̍̓́̊́͑͜͝ņ̡͕̣̟̲̟͙͖̺̆̎͊̈́̀̍̏̊̉͝ ̛̘̞͙̲̠͙͈͈͙͛̉̏̄̊͗̎̓͜͝r̡̟̯̼̟̥̰̩͙̫͆̈́͋̿͌̈̒͐̊̀o̧̢̮̗̖̙̝̻̼̖͂̈͂͌̌͂̍̎͘͝z̩͇̪͎͈̫̰͙̈̔̀͂̊̃̄͐̉͘͜ͅę̧̛̝̹̩̪̙̺̝̟͐̐̐̒̏̊̂͋́n̡̻̦̝̫̮͕͈̺͕͛̔̾̀̊̾͗̾̌͝z̢̢̙̟͇̣͚̺̦͎̆͑̋̃͊͆̂͘͘͝ę̢͇̩̹̩̦͍͓̉̂͒͆̋͒͌̈́͗͝ͅe̛̛̮̘̯̗̼̟͉̜͕͔̊̅͑͑̀̆͝͝p̨̨̨͉̲̮͖̯̘̳͐͗̈́̾̌̑̌͆̕͠ ̭̥͎̫͈̠̳̰̙̤̅̓̽̑̏̍̒́̚̚e̺͓̭̥̭̜̖͍͇͚͐́͒́̈́̌̎̈́͘͠n̡̼̮̮͔͚̖͈̰̣̓́̉̈̈̆̈́̕͝͝ ̡̫͙̩̱͉̗̜̹̈́̿͊̽̊̓̈́̾̏̋͜h̰̬͖̜̖̤̫̗͓̺̍͊̈̾͗̃̾͘̚͝a̢̬̭̖͚̼̰̰̙͕̽̇͑̂̓́̆̇͘͝l̢̖̼̯̳͖̼̱͔̹̂̀̾̐̅̿̍̚͘̕v̢͚͕͖͙̹͔̠̫͑̎́̔̊͆́̌́͠ͅę̖̟̗̘̪̟̖̗̂͛̍̎͒͂̽͗̃͊͜ ̛̱̞͉̞̦͎̩̣͇͎̈́͐̈́̋̊͋̈́͘͠m̛̲̺͈̩̰͈̱̙̞͓̔̉͊̂̈́̅̇̐͌a̡̛͙͈̹̩̻͔̞͈͆̃́͋̿͌̏̉͂͜n̨̺̙̺̪͓͈͚̦͇̋̑͛̇̔͂͗̌͆̕ë̻̱̹̱͓̹̟̻̖͔́̋͊̈́̿̓̎̿̚ņ̲͇͖͉̱̯̜̼̆̀͐͒͋̓͛̌̕̕ͅ ̹̞̥̠̮̥̟̝̭̿͂̈́̎̎̿̓̒̕͝ͅo̡̢̞̹̝̤̰̩͔͓̎͋́͊̉̓̄̈́̈̈p̛͕̠̦͕͎̻̘͖̯̄̄̂̀̒̀͗̒̔ͅ ̡̨̜̩̙̱͍̩͂̅̿̀͋̌̈͑͜͜͝͝ë͉̠͕͚̫̗͇̲̱́̏̓͂̇̇̊̉̐͐ͅe̬͈͓͕͖̤̜̲̋̀̾̾̈͊̆͋̀̚͜ͅn̛͚͚̰͓̰̺͓͎͎̻̒̀̂̈́̀̃͌̀̀ ̟̭̲͕̩̯̩̮͖̝̅̇̓̇̿̑̄͒̊̎á̧̨̤̳͍͉̝͚̥̓̌̋́́̒͑̑̕͜č͖̮̯͖̖̙̗̦̖͎̓́͑̇̿̄͘͝͝ḩ̛̤͇͖̳̼͚̣̦̰̉̆̐̾̂̄̚̕͝ẗ͓̝͈̮̬̟̮̭̭́̓͋́̃̑̽͌̊͜͝ê̡̛̜͔̫̬̟̺̠͚̮̊̂̎͊̅̇̑̕r̡͕͕͇͕̣̥͙̱͚̐͐̀̈͛̿͒̿͠͝b̰̞̤̥̭̩̘̓̿̆̔̽͌͊̚͜͜͠͝ͅà̬̤͕͍̱̺͙̺̗̉͗̇̃̈́̊́̕͘ͅn̢̹͖̺̻͉͚̖̻͎͗́̑͗̈́̈́̍̊̆̾k̨̛̖̼̩͔̘̹̗̘̳̔̌̋̏̎̋̏̕͘
̧̧̛͙̮̞̲̻̞̞̽̈́̄̋̈́̈̐̈́͊ͅd̢̨̼̱̹̖̭̤̱̙̿̿̄͒̇̾͋̔̈́̕i̧̡̧̯̫̳͇͉̱̎͗̅͛̏́̿̂̈́͜͝ḙ̩̣̖̪̭͚̫̠̽̓̓́͂͒̇̆̽͜͠ ͖̟͇̬̖̠̯͉̬͔̂̄̅̂͛͂̆͒͐̏ą̧̡̼͎̣͓͎̩͆̐͌͗̈́̿̃̋̍́ͅa̡͚̱͍̭̠͚̠̤̽̾̉͋͗̌̊̌̾̃͜n̡̛̗͕̤̞̻̟̱̺̒͋͌͑̓̆͑̆͜͝ ̨̧̬̯͇͕̦̼͙̭̿̀̓̓̽͐͛̽́̈́ẻ̢̧̞̦̠͕̯̬̥̥͂͌͛̂̄͌̎̇̚l̢͎̯̣̙̼̤͔͕̘̂̋͊͒̎̊̈́̄̔̈́k̢̭̮͉̙͓͔̤̈̓̀̍̓͒̋̊́͜͜͠a̡̛̹͙̯͚̭̯̘̖̩͑͛̌̓͑̇͒̀̀ä͎͙̙̞͕̥̯̫͉́̆̋̒̈́̏́̌̎̈ͅr̢͎̹͚͇͉̞͔̎́́͑̆̒͆͌͘̕͜ͅ ̨̗̘̖͔̥̤̲̟́̆̏̽̐̿̊͋̕̚ͅḩ͔̞̦͇͙̝͔͉̺̃͆̇̈́̇̍̀͋͝͝a̜̦͖͉͈̠͙͖̮͎͛́͂̿̋̐̓̎͗̕n̳̟̜̹͓͚̫̻͉̋̋͌͛̀̓̋͊̆̆͜ģ̙̭̖͈̰͈͇̗͓̾̓̾̐̈̿̉͂͘͠t̥͙̭̗̮̞̭̜̦̗̆̀̾͒̿̍͂̈́̏͝ ̛̞̘͖̝̯͎̩̣͎̈́̾͛̍̊̆̎̅͛ͅv͕̯̣͈̝̟̼̜̦̈́̆̀̒̓̆̐̏̋̚͜a̝̱͙̫̪̬̫̯̼̹̔̈́́̍̈̅̑̾̚͝n͇̦͖̱͇͎̝̼̬͓̒̈́̽̒̃̃͐̿̀͘ ̧̞̖̮̺͔̗̟͈̗́̔́͗̀́̈́̌̽̕h̫̗̻͇̩̼̯̼͕̞͂͆̋̌͊̏̎̓̚͝e̡̨̧͖̘̤̻͓̞̐̂̆̾̂͌͌̑̕͝ͅr̠̺͎̦̦̭͎̻͖̙̓̌͑͂̋̂̐͌̄̚s̡̧̲̳̺̦͖̺̝̣̏̓̓̍̏̈́̂̀̃̋ę̨̢̜̜͙͚͙͓̟̑̓̽͒̀̈́͐̊̈́̊n̨̘̗͕̤̪̗̪͙̉̔͒͋̔͑̏̌̓̍͜s̫̠̭̦̗̟͙̮͖̥͆̐̌̓͂̏̆̍̃̓p̻̤͎̲̘̮͎͈͓̠̀́̽͂̂̏͗̚̚͠i̧̢̲͙̻͇͎͎̩̓́́̒́̈̈́̂́̚ͅn̰͍̜͕͚̼͓͎̜̽̑̌͆̏̀̏̏̊͐ͅs̞͕̳̲̥̙͖̮̠͊̿̎̔̈́̍̾̉͐͘͜e͚͉̭͈͈͖͉͇̩̩͌̋̆͊́̀̍̀̓͘l͎̭͇͙̱̲̥̱̙͉͗̈́̒̊̈̍͒̿͗̃ ͇̮̱̗̗̯̗̟̫̀̉̉̈̀̄̓̇͘̕ͅẹ̡̢̨͚̼͉̼̜̣̌̔̋̾̃̍͗͐͝͝n̢͚̣̙̞̱͖̗͔͎̿͆̿́̿̈̊͌̕͝ ͇̬̳̪̥̻͔͙̰̯̓͌̒͋̿̓͒̈̀̈́m̡͈̟̘̳͇͕̮̝̘̋̌̓̂̀̃̉͂͘͝o̞̞͙̤̺͓̪̲̊̐̍̿̀̈͌̚̕͠ͅͅm̯̯͔̜̝̪̦̺̞̀̉̎̾͗̉̄͛̒̚ͅę̢̲̱̭̲͉̯̏͑̀͋̽̉̍͐̓̈͜͜n̡̩̺̖̖͕͙̘̬͕̔̑̓͊̓̈͗̔̎͝t̢̝̗͖̪͍͔̥̲͈́͑͐̾̿̅̓̽̀̽ŏ̡̙̲̤̹̠̬̖̼͖̑̉́͋̈̉͂͘͝p͓̰̘̙͙̫̯͔̃́̀͊̔́̏̌̕̕͜ͅn̬͙̪̘̼͇̪̟̳͉̒͂̾͗̆͐̕̚̚͠a̛̛̞̭̬̟̹̰̦̩̭͊̓̈́͆́́͜͝͝m̧͖̗̥̣̜̰̦̲̒͌̉́̇̾̓̒̐͝ͅë͈̣̱̞͔̟̬̣̼͑̄̄͆̃̂̓͘͝ͅ
̛̝̝̹̜͙̻̠̣̋̌̍̅͒̈́͋͆̚ͅͅ
͉̠͍̥͎̝͉̮́̆͆̊̐̀̊̈́͂̕͜ͅ ̡̛̠͈̰̮͇͔̝̤̋͑͌̈́̐̄̅̍̚͜
̨̦̝̝̟͎̺̯̺̺̎̀̌̈́͐̊̇͌͑̚
̧̭͚̜͎͖̫̼͓̤̏̉̐̒̓̿͋͛̕̕ ̧̢̛͍̮̩̻̖̟̙̠́͗̑̏͌̈́̽͌͝
̻̱̼͍͍̞̦͈͇̋͛̀͋͋̌̉̒͘͜͝ ̝̞̯̭̫̭̼̟͒͌͐̓̊͑̈́́̒̚͜͜
̡̢͔͎̹̗̹̫̤͑̈̀͑̊̏͋̄̐͗͜ ̢̻̦͈̱̗͚̪̗͑̽̿̐̃̀̇̅͘͜͝
̨͉͈͚̻͙͍̘̤̋͑̂̀́̀͗̔͋͜͠ ̧̪̳̮̲̱̦̯͈̪̒̊͐̽̌͐̀̇̕͝
̡̡̡̡̰̳͈͇̟̲́̈́̋̃̀͒̽̋͛͠ ̢̝͓̥̖͇̥̠̤̩̽̄́̽͌͛̈́̒͆͠
̘͈̹͓͙̠̱͉͓̗͒̑̓͋̓̄͘͝͝͠ ̛͈̖̜͔̘̜̩̻͍͈̀̃̿͗̕̚͝͠͝
̧̧̙̝̺͍̠̩͇͉̎̾̈͆͌͌̔͂̾̀ ͎͍̺̳͉͕͇̱͙́͛͐̏͋̿͗̀̊́͜
̟͖̮̮̗̘͔̗̲̅̍́̎̂̎͑̈͗͜͝ ̨͖̯̬̺̩̣̪̝͉̋̆̃̔͋̓͑͊̊͝
̢̨̙̠̬̟̫̞͚̟̀͐̐̃̌̌̓̉̎̚ ̨̛͖͉̗̝̠̼̝̳͛́͒̽̿̌̌̽̍ͅ
̧͔̲̝̩̻̮̫̙̥͂̈̂̔̈̌͘͠͝͠ ̨̛̫̭͎̮͍̻̭̌̅̊́́̽̃̕͝ͅͅ
̨̢͚̪̘͚̥̳͔͈̇̉͑̊́̈́͐́̀͆ ̧̢̫̠̰̱͍̦̬̌̅̌̃͗́̅̅̀̀͜
̢̛̠̮̹̮͇̩̠̳̳̍͒͆͋̀̌͆̚͘ ̢̭̘̫͙̹̗̯̰̫̅̄̏̍͐̏̐͆͗̈́
̻͔͎͎͇̤̘̩̰̜̈́͗̋̔͛͒̈́̓͌̀