Kijk

kijk ‘m nou staan
een boom van een vent

een oogverblindende piekeraar
met zijn engelenhaar
en zijn zware dennenlucht

bespaar haar
al je geflikker maar

ze zal je aftuigen
en je ballen in een doos doen
piek er bovenop

je mag wel uitvallen nu
maar op de meest onmogelijke plaatsen
zal ze je het hele jaar
wel weer bij elkaar moeten rapen

Hij wil

hij wil een leven dat hem vreest
met muziek die naar hem luistert
en een boekwerk dat hem leest

hij wil een bloem die hem plukt
op land dat hem bewoont

een boom die naar hem opkijkt,
wind om weg te blazen
en een koning die hem kroont

hij wil een stem die stilte stillegt
als de stilte toe wil slaan
en eindigheid, o eindigheid
die zichzelf sloopt
zodat het gras hem nooit beloopt

Als

als het leven
je als een debiel broertje
in je gezicht spuugt
dan grijns je wat dommig mee
ook al wil je hem zijn nek wel omdraaien
het blijft toch je debiele broertje

HM

die nacht, onder water
leest zij in braille
over de man die een eiland ving,
-in de vorm van een vis-
met een handgeweven draad
en het kaakbeen van zijn grootmoeder

die nacht, onder water
haakt een krijger
een walvisbot-haak
links in haar hart
( kamer 4)

ze voelt zich versierd
en bevangen

houvast in gladde zee

beetje praten, eindje lopen

beetje praten, eindje lopen

verder niet
nee, niet verliefd
gewoon 
praten
lopen

naar de chaos
van tongen
die doorslaan

naar niet weten
waar Laos ligt

terwijl we
tot boven ons hoofd
in de Mekong staan

Zij zijn

zij zijn uit rijden gegaan
in een deux chevaux cabriolet
hij draaide met de bochten mee
een welgevormde duo-sigaret

zo noemt haar eega dat, de schat
zijzelf spreekt liever van
een hallé-luja hallucinogeen
waarbij zij loenst tijdens de spatie

ontstegen aan hun otomobiel
namen zij teugjes Bleu Fontaine
en deelden Reine Claude in het gras

zij mailde mij zojuist
dat het weer een shitdag was

1972

een man in doorknoopjurk
die met wijn en mislukt brood
publiekelijk fantaseerde
over het lichaam van Christus

ze bedacht dat ie bezopen was

en net toen zij begreep
dat zwangerschap niet te voorkomen
was door gewoon je broek aan te houden
doorkruiste hij haar met een
heilige maagd en een timmerman
-die ook logen dat ze barstten-
en wiens beelden zij nadien
elke ochtend op school
met de neus naar de muur toe zette

of ze wel eens gekruisigd was
vroeg een vriendje haar ooit
ze heeft daar volmondig ja op gezegd

ik zag

ik zag een man
die naar Elise zocht
in de krochten van een
wankel klavier

met scherpe tong
tussen tanden
vochten zijn oude handen
zwierig door het stof
als was hij Rachmaninov

Terwijl

terwijl meneer zich
-van de weeromstuit-
langzaam invriest
gaat mevrouw dwars liggen 
en eet 12 chocoprinsen uit 
het frustratietrommeltje

ze zetten zich vast op haar heupen
almost instantly
(voor haar gevoel)

zoals voor haar gevoel
2 dagen
2000 jaar waren

dan beland je zowat bij jezuskoeristus ja

Toen

toen ik veel liever
mijn tong afbeet
viel je oog op het losse ding
dat als een gestoofde peer
op traag uitlopend sap
tussen onze voeten lag

je kon het niet thuisbrengen

ik tuurde diep
in je andere oog
tot het zich sloot
maar je mond je voorbij praatte
stukje bij beetje
het laatste oor van mijn hoofd

we haalden onze schouders nog op
en gleden er grandioos af

2012

Locked man,
love me again.
Like when the sea fell from the sky
and we floated through a window
right on the altar.
As half drowned cats
in heat. A  love frenzy 
within the eye of the eye.
Salty in the quivering lap
of night.
Make your arms gentle, dear
like when you still had a heart
where butterflies and wasps
fought each other fiercely.
Oh how I wish to falter,
be sick of you.
Love me darling
and all that blue.

Gedicht bij sculptuur van Bruno Walpoth

soms liggen mensen

100 jaar te wachten

tot iemand ze uit hout bevrijdt

daarna leven ze bijna

oneindig

september 12

hij legde de schuld
bij zijn veel te trage oog
voor de vingervlugheid van
de vrouw die alles kwijtschold

bij hoe zij hem begoochelde
terwijl zijn ijskap smolt

bij de zoete krengen
de hemelse booswichten
de meisjes van het serpentengilde
die na luttele regels
al niet meer wilden

nee,
ook niet als hij zich aanlengde
en verlichtte
met een frisse Groene Fee
het bleven kut-gedichten

zonder titel

weliswaar met mammie’ s
zelfgebreide das

maar
zijn jas niet dicht
zijn muts niet op
hoe kan dat nou

koud veertig jaren oud

ze had het hem nog zo gezegd
zelfs al toen hij pas twee was

nooit met je hoofd
in een plastic tas

M

we zagen haar liggen
-zedig gedrapeerd-
op een Bretonse canapé

naast haar, een half man, half beer
-met getatoeëerde Maori-codes,
verstopt onder zijn rieten rok-
hij gedroeg zich als een heer

in plooien geschikt
zoet overmand
at zij elegant
een –onbehoorlijk gerezen-
canelé van zijn hand

Incantatie

ze danst op water
met aan haar mond
het bekje van
een doodgevroren vogel

tot hij vliegt

met ‘r handen in haar zij
zet ze haar tanden
in het duister

gristus nog aan toe
in één ruk
licht de zon op

zolang ze zijn naam
maar blijft herhalen
vlechten haar manen
zich rond de stralen

Elaine

“Mijn naam is Elaine en ik heb een belangrijk visioen gekregen over u.
Uw leven staat op dit moment voor een splitsing.’’

nou Elaine
ik sta altijd voor een splitsing

ga ik link
ga ik recht
doe ik ‘t met inkt
of doe ik ‘t echt

ga ik door het duister
of loop ik in het licht

van het spek&bonen-pad
door de halve gare-steeg
rakelings langs het gesticht

de hoofdbaan af
het zandpad op
of toch de slingerlaan
met de motten
naar de maan

Fijn

fijn om wakker te worden
in de spiegel te kijken
en te zien dat je nog haar hebt
je terwijl op het hoofd krabbend,
omdat je niet meer heel zeker weet 
toch echt niet van de vrouwenliefde te zijn

ik droomde dat mijn lokken los lieten
toen ik een knot vol lak
nog een tikje naar links wilde geven

verbluft stond ik plots
met een secuur in elkaar gedraaide haarbol
in mijn hand

vrijwel meteen bevond ik mij
– met een onooglijk restjeskapsel-
aan een ronde tafel met 4 letterlijk stoffige professoren

Scarlett Johansson wervelde de kamer binnen
terwijl ik met getuite lippen het grijs van hen af stond te blazen
ze boog zich naar me toe en zoog zich een minuut lang
aan mijn mond vast en grinnikte toen ‘just for fun’

langs

langs de vrouw van steen
wakend aan zijn tuinpad
met geleende vleugels
van de levenloze zwaan op haar rug
naar het raam
de deur
en terug

zie hem staan
doorzichtig
tussen lege, zwevende jurkjes
nachtegalen in zijn ribbenkast
slikken gewichtig vlinders weg

tik zacht
op glas
en al zijn botten breken

altijd wat

heb je eindelijk
je lievelingsbadpak 
terug gevonden
ben je je figuur kwijt

F.

lieve jonge jongen
met je Jagger-lippen

over het slingerpad
glipten we, zwijgend
langs stokstijve bomen
met pluis rond hun voeten
dat wachtte op wind
of op monden
die honderd wilden worden

in het gedwarrel
zoenden we
de allereerste tong
urenlang
liefdesbriefjes kervend
in ons gloeiend kinderhart

lees ik terug in braille
voel ik nog hoe het oversprong

Toe

toe vertel nog eens

van je hartslag
van hoe de wind lag
hoe de vlag woei

van de waanzin, de weerzin

de snoeiharde klap
van de hamerheer
die onontkoombaar
op je neerdaalde
en
de kick toen je het
niettemin haalde
met je kin op
een klittenbandschoen

maak dat ik joelende mensen zie
die in adoratie knielen
voor ons, met jouw neus op mijn hielen

huis houden

met warme spons en klamme zeem

wis ik dikke mist

de buitenwereld uit

en voel mij tegen alles in

een ware weergodin

ik sleur mijn Noorman

door het huis

tot ie alle hoeken zag

dan kom ik een beetje bij

bovenop de centrifuge

die op volle toeren draait

daarna hang ik de was op

alsof het slingers zijn

B

ik zag iemand
met jouw postuur

alles
zwol
en smolt
en droop

in een stroperige zee
stond ik

al mijn voeten van lood

ik wilde met mijn ogen dicht
die armen om me heen
en dat die mond dan zeggen zou

‘k u t l e v e n’

langzaam, op een Reve-toon
met een nadrukkelijk klinkende N
tot het zo groots en geestig klonk
dat het draagbaar werd

Poeffff

hete tranen
bij 20 graden onder benul

ze stokken
als een mooi moment
een blauwe wolk
de zon groen kleurt

als een glazen vogel
zichzelf tot scherven zingt

een bevroren papaver
p o e f f f f f
in slow motion
uit elkaar springt

en een schittering
kilometers duister coma
opslokt

Godfried’s opklap-sterfbed

Godfried’s opklap-sterfbed
dat maar net in een vertrek past
draagt logés met geen idee

een van hen, beneveld door de slaap
slentert gapend naar een staande klok
tikt het deurtje aan en plast

een vreemde vrouw vergist zich
in de 9 en de 6
zij haakt verbluffend wulps aan
om even later, als hoer
weer op de stoep te staan

tergend langzaam valt een piano
uit elkaar, een mottenzwerm
verzwaart de lucht

iemand klapt,
mondhoeken trillen
Neil zingt
‘I am I said’

ik verjaag hem met een mantra
schuif onverstoorbaar
stenen op een bord
tot het vrij is van patronen
en een stukje ik bezwijkt
aan het veranderen
van DNA

/

Marjon Sarneel

21 februari 2014 · 

̡̛̯͕̺̩͍͙͖͇̯̓̓̎̎̎͑͆̈́̚ḯ̺͇̞̟͎̗͇͔̩͓́̔́̅̑̋̀͘͠ķ̠̫̭͔̣͇̞̪͔̓̔̔͐̊̄͊̈̚͠ ̢̢̪̻̰̫̟̲͖̞͆̍̑̔̒̀̇̿͊͠h̢̤̖͚̗̪͙̬̮͖͒̋̑̄͒̋̍̊͝͝o͖͉͚͇̼̱͇̯̳̮̊̈́̌̽͒́̅̕͝͠ę̥̥̣̠̭͖̪̟̉̂̒̂̎̑̇̅̐̕͜f̧̧̛͙̫͕̥͙̙̻̠͊̾̒̇̄̈̕̕͝ ̡͍̱͕̝̗̖̤̣̀͋̉̑̈́̏̄̑̂̋͜t̡̢̢̛̙̥̟̱̦̦͙̍̏̂̀̅̔͗͘̚ȍ̧̧̲̙͔̘̖́͐̈̀̀͋̕̚͜͝ͅͅc̡̢͇͕̖͚̮̭̜͗͋̌͒̍̍́͘͜͝͠h̢̺̺̗̤̖͓̦̦̀̌̂̑́̀͛̾̕͠ͅ ̧̻͚̪͔͓̣̥̞̯̈̀͛̂̃͗̓̿̀͝g̢̨̳̘̲̦̗̪̼͙̅̔̓̽̂́̆͂̈̔ė̬̼̳̰̠͔̜͖̖͓͐̈́͌̇͐̃̀̚͝e̡̗̝͎̪͙͕̟͕̳̋̏̑̑͋̿̊͂͛͛n̨̧̻͈̝̰̙͔̦̹͊̽̀̾̓̍̈́́̔̔ ̨̖̦̭̲̟͚̠̠̱̃̍͛̍͆͒̄̑̄̚l̡̝̙̝͍͖͙͎̣̪̅̋̔̿͒̈́̒̈̇̌ą̜̻̺͉͙͉̻͍̓͑͒͗̔̌̓͗͊̀ͅb̧̡̡̰̩͕͚̗͉̝̃̎̓͆̄̏̂͂̊̚e̻̤̦̖͖͉̤̻͓̐͌͒̈̇̌̐̚̚͜͝l͇̻̰͍̫̪̠̗̠͓̀̂̎̄́̀͒̌̈́͒ ̣̫̻̝̗̻͇̟̺̗̐̾̄͒̄̾̅̚͝͝ò̢̡͇͍͚͇͙̖͉͈͐̒͌̽̐̅͆́̚m̧̛̦̲̗̞̹̣̱̙̓̉͛͒͛̑̋͗̚͜d̺̮̩͚̥͎̜̪̝̈́̈̉̉͋́̂̿̚͝ͅa̧̲̼̟͕͎̟̲̤̺͆̉͐̈́̎͒̉͊͝͝t̢̨̞̺̳͍͖̺͖͚͊̐̉̈͋̉̐̑̕͘ ̧̧̡̖͚̪̤̙̩̰̓̇͂̎͋̾̽͌̿͠i̢͍̲͉͉͖̘̻͇̓̅̈́͑̈́́̊̕̕͜͝k̺̲̼̜̬̬̲̹̻̎̔̅̀̿̆̚͜͝͝͝ ̢̞͕͈͚̠̖̲̞̅͂̇̒́̎̒̓̂̋ͅé̢̡̧̪̬̜̙̯̝͚̓̒̄̂͑̊͒͘͘ȩ̡̞̮͚̹̣̝̜̋̇͋͂̅̈́̔͆͘͜͠n̢̥̝̬̺̗̫̩̱̿͗̾̀̎̒͛̓͠͝ͅ
̡̰̟̳̪͔͚̺̦̥͌̆̎̌̈͊̀͊̔̕ŵ͈̤͔͍̥̪̯̣̮̫̈́͑̎̊̌̈́̾͐͝ö̦̘̤͓͖͎̘̖̝́̓͊̐̈͒̾͂͠ͅn̜̮̘͓̣͔͔̬̮̭̉͛̈́̈́̌́̇̈́͘̚d̡̛̬̦̣̝͎̼̙̼̈́̎͊͂̒͂͒͠͝ͅë̳̩̳͖͖̭͇̲̫̌͒̉̓̒͒͂̊͝ͅȓ̡̡̢̧̤̱͕̳̖̼́̆̃̈́̄̎̕͝͝l̞͙̤͚̫̺̥̙̬̼͑̎̉̔̈͑̍͗̈̈́i̧̭̪̹̯͕̪͖̬̰͊̿̎̉̀̇́̃̉̕j̛̬̤͈̯̦̦̗̱̭̮̀͒̉̋͒̿̊͐̾k̢̝̳̜̥̳̻̣̝͓͊̐̑̑̈́̐͆͒̀̕ ̨͙͓̺̱̼̟̳̹̼̔͑͆͌̊́́̒̅̓m̙̺̗̲̭̞̖̦̳̘͒̾͐͒̃̀̎̂͠͝e̢̗̼̯̙͔͚̟̯͍͐͒͂́̽͒́͆̓͝i̬̻̬̺͉̹͔̺̖̣̔͑̒̀̓̓̋͗̀̏ś̡̢̹̭̬̱̳̼̻̳́̉̒̏̋͐̃͘̚j̦͈̣͖̟̲̭̮̦͕͂̇͗̓̋͂̽́̐͘ẻ̢̙̜̝̰̜̜͖̲̘̃̀̄̿̇̊̅̓͝ ̧̢̛̩͈̥̘̪̯̻̹̈́̏̉̑͗̓̉͘͝ḇ̡̢̧̦͔̫̳͔̯̾́̌̔̈̂̎̐͝͠e̛̩͓̤̗͚̱̲̱͙͍̽̏̌͛̒̋͘̚͝ǹ̛̫̹̞̬̣̮̤̫̭͙̀̌̽͂̔̐̄͝ ̧̠̼͚̮̜̦͉͙͇̀̃́͗̉̃̾͋̈̚e͓͕͎̮̣͍̻̤̰͛̆́͆̀͛̅̄̀̒ͅn̢̨͓̯̪͉̤̞̞̤͊̃̆̋̃̊̌͛̃̑ ̧̡̰̼̫̺̰̥͎̂̈͗̔͛̊̊̑̉͘ͅj̨̨̣̲̦̥͈̳̭̜̿̔̒͂̎̾̀̀͐͝į̨̧̛̟̥̼̙̈̓̊͌͌̾̒͘̕ͅͅͅj̢̫̰͔̲̺̘̤̞͔͗̑̔̈́̌̉̐͘͠ ͚̱̣̪̘͓̙̫̥̗̽̆̋̇̈̓͗̈́̉̽d̢̼̝̙̞̘̞̬͖̠͊̀̔͂̆̆̎̽̓͝ę̠̰̪͖̼̤̭̹̠͑̀͗̌͋̂͂̄́͘ ̺̘̹̯̙̦̭͖̩̟̎̋̓̂̒̒̀͊̅͝f̧̤̣̹̱͉̦͍̍̿̓̀̏̇̊̏͜͝͠ͅl͓̪̻̩̘͓͈̬̺̞͌̊̄́́͗͛̂͋̓i̲̯̲̳͈̻̺̣͓̮̋͆̀͋̿͐̒͊̕͝ţ̛̭̫̞̞̦̹̰̤͉̀̈́̄̊̈́͂͝͝͠s͕̥̠̝͙̝̘̮̗͍͂͒̔́͋̓̇̍̅̕ę̛̮͍̼̣̥͕̪̭̥̐̇̑͋͗̊͒̔̌n̠̪͍͙̞̮͓̰̠͛̾̎̓̔͗̂̄̕͝ͅd͎͕̘͇̯͙̦̩̺̋̌̐͆̈́͊̄̇̒͜͠ê̜̻̗̜̻̣͍̮͍̽̔́̀̃̄̂̄̚͜
̛̝̝̘͇͍͕͇̫͒̉̆͐́̐̔͜͝͠ͅh̟̲̖̭̪̟̦͇̣̃̾̈́̏̾͐̀͘͝͠ͅo͈̻̬̗̟͔͔͊̄̊͌̑͗̐̄͆̋͜ͅͅṇ̫̣̖͓̙̠̜̦̮̓̉̒̎̋̒̿̕͘̚d̡̦̮̮͈̣̹̩̥͇̿̑̊̒̈̅̄̌̄͝,̖̖͔̩̼̼̘̲͓͑̔̾̍͊̋̃͋̋͜͠ ̢̮̠͚͙͎̖̮̘̬͛͋͒͑̇͐͐͘̚͘d̫̗̱͈̟̖̹͎̤̘̋͂̆̎̑̆̓͛̚͠į̨̛̣̣͈̖̗̤̘̀̍̈́̈̂̌̿̌͝ͅȩ̛̫̟̯͉͙̠͖͓̀̿́̔̂̉̐̚͘ͅ ̨̢̬̯̥͇͚͉̫̘́͊͗͑̿̀́͐͋̒ì̡͔͓͈̫̭̜̯̠̀̋̈́̔̇͊́́͛ͅk̡̧̢̛̜͇̘͍͚̖̰̅̐̌̈̇̄̈́̓͝ ̨̧̡̛̲̥̣̬̙̜̳̇̄͛́̀̽́̓͠à̢͚̣͈̮̗̟̞̺͇͌̒͒̓̌̔̐̊͘ļ͍̤̦̮͔͔̭͇͙̽̐͐̔͒͆͗̈̂̚s͖̥͎̺̮̙͇̣͍̪̎̂̉̊̋͑͒̆̈́̆ ̬͚͚͔̮̦̺͎͙̃̂̓́͐̀͋̾̕͝ͅm̡̪̥̹̙͚̺̉̊̀̈́̑̎̔̓̑͜͝ͅͅe̢̛̝̦̥̗͍̻̩̝̪̿̋̅̓̽͋̆̔̚ ̨̲̰̜̻̠̫͇̬́͋̆͂̐͌͐̈́̾̂ͅd̙̝͙̼̫̹̱͉̤̏͑̇̇̃̏͛͘͝͝ͅá̡̡̨̧͕͓̱̫̱͂̓̂͒̈͌̔̕͜͝ṯ̤̤͚̠͈̱͍̘̋͆̄̍͛͒̐͛̚͜͠ ̨͇̞̱͕͚̞͉͎̗̆́̈́̇̓͌̋̊͛͋z̺̹̱̬̤̦̜̲̗͈͒̀̽̀̀͂̔̿̑̊ọ̢̟̮̳̱͇͉̩̐́̂̏̈̌͌͌̈̄͜ ̢̝̟̙̙̜̘̼̻̠̓̏̾̓͐̈́͆͆̂͠u͔͎̟͎̦̼͖̰̲̰̿͋̉̓̑̉̏̇̚͠i̡̮͇̩̲̰̭͙͎͓̓̀̍͆͛͛̑͒͘͝t̡̨̮͖̩͖̹̠͙͍͑̊̃̆̊̓̿́̄̓ ͔̮̳͎̰̖̤͍̪̲͐̀͊̽͑͐̅͋̿̕ḳ̨̢̛̭͚̱̠̣̳̈́́̈́̅̐́̀̍͘͜o̢̨͇̣̜̲͔̩̫̼͗̈́̽̃͂̀̀́̈́̐m̢̝̪̣̙͓͎̞̰̀̓͆̈̑̐͋͐̚͝ͅţ̛̲̙̯̱̰̱̖͔̪́̎́͆̾̿̇̚͠ ̧̛͚̠̻̹̝̠̯͚̭̀̔̏̈́̑̅̄͘͝R̨̩̝̞̬̹̳͉̗̾͑̐̊̓́̕͘̕͝ͅo̥̙̦̠̪͈̲̗̣̙̾̽̊̽́̂͗̎͌͝c͎̤̰̼͎̻̩̝͎̜̈́̂̆̔̈́̉́͑̚͠ŏ̘͚̙̱̠̲̫̞̭̤̍̔͒͊̀̑̓̒͘c̨̡̛̼̲̟̬̯̘̙̜̊̐̓͐͗̈́̀̐̔ơ͕̞͍̬͚̱̞̫̜͎͒̊̀͒̓́͘͘͝
̡̨̘͔͎̺͈̹̱͕̑͒̏̃̓̾̐̂̕͝n͈̤͚̘̳͔̱̫̓͑̊́͐͊́͑̕͝ͅͅȏ̧͉͕͈͉͓͎̟̭̩̿̈́̏̂͂̒̃̔̕e͎͓͇̹̙͍͙̗̤͌̾͒̓̑̈́̊̾̄͜͝m̧͕̠̲̥̙̖̝̹̳̃͊̑̋̾̅̍̄̈́͝,̛̛͚̟̟̼̞̰̮̘̰́̎̈̊̏͛͘̚͜ ̢̣͖̞̯̪̪̰̹̦̒̿̓̅̆̿͌͑̉̔z̖̺̜̥̘̼͉̹͇͓̉̃́́͊́̅͘̚͝i̡̡̢̳͙̞͓̪̙̓̊͛̎̄͗̀̾͊͗͜n̨̼̠͓̹̤̝̘̠̦̈̋̃̓̀̾̾̎̏͘ģ̯̦̘̹̞̬̣̙̞̄̀̀͊̇̅̎͌̋̕ ̨̧̛̛̠͍̟̪̭͓̪̹̈́̈̾̇̄̇̃̈ğ̨̗̯̜̥͖͓͕̖̦̌̽̒͒̽͂̚̕̕ę̖̜̪͍̲̞̹̑̈̋͛̇̐̓̉̈͜͠ͅw̙͕͖͙͔̞͈̘̣͍̍̉̃̇̐͂̕̚͝͠ǫ͖̤̭̱̭̼̦̤̏͛̔͊́̃͗̏̀̚ͅo̱̬̼̻͍̞̗̝͕̅̒̈̾͗͑̏̈́̋̄ͅṋ̨͎̭̗̱͕̟̲̮̂̍͐̈́̿̂̌̎͂̚ ̡̯͈̩̩̮̠̺̗͋͆̋͋̀̀̆͘̕͠ͅe̢͖̠̩͇̼̭̜̱͙͂̓̐̄͑̃͂͘̚͝ë͚̰͓͖͓̥̥̟̻́̓̽̂͗̀̑̐͛̕͜ņ̖̞̖̥̫̟̝̫̈̀̆͋̏̌̂̐̈́͝ͅ ̘͇̻͇͚̞͕͔̱̖̿̂͌̊̊͋͒̅́̕l̢̡̡͙̪̝̗͖͔̄͆̈́̊̀̀̂́́̚ͅȋ̮̯̘̫̹̣̺͓̖̖̒̋̀͑͂̆́̕͝ẻ̱̻͙͇̬͎͙̤̖̰̀͛̓̏̈́̄͐͗̚ḍ̠̤̘̥͇͍̦̮̻͗͐͊̾̎̾̈́̇͝͠j̧̧̛̬̳͕͔͓͖̯͍̒̄̆̇́̔͌̕͝ȩ̨̖̠̼͔̝̲̳̩̂̈́̐̎̎͑̏̏̀̕ ̧̢̛͖̪̘̱̲̯̩̺̈̍̀̂̔̋̒͐̚v͎̩̺͍̞͇̳̖͙̮͒̑̈́̽͛́̀͊͝͠o͈̙̦͍̠̟̲̲͓̟̽̄̏́̂͑͊̇͘͠ơ̥̘̫̫͙̘̣͍̯̰̈́̀͌̄͗̽̊̇͝r̛͉̤͎͓̹̯̭̠̼͍̾̈͋̅͛͑͋̇͝ ̛̼̻͕͙̖̻̟̣̭̞̊́͌̔̈́̀̈͝͠m̢̧̙̞͇̮̥̜̹͎͛̂͊́̎̽̒͂̌͠e̛͇͙̲̳̞̰̤̠̔̓̒̈́̈̔͐̾͜͠ͅ
̡̘̠̟͚̘̼̝̙͆̋̓͒̂͂̓̒͆̕͜z̧̛̹̥̟͙͕͕̺̞̤̃̆̿͑̽͊̈̕͠ȩ̨̰̲̗̮̺̭͈̉͑́̓́̋̓̕̕͘ͅg̛͔̫͎͍̱̳̯̜̹̝̊̑͛́͒̈̉̚͝t̨̛̗̗̼̻̲͔̫̺̱̅̂̌͋͗̎̃̽́ ̢̱̰̙̱̺̜͓͓͚̈́͗͌̈́̓̄̒͛̅̔ź̙͔͖̟̩͚̣̲̗̄̈́̔̄̋̒̊͛̽͜ẽ͈̪͇̠̯̜̺͓̻̱̂̾͋̎̍̂̒͐͝,̱̤̭̳̝̘̜̫̞̪͗̎̄́͒͑͌́͌͝ ̧̪͓̥̠͓̬̹̪̺̂͂̀̐̓̏̌̒̾͝é̡̡̨̪̘͙̻̠̮̍̌͒̆̂̿͑̉̚ͅḙ̡̨͔̭̹̹̩̠̦̄̽̿̐̽͌̀͋̔͊n̳̫̘̗̠̪͓̫̪̓͊̃̈́̈́̀̒̑͜͝͝s̥͓̮̙͓͕̥͈͎̫̋̎́̔̈̏̑̋̄͠ ̡͕̬̙̹̳̱͖͎̳̈͑̆́̃̃̀̈́̊͘ṕ̨̲̜͙̯̖̜̳̱̝̾͋̒͗̔̾̓͑̄ẻ̳̹̰̺͚̲̞̠͇̟̈̏͗͋̊̆̍̈́͝r̢̨̰̣̱͔̱̭̩͎̾̈́̔̑̊̊̀́̿͝ ̡̡̪̠̠͉̪̦̻̘̀̄́̇̃͗̔͐̃̆t̨̫̝͚̖̖͖̗͇̅̊́̍̀͐̈́̈̀̅͜ẅ̢̦̮̟͕̰̖̭͉̭́͑͒͗̉̈́͂̈́͊a̧̦̭͖̻̩̯̠̝͖̎͛̓̒̃̈́͊̑̐̕a̧̢͓̭̲͓̜͖̰̠̋̊͑̈́̐̈̑̔̔͘l̛̛͕͙̳͖͙̫͍̰̯͓͆́̓̌̈́̅͒̕f̡͕͕̹̺͔̜̥͓̠̉̎̔̆͊̍͆̃͐͝ ̨̟̖̤̠̳̳̙̳̏̀͑͋̍̉͌̎̀͘ͅj̩̠̟̜̯̝̯̘͎̎̃̈̉̆̆̉̆͋̋͜ḁ͕̺̘̦͚̯̮̺̲̐̈́̑̈́͒̊͛̿̚͝ạ̢̛̥̺̭͕̲̘̝͔͑̈̈͊̆̐̈͊͝ŗ̝̲͍̤͈̥͖̥͓̃̊̂͌̋͒̊̑́͊ ̥̝̲̜̱̠̠͊̅̒̏́͊̂̕͘͜͝ͅͅǫ̛̥̘̣̘̬̟̱̭̹͂̓͊̆̀̐̋̈́͝f̧̧̗̻̙̬̤̱̻̬̽͐͑̄́͗̈́̈̅͝ ̢̘͎̜͙̦̪̙̠̱̊̎͐̈́͊̾̎̎̊̇s̢̨̢̛̖̲͖̩͚̙̎̉̽͐̇͋͗̎̌͜t̩̘̻̖̹̦̰̺̘̔̈́̌̑̈́̿̑̓͆͘ͅȩ̛̞̬̲̭͓̗̭̱͇͆̍̀̌̏́̔͒̚ë̡̪̼͔̗̤͚͈̐͛̆̓̀̏̔̾̄ͅͅd̛̪̗̯̳̫͈͉̰̭̯̈̍̐̽́͒̎̓̿s̱͕̜͚̜̹̭̜̓̅̇͆̽̉̈͊͌͜͠ͅ ̭̹͙͙̳̟̺̫̈́̆̆́̔̍̃͂̆͜͠ͅą͓͔̜̺̩̭̼͉̜͊̊͌͐̓̀̆̐͘͝l̛͉͔̫̘͓̗͎̹͎̳̑̈́̌̉͌͒͒̑̄s̛̬͍͕̱͔͉̮͇͈͎̅́̄̄̊̔͊̅̚
͓̤̖̼̦̪͖̜̘̓̏̌̈́̅͑͆͂̊͜͝ḯ̢̝̪̭̮̥͚̬̫͇̏̐̽͊̏͌̕͝͝ķ͇͍̼̻̻͇̮̦͉͑̑̾̌̌̌̊͒̉̕ ̟̟̖̼̱̼̩͓́̈́̋̃̎̐̏̈́̚͘͜ͅw̢̖̞̟̤̳͙͇̯̼̓̑̅̈́̏̿͐̎̕͝ȩ̱̟͖͉̯̥̠̭̥͛͐̌̔̎́̒͌̽̕e̙̲̹͔̝̟̠͈̼͆̏͛̾̅͑̌̒́̿ͅr̨̟̖̳̥̠͉̝͚̐͌̈́̀̍̃́͗͝͝ͅ ̨̰̭͎̬̝̙͖̇̽̈͌̽̽̽͂̃͜͝ͅi̘͚̱̗̰̗̠͉̦̿̍̀̍̓͐͗͘͠͠ͅn̠̮̟̝̠͚̳̜̪̞̈̿́͌̊͆́́͑͝ ̺͉͇̥̬̱̞̪̠͛̌͒̌̏̐̈́́̕͝ͅm̛͈͕̪͉̠͕̗̪̞̦̿͋̏̿̽̏̅̑͘'̛̺̖̳̺̤̳̝̞̝̞̀̃̓͊̀̃͂̕͠ń͎̫͍͈̬̩̫̤̣̬́́͂́̈̔͘͘͠ ̡̥̖̼̪̭̗̯̝̯̇̂̎̃́́͑̏͠͠ẓ̨͚̬͎̥͎̘̘̺̓̽̾͗̃̅́̊͠͠ǫ̢̛̱͓̹̭̥͕̼̫̇̔̔̄̓͗̕͘͘m̨̺̱̝̳̲͚̦̺̟̑̊̆́̀̈́͒̂̊͝e̱̞̙͚͙̲̟̜̯̹͒̾̀̆̒̋̂̿̚̚ŗ̹̹̬̟͓͕̟̜͖̅͂̽̈́͛̐̑̚̕͠j̻͉͉̗̞̻͉͖͉͉̈́̋̓̐̂͑̿͆̕̕ṷ̢̺͎̗̞̻̯͍̙̈̾̿̿̀̀̂͌̚̕ŗ̛͙̜̘̪̯̪̤̹̋͌̿̐̈́̊̋̓̓͜k̛̤̱̝͉̤̖̤̫͇̬̍̽̌͐̈̉̐̏͝ ̢̬͍̲͔͔̗̲̘̘͌̉͌̓̈̓̓̂͘͝p̨̝͔̬̳̤͎͙̮̙̅͂͗̄̎̄̏́̈́̄ą̡̻̝̬͍͈̞̳͈̓̌̔̈̀͒̾́͐̎s̡̢̻̺̱̦̜̘͎͓̾̎̒͛͆̐̊͆̈́͝ ̨̩͖̫͔̜̜̹͖͐̄́̋͌̑̆̏̽̿ͅơ̱̳̦͈̝̪̬̻̘̓͛̆͗̽́̊̀̚͜f̰͚͕̹̰͚̱̖͚͎̈́̃̽̍͆́͋̚͘̕ ̧̧̗̙̠̗͔̰͛͑̏͗̎̎̀̓̊̎͜͜m̛̱͍̬̤̫̭̻͚̯̘̒̄̏̒̀̅̆͘̚ȋ̻̰̯͓̪̮͉̜̫͓̃́̉̈́̀̚͠͝͝ș̢̮͇̪͎̬̭͚͇̒̄̂͌͌͗͒̊͠͠s̨͔͚̫̼̹͓̫̘̺̎̄̄̎̋́̎̀̾͂c̨͕͈͍̦͇̣͎͈̫̅́͗̀͋̀̿͘͝͝ḩ̹͙̬̞͖̮͇͉̳̈́̅͒͒̽̾̐̈́̈́ǐ̢̜͇̩̝̝̫͓̥̟͑͐͋͐͋̈́͂̏̏ę̨̛̻̩͓͈̦͇̲͕̓̊̒̓̄̔̇͒͘n̨̛̖̞̝̙͚̣̩̣̬̽̈̀̽͗̌̏͑̕
̨̢͈͕̠̹̭̝͙͒́̐̓̂̿̇͘̕͝ͅp̨̘̮͉̻̰̜̩̘̻̃̂̈́͑̈́̄̅́͘̚â̛̟̯͉̰̰̞͚̺͇͌̃̓͌̄̃̚͜͠s̢̡̭͕̹͉̦̩̹̈́̑̾͌̈͂̎̈́͛̕ͅ ͔̗͖̮̖̪̝͙͔̻̏̎̽̅͛̉͊̅͌̚ẅ̨̧̳͔̮̯͉̹̺́̏̀̃̇̑̃̓̑͒͜è̩͎͔̮̻̫̠̭̻̿̅͋̒̃̈́̏̕͠ͅḙ̛͕͉̫͇̠͔̯͉́̈̑͗̄̆̽̏͌͜r͇̟̠̪͚̹̟̗̬͉͆͂͐̿̒̃̊̏̕͝,̣̥̜͎͍̙͉̗̫̺̑̈́́̆̄̇̐͂͋͊ ̢̨̪͉̘͓̳̘̟̱̂̎̈̾̓̃̓̈́̂͘ä̳̰͎̗̻͖̥̰̖̭̊̽̐̉̄̓͊̔͝l̢̧͉̭̳̗̳͕͍̟̅̆̈́̎̆̏̏̂̒͒s̨̡̧̢̙͓̼̼͔͚̈́̈́̂̊̄͌͗̎́͠ ̛̥̗̲̹̗̻̖̙͖͊̈́̀́͗̍͗͠͠ͅd͓̣̝̥̥̤̗̜͎͖̔̈̓̇̅͆̒̑͆̈́ę̗͔̬͈͚̗̝͔̟͂̿̽͛͑̊̀̎͗̅ ͇̖̥̞͔͙̣͔̗̯̃̌͊͊̂͛̔͘̕͝ḑ̢̰̣͚̗͍͎̞́͛̊̔̊͌̍̿͘͜͠ę̢̛̥̦̗̗̪͍̬̫̎̒̽̽̽́̑̾͝u̧͈͖̦͉͙͈̳̘̮͂̓̄͗̎͊̈́͆͛̒r̡̡̞̲͖͍̻̠̯͖̓̈́́́̇̅͌͛̋̽ ̢͈͉͇̩̻̲͉̯̠̀̇̐́̑͒̔͒͋̎e͇͉̜͔͕̪͇͙̙͌̿̅̈́͒̅̅̊̉̒͜ȇ̡̛͍̙̩̘̱̹̰̞͌̾̓̈́́̈̑̚ͅn͚͙̼̯̗͙̩͓̹̍́̏̓̿́̈́͑̑̐ͅ ̨̛̫͓͉̥̝͈͚̝͓͊̃͂̅̌̅͘̚̕b̛͈̲̗̭͔͙̠̥̂͛͐̎̿̋͐̆͜͝ͅr̨̮̖̼̩̥̲̗̝͔͐̌̆̄̏͌̓͐̉͘ȩ̠͓͔̥̦͖͔̜̤̔̉̊͆̎́̎͘̚̕d̫̻̖͕̤̫̲̝̭̠͌̍̑̉͑̐̏͘͘͠e̡͎̻͚̘̥̜̩͍͇̅̏̿̑̽̽͛͐͐͛ ̡̛̹͔͙͎̗̘͔̦̮̔̆̍͛̆̽̉̂͘k̨̺̙̼̗̥̫͎͓̥͑̑̂͑̏̈́͒̓͝͝i͔̥͙͖̦̮̻̘̞͒͆̋̐̀̏̓͝͠͝ͅe̡̨̛̛̝̩̼̖̬̟̞͗̓͋̇̓̒̅̒͜ṙ̢̻̫̯͚̳͕̖͖͕̋̅̀͑̈̐̋̈͐ ͇̼̭̥͎̙͇̗̰͊͐̑̾͑̋̋̽̌͠ͅļ̩͓͔̪̞̞͖̦̌̑̿̑̈́̇̈́̑̈͝ͅḁ̳͓͙̺͙͔͚̹̹͗͗͆́̄͗̀̊̉̾ä̦̰̩̭̫͔̼̻̙̼́̎̉̍́̑͊̽̚͠t̞̱̤͉̙̬̜̜͖̄̌̃̀̔̄͑̎̚͘ͅ ̭̺̝̗̯̘̫̮̫̜́͂̈́̄̀̈́̓̀̚͘z̻̯̼͎̻̠̗̝̞̺̉̔̅̐̀̐̀̏́͝į͎̼̮̪͍͇̞͍͑́̅̂̂̌̅̅͘͝ͅė̟͈̤̠̲̖̻̘̖̆̂͑̀̍̔͐̎̕ͅṇ̢͕͖̜͙͉̳̥̩̃͗̾̈́̀̅̽̈́̔̈́
̣͍̭̦̰̯͎̰̗̦͊̆̆̒͗́̏̂̿̅
̡̛̛̮̮̼̟̪͕͚̋̀̊̈́̋͒̾̇ͅͅȟ̦̼̣̠̗͈̤̱̜̺̎̏̅̈̔̆͑̐̚ơ̡̙̯̳̮͎̞̱̜̋̊͑͒̀̈́̆͜͠͝o̪̠͙͎̲̦̙̰̘̳͛̄̊͑̈́̍̈́͊̃́r̨̨͓̱̗̺̤̰̪̪͂͋̓̀̊̈́͒̐͊̚ ̛͉͚̳͈̥͖͔̩̘̺͂̆͑̈́̈̓͋̚͘m͍̣͎̞̣̱̯͚̰̒́̐̈͂̑̏̎̌͝ͅį̗͕͔̠̘̭̫̑͒͗̈̆̄̓̉͜͜͝͝ǰ̧̜͚͎͓̲̳̝̲̙̿̔͗͋̂̄̽̇͠ņ̡̛̛̫̜̙̘͔͕͕̮̈́͋̾̇̚̚̕͝ ̧̨̛̟̰̼̬̹̠͓͙̏̐͋̾̂̈́̒̊̆z̭̩̙̭̰͎͖̞̹̱̑́͒͋́̊̀̀̃̚ǒ̩̪̹̞̲̦͙̙̼̤̐̑́̄̎̊̾͝͝ę̫͙̹͈̭͕̫̳̘͆͊͐̆̽̑͗̓̿̂ẗ̨͓̼͈̝͓̣̹́͒́̈̄̌̎̾̕͘͜ͅe̢̨̺̺̮͉͇̺̼͍̍̈́͑̈́̈́̎̀̌͐̚ ̨͚̹̝̬̫̟͈̯̥͐̂͋̍̋̋̔̊͠͝b̥̥̩̞̠̠̞̝̙̞̄͊̉̾̋̔̍͆͗͘r̨̩̙̟̖̖͖̯͕̻̓̔́̽̉̊̈̑͛͝u̡̡̯͙̤̝̭̦̬͖̓̇͗͋̇̊͂̾͆̎î̡̘̫̼̺̲̱͉̳̥̈́̏̒̽͊̓̋̈́͝d̢̝̮̜̹̖̞̳̪̤̀̈̑͑͛̊͒͒̕̚e͙͇̩͕̻͙̘̙͔̾̉̀͗̿̀͌͘̚͝ͅņ̡̺͔̼͈͉̫̫̱̀̀́͆͒̅̅̐̕͠g̢̡̥̞̱̝̠̣̯̭̍̌̊̈͆̓̀̕͝͠r̡̦̳͕̘̳̳̘̲̬̉̏͒̎́͗̏́̕͝o̯̯̬͉̝̹̫̗̳͍͋̊̐̀̂̓͌̏̅͝m̡̛̤̝͕͉̠̻̳̞̰̐̇̊͑̄͑͌̈͠ ̢͔̮̪̱̲̭̥̬͚̍̐̍͛͑̈̽̏͑͝ḅ̨̺̫̮̮̻̗̩͚͋̐̽͊̿̇́̆̉͝i͍͙̥̠̗͔͚̳̘͚̅̒̊͐̃̈̀͂͘͘j͇̣̮͙̤̳̙̘̟͔̇̽̃͑͂̐͆͌͆̕n͖̳̖̠̗̩̖̘̺͇̈́̓͑́̀̅̋̽̕͝a̧̫̯̮̤̗̰̭̩̘̿̃̌̌́̄͗͑̽͝ ͎̦̞̠͔̦̠͓̬̼̇̒̇̇͑͂̅̕͝͝o̤̣͖̖̙͔̱̤̠͖̓̏͛͂̈͒͌̀͐̅n̼͈̦͚͓̳̗̗̘̔̄͛̾̃̑͋́͆͝ͅs͙̗̭̘͍̝̲̘̣̰̾͂̽̋̽̊͆̏͗͝ç̼̜̘̻̻͕͍͍̺̑̐͛̃̉͐̌̿͘͠h͈̣̯̟̟̗͎̠̥̃̓̀͊͂̃̍̉͘͝ͅu̻̼͚̖̫̬̱̺̹͈̾̈́̌̿͛̀͆̐̍̔l̩͍̱̠͉̙̰̲̫͖̒́̔̾̃̍̀̅̇͘d̮̻̦̲̖̺͚̮͚̭̈́̊̃̒͋̇͛̽̄͋į̬̤̱̜̦͉͇͇̂̒̉̂̿͗͗̈̚͝ͅg̨̫̞̣̞͙̖̥͈͉̓͊̌͐͋̅́̊͠͠
̗̝͔̬̦̗̣͕̞̇̀̀͗̇̑̐͐̽̽͜k̨̧̨̰͎̯̜̩̙͍̏͋̿́́̏̅̈́̃͘i͔̯͉̙̟͉͖̟͔̜͂̒̅͌͂̄̈́͌̈̐ė̢͍̜̞̩͕̬̘̘̹̽͐͛̂̈́̊̇͋͋z̢̞̝̜̦̤̗̲̜̀̾͂̑̍̇̍̾͘͝ͅe̪̖̪̟̪̭̤̱̞̻͗̂͒̐́̈͒̐͑͝n͕͉̠͇͓̫͔̬͖͇̍̐̃̔̏̋͌́̍̈ ̨̨̢̢̢͍̠̲̩̇́͆̉̉̀̑̕͠͝ͅţ̡̧̫̖̜̠̙̲͉͌͑͌̏̐̽̆̔̀̑ȗ̡̪̙͎͎͇̻̪͇̺̍̋͒̐͐̑͌̏͘ś̢̬͉͈͔̼͎̩̖̈̍̈̓̏̈́͆̓͜͝s̹͉͇͎͚̥̟͖͖̤͐̓̂̽̇̈́̑͆͗̿ę̡̹͈͍̣̦̜͇̠̈́̑̐̔̏͛͛́͘̕n͉̝͓̫̮̰͍̰̦̥͐̎̒͛́͆̚̕͠͝ ̜͖̺͎̖͉͚̘̜̺͐͆̏̏̒̓͊̈́͗͘Ḑ̖̼̼̠̳̼̞͈͉̔̓͒̀̔̂͊́̌̚i̡̳͕̠̗͕̳͖͚͆̂̔̍͆̄̇̒͘̚͜r̛̖̻̻̲͓̤̱̻̓̽͛̒̅̑̔͒͋͜ͅk̡̧̗̺̼͉͇̦̩̩͛̓́͐̂̊̃̓͠͠s̞̼͍͎̭̯̣̭̳̣̆̎͑̈̈́̒̅̕͝͝ô̧͈̼̦͈͔̤̘͓̩̽͗͗͒͌̿̔̆͝ñ̨̺̞̙̱͔̘̯̯̃̔͋͊̈́̔̀̂̄ͅ ̛̞͙͓͈̱̼̲͙̠͈̇̓̓̐͂̄̓͂͝ę͓̞̬͚̱̗͍̙̐̀̋̋͐͊͐̊̋̑ͅn̢̧̤̤͙̝̲͓̹͉͊͛̓̔̐̉̓̕̕͝ ̨̛̺̟̮̭̯̦͔̦̰́͑̽̿̈͛̚͝͠V̬͈̱̣̯͚̦͙̟̝̇̉̓̍̇͌̓̆̓͆l̛͓͖̩͔̗̰̭̳̪̙̈̓̌̄̊͆̽́̚a̛̭̘̘͈̝̞̱͍͓͕̽̃̍̈́̍̾͗͘͝ď͎̮̜̺̤̬̳͎̝͆̃͆̄̾͊̐̌̚͜ỉ̢̡̢̥̦̜͚͈̟̩̀̌̄͂́̾̕͝͝m̢̢̛͕̬͙̹͉̲͍̉̉͗̏́͛͂̌͠ͅi͇͔͓̳̱̗̳̺̜̱͆̆̈́̒̊̊̐̕̕͝ř̻̘̰͉̳̖̘̫̯͎͑̌̿̿̋̓̒̌̕,̡̢͈̲͉̦͙͈̖̐̎͂̓͗͆͋̓̚͘͜ ̛̯̲̝̺͔̠̬̮͕̻̓͌̉̄̔̒̈̈́̕z̤͍̗̻̦͎̯̰̼͓̉̀͊͂̅̃̍͒̄̀ȩ̨̨̹͇͓̞̮̦͕̍͑̾̆̆̓̌́͝͝g̡͖̬͇̪̟̦̲̞͊͐̐́̇́̓͋̈́͜͝t̛̻̼̳̳͕͖͍̝̳͙́̃̋̀̔̔́̕̚ ̡͇̬̦͕̘̪̗̰̓̌̔̈́͗̀̇̀̍͊͜z̢̨̟͓̝̥̱̺̙͓̍͐̔̇̏͂̒̍̿͐ë͔͎̪̞̟̲̺̮͍̲́̍̽̓́̇͌̔̐͝
̨̛͎̙̯͍̩͔͙͔̆̐̈́̏̀͋͂̕͘͜a̫̲̞͙̱͉͕͔̼̪̾̋͒̐͂̉̐̅̆͝l̢̹̲͎͓͉̲̝͖̲̾̋̈́̏̔͛͋͊̌͆s̨͙̪̬̞̱̬͔͙͌̉̋͐̈́͆́̏͛̈́ͅ ̢̨͉̪̬̼̠͍̞͇̀̋͗͑̉̓̈̈́͠͠h̛̤̪͉̤͉̲͇͓̯̠͒͊̃̿̅́̈̏͂į̟̝̲̩͎̲͍̤͈͊̓͑̄̀̎̃̓̓͘ę̼̜̹̼͎̪̥̒̑̈́́̆̑͛͗̌̾͜͜r͙̤̠̜̯̣̹̲̰̩̋̈̋͒̄͑̈́̈́̇ ̧̩͙̜̪̪̼̳̩̠̔̓͒͂̋̽̏̒͛̕ê͚̗̳͍̦̣̫̖͙̟̾̔̈̌̿͋̇͂̈e̢̧̧̛̝͖̭̙͕̬̝̿͌̎̾̀́̎̊̌n̨͉͚̰̼͔̫̻̜̝͑̈̈̇̊̒̍͝͝͝ ̼̲̞̮̳̼̹̰̗̒̀̐̔͒̐̈́͘͜͠͝k̘̳͕̼̪̝̬̪͈̲̿̽͂͂̊̎̓̉͝͝a̫͚̟̲̟̞̞͎͇͐̉͊͌̊̈̐͆̚͜͠ļ͍̳̝͍̜̺̺̹̪̐̀̋͑̿͌̿̈͘͠m̨̢̛̹̫̳̻͙͍̜͕̓̏͂͗̓̌̄́͠ë̛̛͖̯̳̞̝̺͙̟̲͙́̈́̊͊̐̓͝͝ ̨̨̨̻͎̰̙͈̰̘̾͋̅̓̅̋̾̾̑̚m̱͔̩̺͔̟̤̲̦̭͛̉́͗̅̽̿͐͆͘i̤̬̥͖̩͔̠̗̪̊̽̀̂̈́̅͋͊̓͝ͅd̡̧̧̢̹͇̞̹̳̈̾̉̾͑͐͒͐͝͠ͅd̡̛̘͙̮̫̦̘͒̽̓̋͋͐̏̃͜͝ͅͅą͔͕̖̱͉̝̮͈̅̓̈́̀̌̂̆̐͘̚͜g͖̖͖͖͙̮̺̬̹͇̾͑̈̒̈̋̇͐̕͝ ̨̢̛͎͖̬̜̥̩̺̀͋̂̔̋̄͒̂̚ͅȏ̧̗̮̳̹͓̤̲̣͉͂͌̉̊̃̒̈́̂͛p̘̞̱̯͍͇̺͙̭̈́̇̏̀͑̾̊̅̍͗ͅ ̡̡̢̨̲̠̖͓̝̟̀͑̈͒̌͆͆̚̕͠l̡̧̛̙̲̱͚͚̯̳̦͐̅̌̊̑̄̓̊̑ā̲̱͉̫̮̱̼͎̦̪̉̌̈̏̍̂̋͑̕n̛̺̝̗̱̠͎̣̻͓̘͋͂̅̏͂͆̐͘͠g̢̢̺͖͖̠̟͓͓̏̎̐̓̽̑́̀͛͝ͅę̛̟̘̗͙͔̩͍͚̐͋̀̆̈́́̋̎̚͜ ̝̭̻̭̜̼̭͈͉̔̾͂̊̔̎̈̆̕͝ͅb̢̧̛̻͕̦̣̭̖̲͖̌̄͂̓͌̆̅̀͝ẹ̪̳̝͚͈̘̙̬̺̐̓̂̔̉̍̄̃͘͝n̡̨̞̠̬̙͈̰̺̬͛́͐̈́͌̌͗̎̆̿ȩ̺͓̞̱̞̻͇̟̂͗̎́͗̐̎͛͊̚͜n̢̡̡̰̩̠̹͈̤̩̅̓̉̅̈́̇͐̓͂͝ ̡͇̘̖̪̰͓̭͉̮̄͐́͑̈́̽̓͛̿̈́l̢̝͈̘̹̭̲̗̘͈͌̂̅̀̇͛̐͆̾͝o̩̩̺͉̭̳̲̝͓̬̅̈́̑̆̈́̉͌̈́̅̚ọ̞͍̭̻̫̻̙̭̜͗̓͐̎̇͑̀̈́͋̕p̠̲̞͎̞̱͈̦̣̩͋̏͂̍͗͋̍̅̍̂ț̖̟̖̱̯̣̻̘̗̀̂͆́̔̀̎̕͝͝
̯͎̹̙̺̘̺͔̩̃̏̈́̉̾͂͊̚͜͠͠i̡̻̖̼͈̠̱͓̘͐̈́̽͋͂͑̌̄͘͜͝ṇ̛̩̻͇̯͚̝̱̼̺̎̅̇̏̈̃̏̔͠ ̡͎͓͉̝̹̤̞͈͌̾͋̄̓̇͐͗͋͜͠ḧ̜͉̜̞̣̗̟͕̦̟̇͐͗͐͛̿̈̑͠e̟͕̥̫̯̙̖̫̠͒̃́̂̈̾̈́̂̚͠ͅt̨̢̢̤̱̗̯͖̟̝̐̒͊͗͛̆̓̋̄̋ ͙̦͇̪̙͕̰͉̠̬̋̐̀̍̊̃̊̀̚̚h̛͇͎͔̪̯͉͎͖͉̭͌̄̐̏͆̉̅͘͝o̧̞͉̥̫͇̙̗͔͇̽̈̆̓͆͆̽̈́͋̕ơ̫͚͙̮͓͙̺͋̌͛͌̐̃̈́̑͜͜͠ͅf̤̦̫̖̖͚̮͚̯̥̑̽̌̐̃̆͊̇̓̕d̛̲͙̖̯̹̗͇͔͇̟̅̇͊́̎̓̐̄͝ ̞̜͈̼͍͎͉͔̝̯͊̃͆̂̃̀̀̀̕͝v̟͉̬͔̺̱̱̟̗̠̈́̆́̄̎̏͋͑̎͘ą̳͍̜̭̞̖̠̱̑͂̌̎̆͌͂̈́̕͜͝n͈̺̺̖̭̩͈̩͖͙̒̓̽̈́͑̐̀̌̚̕ ̡̹̜̦̰̳͎͕̱̅̓͆͑̇̽̃͐̅̈ͅo̡̤̮̖̘͇̪̪̹͉͌̈́̈́̓͆̓̓̇͝͝n̢̢͕̳̣̜̥͔͔͇̓̎̇͒̂̀̚͝͝͠b̧̫̫̼̗̭͍̹̳̦̉͊̈́͆̈́͋̄̕̕͠ē̡̡̯̫̭̰͍̘̙̦̌̓̔̇̽̔̉̓̚w̧̢̰͚̺̘̝͙̙̽̀̑̎̃͐̈́͆̽͘ͅe̛͍͈̠͖̤̫͚͙̖͕̊͛̇̄̾̑͂͠͠ę̧͈̺̲̮̩̩̤̜̇̃̀͌͆̒̿͒̂͘g̛͓̻̭͔̫͚̥͖̼̘̉̎͗̋͗͛̔̍͝l̢̫̫̜̟͓̱̭̳̼͌̑̌͐̽̅̚̚̚͠i̡̛̤̱̘̯͍̟̲̜̹͒̄̇̉̇̆́̿̕j̡̨̪̙̺͓͓͖̱͖̀̑̿͐͐̈̽̒͊̕k̡̡͈̙̯͇͉̤̯̒̄͌̄̽̎̚̚͜͠͝ẽ̠̘͚͕̘̹̣͎̭̬̓̄͐͛͊̒̈́̄͘ ̧̨̲̼̝̱̫͚͕̩͊͒͌͒̉̈́̽̿͘͝J͕̻̖͙͙͉̘̮̺̟͑̂͆͒̑̿̈̏́͆ḛ̬̼͚̰͔̼̗̯̭̽͂́̃̎͛̂͑̚͝ȁ̡̛͙͈̻̻͙̫̩̱̟́̑̈́͆́̈͑͌n͍̰͍̠̲̩̭̣͈̿͋̊̊̉̿͑̇̕͘ͅ ̲͚̪͙̝̩̜͕̮͖͊̎͆͌́̏̏̓̑͝d̨͙̦̪͖̠̩̭͎̲̊́̑̈́͑̏͐̈́́̚ȋ̬̞͙͇͇̪͇̲͔̈̀̈́͑̑́̿͐̅͜ę̨̼̮̪̺̦̻̜̑̀̃́̇̑̍͊͝͝ͅ ͚͓̳̼͍͕̮͙̼̺̐̂̂̃̈̀̃̇͑̒s̢̪̰̤͉̞̞̼̘̖̏͗̈͌͛̉͛͒̈͝ļ̨̰̲͉̠̹̜͓͙̏́̆̉̊̊̊̈́͛̎è̛̝̙͇̺̲̠͙̤̞̉̃̅̿͗̔͘̚͜c̡̛͎̗͚̩̹͙̹̼̜̔͒̈́̑̆̑͑͘͘h̭̱̬̤̳͙͉̣̰̙̏̅͆͑̔̅̉̌̕͠t̞̠̹̻̗͔͚̗̔̈́̎̽̈͋͊͂̊̚ͅͅs̡̢̡̢͓̮̝̪̱͖̓́̇̈́̄̅̆͗̌͂
̡͕̘̩̖͚̘͍̙̓͐̋͆̔̐̀͘̚͜͝n̯̫̜̪̩͖̩͔̗͎̽̊̃̍̾͋͛́́̑o̢̢̧̜̯͍͚̩͙͑͑̏̀͂̈́̒͗͂́ͅģ̢̛̰͍̜̹̹̥͎̅͌̾̽̄̂̆̽̄͜ ̛͎̪͇̳̥̤̙̩̝̈́̿̀̈̐͛̕̕͜͝ȉ̛̮̪̗̟̤̭̬͈̼́̅̉̔̃̽́͘ͅń̥̝̙̼̙̹͔͈͍̜̓̈́̏̃̐̕͘̕͝ ͕̪̝̪͖̹̻̩̱̔̄̉̽̀͌͆̄͝͝ͅģ̻̮̤͔̤̲̺̰̻̽̾͐͌̒͊̑̔̾̐e̢̛̯̼̦͚̹̥̜̰̠͂̃͊̐̊̈͛͝͝h̢̺̼̼͈͔̺̬̬̊͑̎̏̌̒͂̀̏͠ͅę̝̳͕͕̘̻͎̙̾͐̈́̀͆̓̀͌͊̚ͅį͖̹̲̬͚̖͎͔͍̆͌̋͒̀̒̂͆͌̐ṁ̪̹̲̲͕̮̯̗͔͇̍̿̍͋͌̉̚͝͝t̬̝̮̦͈̦̘̻̩̰̓͂́̉̎̀̍̍̕͝ă̛͔̝͓̟̱͍̦̗̬̈̾̋̂͑̂͑̚ͅå͇̹̞͍̗̥̻͙̮͈̍͛͊̒̂̈́̉̄͝ḻ̨̢͔̱̺̞̼̪̙͂̋̈́̽̄̀̿̑̄͝ ̧͚̪̺̜͖͈̗̟̑̇̈̀̌̊̄̐͂̚ͅv̧̦̘͙̳̯̯̬̭̯͊̇̑̒̉͂́́̉͘a̧̡̛̹͖͚̲͕̘̠͆̿́̏̈́̓͌̚̕ͅņ̤͉̳͓͉̼͇̝͋͌̈́̐̄͌̿́̊͝ͅ ̦͔͔̣̩̟̳̼͙̝̑̌̆̈́̄͛̈́͊̕͝z̫̹̫̰̳̜̺͎̯̻͒̒͛̈́̏̃͘͘̕͠ȃ̡̳̫̹̯͙̥͙̜̟̃̊̊́͐̈́̈͘͝c̡̗̦̳̫̬͚̞̖̆̊͐̈́͗͗̚̕̚͜͠h̨̠͚̮̟͓̤̳̥̣̄̎̈͊̐̈́̾͂̆͋ţ͉̻͚̘̜̫͎̬̪̏̉̑͌́͆͑̍̎͝ȩ̣̠͈̘͕͖͉͛͐̓̌͐̈͑͆͘͜͝ͅ ̡͍̻͇̤̜̥̲͔̂̽͌͒̒̽̅͋̌̚ͅk̛̮̹̙͎͇̘͖̬̘͍͌̄͒̓̊̎͋͗̕ë̡̢̨̛̟̲͎̝̤̼̮́͆̈́͒̉̈́̾͌͑r̛̫̱̼̙̠̳̘̝̤͎̿̂͒̌̆̑̇̕͝v̢̡̨̯͔̹͖̫͚̳͋̎̏͑̓̇̃̐̚̕e̳̻͎̭̘̟̬̖̳̍̎̓̄͗́̀̑͘͜͠n̡̜͖̰͖̦͈̪̣̍͒̂̑͆͊̃͐͠͝ͅ ̙̤̬̲̥͙̺͚̙̦͌̀̔͛̄̇̂̏̕͠s̛͍̙̰̩̩̖̱̳̰͊́̽̒̈́̾̍͑͝ͅp̢̛̣͔̫̬͈̻̬̪̜̑̓̃̌́̀̅̒̃r̞̠̼͙̭̯̗͉͚̞͌̓͌̑̃͐͋͊̎͠ē̺͚̩͓͍̼̘̳͈͐̾̾̀̏̿͛̈͜͠e̮̫̗̰̱͓͉̦͓̖͒͋̐͑͊̏̆̓̽̚ḳ͖͙̱̭̘̺̠͚̀̅̋̑̿̈͐̚̚͠ͅt̢͔̦̹̬̮͉̗̦̰͒̈́͐̀̇͌̽̓͂̏,̧̧̛͎̝͎̞̥̙̙͖̃̂͗̔͋̅̊̅͝ ̖̣͉̟̜͔̱̳͖̀̈̉̏̎̽͋͛͂́ͅh̲̯̗͖͉̱̜̣͓͍̓̀́̈́̍̌̅̃̍͝e̡̢͍͍̫̲̬̣̟̼͋̎̾́͗̎̄͊̆̋t̻̹̹͈͚͔̥̥͈͂̐̍̿͌̏̈́̈́̃̕ͅ ͎̱͇̩̟̺̜̖̥̜̇̏͒̏͋̅̑̅̚͠i̧̩̠̺̖̳̻͎̙̖̒̅͗͐̑̾͊̑̎́s̢̤̮̳̻͙̩̣̰̟̈́͆͊̊̋́̈̒͝͝
̧̧̢̮͍̥̩̺̘͔̑͌͗̈́̔̂̾̈́͝͝z̧̡̛͍̰͕͈̖̠̙̖̾̄͂̋͋̋̚͝͠i̳̩̰̞̣͚̲̟̲̲̔̊̏̔̌͑̈́̾̍͝j̳̞̘̰̪̗̙̞̿̽̃́̊͋̋̒̔͠ͅͅn̢̰̦̣͎̻͇̝̟͕̑͊͊̊́̀́̌̂͝ ̧̮̩͎̝͖̭̗̻͙̌́̅̍̓̒͋͒͌̐ę̗͙̪̱͖̗͚͉̖͗͌̑̌̍͌͐̚͠͠ĩ̛̥͖̳̖͚̲̙̬̈͗́͐̾̈́͜͝͠ͅg̛̭̭͔̪̟̞̞͍̻̏̀̅͛̑̍͌͠͠ͅe̖͇͍̥̱͙̹͖̘̔̓͒͌̂̑̄̄͝͝ͅn͙͇̬̺̰̺̳͖̈̆̀́̈́̓͊͘̕͜͜͠ ̧̨̧͕̞̝̖̗̟͎̐̿̏̐̈̽̂̚͘̕w̡̛̦̪͉̯͚̩̫͔͊̌̏̎͐̍͆̑͝ͅí̛̜͔͇̤̣̦̣̯͓̗̈́̉͊͊̽́̂͑j̹̣̗̲͓̬̫̠̭̖̐̾̆͆͂͊́̀̚͝s̨̢͕̺̠̼̥̩̙̺̑̀̄͑̆͒̍̋̔͆j̨͈̱̗͚͙͔̥̱̾̆̔͗̏̊̇̓̌͊͜ȩ̪͉̺͖̻͓͈͓̇̇̿͊̅̏̈́̍̽̉͜ ̡̞̜͓͚͍̪̖̣͇͆̀̈́̀̓̈͌̈͒͝v̡̛͎̲͙̪̝͕͕̂̌̽̉͂̓̔̀̚ͅͅą̛̛̹̱͓̗̼̙͍̜̝̑̃̈́̋̅͑͆̕n̨̳̭͈̝̣̳̩̘̈̐͒̽̿̏͆̂̄͠ͅ ̡͙̗̖̮̟͈̤̟̭́̎͛̈̽̀͌̓̐͘d͍̹̗̰̠̻̙̝͓̣̆̎̃͊͐͛̎͆̄͝i̧̬̳̜̻̲̭̫̎̇͊̂̊̍͒̆̉͜͜͝ȩ͎̻̗̬̪̳̗̬̋̆̈́̀̉̌͒̍̚͜͝ ̨̪̣͕͚̱̞̝̦̹̎̿̏̈͑͌̕̕͝͠w̪̫̣̫̤̳̱̜͔̜̿̂͒͑̈͆̀̀̒̏ą̰̱̪̼͉̟̟͔̍̏́͛̓̎̎̓͋̽ͅȑ̪̣̗͈͍̦̳̙̩̰͆̓̿̇̊̍̈́͠͝m̡̩̰͔͙̯̰̺̓̊̊̍̆͒͊́͐͘͜ͅe͍͓͖̭͔̖̪̭̘̅̀́̅͑̏̉̔̈́͜͝ ̢͈̝̹̪͕̩͖̉̐̆͆̔̇̑̋̚͜͝ͅo͔̮͎̘͈͙̥̥͙͇̍̐̇͌̎̅̀́̊̅c̙͈̫̣̟͓͉͉̭̖̓̉̃̄̓̂̇̄͘͝h̢̢͚͙̺̭̼̯̖̮̓̇̾͗̍͐͋̕̚̚ẗ̨̢̟͖̩͈̤̩͍́̂̿́̐̄̄̈́͂͗͜ȅ̗̖͍͔̰̟̟̱̞́̂̑̀̽͒̉̽̚͜ǹ̠̲̮̞̣̜͙̞͓̤͋̔͑̊̌͋̑̔͝d̢̨̹͕̤͈̳̯̪̈́̿̐́̀͐̀͝͝͝ͅ ̮̝̝̤͈͓͇͓̭̝̾͊̔͆̀̈̓̌͑̆í̢͙͔̱̻̹̣͕̗̺͗͗̂͂̀͘̚̚͝n̨̨͍̤͖͍̞͇͙͇͛̍̿̿̉̎͛̆̚͝ ̧͕̹̜̱̬̰̥̬̯̈́̃̀̑̃͐͐̊̂͝M̨̛͚̟̹̣͖̺̦̜̭̑̽̋͗̒̈́͗͗͝ỏ̧̨̧̹̣̫͙͎̞̟͛̇͂͋̓͐̈́͑̚s͚͔̪͚͎͈̯̞͐͆̈͂̀͒̀̋͜͜͝͠ḵ̢̪̠͎̩̟̗̠̣̑̈́̊̎̅̎́͌̒ơ̻̩͍̳͖͎͇̲̱̳͑̍͒͑̐̎̄̌̚u̬̖̟̭͎̟̘͙̮̓͆̌̓͛̀̇͑͜͠͝
̢̨̨̣̣̫̪͖̆̃́͒̉́͂̓̀̃͜͜
̡͍͓̣̰̠̥̗̳̩̑́̽̃̎̄̎̓̊͠t̡͔̗̘͖̱̟̲̺͒̿̾͛͑̈́̍̍͂͝ͅò͖̫̪̠͇̥͙͚̳̺͆͋͒̈́͂̐͊͘͝e̛̩̦͇͕̯̩̟̖̺̗̊͆̇̃̑̀͐̅͝ṅ̢̧̳͇̘̙̖̗̩̭̾̌̔͐͗̈́́͘ ̛̭͎̥̻̱̣̩̖̭̝̋̾̆̓̏͌̃̉̚ȋ̢͇̟͔͚̘͎̯̤͍̿̋̍̎̒̑̽̋͌k̲̦̖̦͓̜͉̓̑̊̇͛̓͋̐̚̕͜͜ͅ ̨͍̞̠̣̞̩͔̩̩͛̉̅͌́̄̄̌̿̐ṅ͍̪̺̺̻̻̝̩̥́̈́̇̅̓̓͘͜͠͠a̢̰͉̪͙̖͔̥͈͇̎̈́̂̿̎̌́̒͝͠a͕͚͎̲͍̩̯̞̲̫͛̂̀͋͆̀̾̏̿͠r̝̜̗͔͖͍̘̖̆͊͐̇͛͛̈̿̚͝ͅͅ ͚̦͉͎̪̼̘̠͈̣͑̋͋̐́̔́̌͘͠ḩ̨̛̥͖̼͓̠͎̱̈́͊̏͑͆̆̀̔͋͜ě̩͚̥̥̭͔̻̦̈̇̈̊̇̀̒̑͝ͅͅt̡̳͓̺̤̟̙͈̤̟͌̐̾̎̑́͛̔͋͠ ̢̛̯͓̺̳̝̝͍͇̘̃͐̄͋͒͗̈́̅͝b̢̡̩̺̳̲̦͚͉͛͌͋̀͆̇̈́͒̅̕ͅa̤͉̭̙̠̣̯͍͔̗̓͂̇̅̎͑̀̎̆̄l̛̗͉̱̘͎͎̬̯̳͖͛̄̿͐́͗͆̅͆k̨̡̦͓̥̫̜̝̤̏̄̐̄̾̾̊̓̇͘ͅo̡̡̢̢̤͔̰̮̻̫̍͛͒̾̌̒̅̈́̚͝ņ̗̠̲̲̤̝̰̖̭́͑̅͌́͆̒̍̌͝ ̢̛̥̤̱͉̳̩̲͎̮̈̔̅͑͊̽́̂̚t̡̧̨̧̺͚̼̩̦̭͋̉̔͆̀̈̏̔͛̕ǫ̳͈͎̝̣̭̮͍̒̎͐͆̓̂̐̽͘͠ͅè̞̝̗̩͖͍͚͖̹̬̃͛̋̓̀̄̾̄̚ ̧̛̠͓̺̩̠͚͚̰͕̇̀̒̍̿̉̓̀͝ğ̢̛͔̟̰͍͎̟̠͖͔͊̇͛́̍̚͠͝ḯ̼̹̼͈͇͚̼̗̖͛̓͊͊̾̽͒̇͘ͅn̰͕͍̣̞̦̭͖̭̤̽̀̅̑͂̑̈́̽́̍g̱̳̠̝̜̲͔̺̜̊̊̈́̓͌̋̚͘͝͠ͅ ̧̮̯̬̯̙̫̼̠̟̎̂͗̾̈́̃͛̕̚͝ơ̻͕͚̖̥͚̺̜̫͇̆̇̓͒̍͗̍̚͝m̝̯̭̩͎͍̲̗̰̣̄̔͌̒͂̋͘͘̕͠ ̭͓̥͍̤̟̙̘̻̎̾̏̐̾͂̌͛̎͠ͅd͓̲̠̥͇̦̖̞̲̀͂̎͌́͋̇̆̈̀͜ē̥̝̤͔̯͈̜͔̠͒̌̊̓̈̅̚͝͝ͅ ͉̰̼͈͍͕̘͎͎̖̌̐̏̑̈́̒͘͘͝m̧̢̛̼͇̗̭͓͉̖̭̾͌̒͗͋́͐̐͝e̺̼̞̼̲̜̲̬̦͊̃̄͗̑̒̏̈́̽͂͜r̢̬̞͕̯̜̼̯͉͖͂̒̓̅̈̈́̎̀̐̕ę̛͇̰̠̤̻̻͓̤̪̂́͌͂̏̽́̃͘l͎̖̺͉͖͔̲̬͈̹̿̂͛̇̀͗̾̄̓͘s̰̙̣̼͓͕̤̜̤̾̀̎͋̐́̕̚͘͝ͅ ̧̢̨̧̗̱̭̖͕̲̔̐̿̾̂̂̀̕̚͠t̨̡̮͔̜̫̯̳̫͐̎͋̉̿͗͛͠͠͠ͅȅ͉͓̙͓͍͔͎͎̿͑̌͒͋͌̓̅͜͠ͅ
̡̛͎̙̳̤͕̘̠̰̳͊̊̏͒̎̓͝͠͝b̨̡̛̪̫̬̜̯̜̙̞͑̊͒̒̋͆̿͊͗e͈̣͇̻͎̜̖̼͕̠͒̓̋̆̑̓̊͌̕̚z̧̨̧̗̲̰͓̞̥̟̆̊̈́͂̒̋̃̆͘͝i̖̲̪̠͚͚͎̮̭͌̊͊̋̈́̽̈́̾̕͠ͅn̮̯̤̘̯̹͚̘̤̽͊͗̈́̈͛͂̃̚͘ͅg̡̨̦̭̗͙͈̺̖͕͗̾̎̌͌̄̇͆̋̋ȩ̳̻̭̖̝͉͉̥̞͑́̏̓͒̎̊̏̑̊n̢̖͚̞̞͙͓͕̹̳͌͗̌̒̓̍̕͘͘͝,̢̘̬̘̼͈̹̟͔̘͋̂̈͛̈́̓̑́̏͝ ̨̛͔̺͍̱̣̱̬͚̓̐̍̿́̓͘͜͠͠o̼̤̼͈̣̘̯̮̫̽̒̽̈́̆̍͋̏͘̚ͅ ͔̜͈͙͎̦͓̭̯̈́́̈͂̏̈́̅̚̕ͅh̟̦̗̺͙̼̜̗̰̫̾̐̽̋͛̾͊̚̕͝ą̧͓͍̟̝͓̬͎̀͆͐͒͛̈́̈͑͜͝͝d̢̠̟̻̝̹̼̦͈̬́̇̈́̇̉̃̀̔̃͐ ̨̺̤̤̺̻̺̜͇̟͛̾̍̍̇̈̈́̕̚̕i̺̪͈̟̱͍̙̬̬̞͗͗̌͋̇̐̑̅̈́̔k̢̲̝̖̪̱̤̩̝̯̊͂̒͂̓̽͗͌͘͘ ̮̼̭̣̲̦̻̉̅͊̐̌͋̌̓̅͜͝ͅͅḿ̧̧̻̻̞̘̳̬̯̃͂̃̓̃̋͌̔͜͠a̡̩̬͕̮͓̺̫̙̩͗̑̈̈̀̍́͘̕͘ḁ̛͕͉͔̞̺̪̘̹̓́̌͛̓̈́̄͝͠ͅr̢̨̨͙̙̱͚̜̺͍̓̾̿̔͋̍̇͛͆͘ ̡̧̡̛̦̩̤̖̣̦̟̊͌̍͗͗͐͒̚̚ȩ̳͔͇͚̼̱̖͔̄̎̂̽̈̀̓̃̋͂ͅȩ̡̛͎̗̬̼̤̭̙͊̾̀̓́̒̈́̆͜͝ń̡͙̦͓̩̠͈̯̩̀̉͌̂̌̌̏̀́͜ ̢̡̡̯̖͎͉̜̘͖̌͊͗͗̾̀̄̊͗͝ǎ̡̢̨̦͙͍̳̰͙͈̐̽̆̀͆̀̕̚͝r͉̜̺̭̬̥̙̤̽̿͋̅̈́́̈́͐̌̈́͜ͅį̦̦̣̹̠̝̥̮͒̋̓̍̄̔̕̚̕͠ͅà̝͍̜̣͖̬̺͈͈͉͋͌̏̅̈́͒̃̄͝ ̨̛̪̣̯̖͉͍͕͍͖̓͛̃̍̒͑̓̿͝ȩ̛̭̤̼̬̜̯͕͇̰̅̄́́̑̉̀̀̀n̡̖̻̤̠̰̳̭̲̱̽̂̒̊̇̄̉͊͘͝ ͍̭͎͖̪̪̠̲̩̹̃̆̃̋̄̋̎͠͝͝w͈͇͔͎̙̩͕͙̦̓͂̏̓͊̐̒̇̓́͜a̡̟͚̤̩̩͈̤̎͛̌̽̉̑̐͛̿͠ͅͅş̡̧̥̫͖̭͚͍̓̈́̊͗̎̆́̈́͘̚ͅ ̧͉̩͙̱͍̝̪̥̬̋̆̅̂̾̽̃͗̇͝P̧̩̞̼̗̗̥͇̣̽̋̈̈́̀͆̔̚͜͝͝a̯̮͙͖̲̙͓̤̘̔͂̓̆̔̊̑̿̆͂ͅn̡̞̫͚̻͙̮̠̩̒͛̉͛̋̌̈́͗͘̚͜d̖̥̙̖̜̤̯͓̀̇̒͐̇̂̇͛͌͜͠ͅǫ͍͍̦͖̖̤̮̊̄̐̓͊̊͆̉͊̚͜͜ṛ̢̤̹̮̯͎̰̬̝̊̇̔͛͌͂͐̕͘͝a̢̡̻̞͖̬̮̖̙̟͊̏̓̔̅͐́̏̚̕
̢̛̭͇͔͔̟̮̬̔̌̊̈́̾̄̈́͌͜͜͠n̝͚̗͖̰͓͓͚͕̑̉̒̾́̋͂̈́̊̕ͅi̡̢͓̠̺̰̫͉͚̭͒͛̀̑̏̅̈͆̓̚e̢̛̥̪͍̟̖̩̻͇̓̄̐̇̂͂͑̕͠ͅţ̛̮͖̭̣̤͚̱̳̫͋̾̏͋͒͂͝͝͝ ̡̢̢̜̮͎͇̳͈̇̄̇̑̄̄̇́͝͠ͅz̛̟̮̯͎̥͖͙͉͙̈́͊̍̔̈́͂̏̏͝ͅơ̥̠̜̼̙͙͇̺̞̱̓̈́̌̂͒̈̂͝͝'̢̞̦͔̺̞̭͇͙̰͛͆̍̎̐̆̇̏͆̏n̨̢̧̫̪̙̯̪̲̯̆͂̅͒̈̔̾̀͘͘ ̢͇͖͇̪̼͕̖̼̾́͑̒̍͌̾̒̔̄ͅḋ̢͕͉̺̝̝̪̫̖̍͋̓́̏̾͘͘͠ͅo̢̨̡̢̠̜̭̺̼͚̓̑̽̾͒̌̎̉͛́ờ̪̳̠̤͈̟̱̣̰̤͆́͗͑̐͐̐̎s̜̲͔̥͙͖̖̬̣͋̔̎̒̈́͊̇̈́͆͜͠ ̝̳̪̹͉̙̰̮̼̉́̎̎̉̈̆̑͜͝͝g̮̗͔̯̞̯̯̖͚̮̉̐͆̀̐̓̈́̓̓̿ē̢̮̼͇̼͍̣̦̺̦̐̈́͛̾̀̉͘̚͠ŵ̡̨̲̝̼̬͚̥͖̰̏̆̅͊̌̄̀͝͝ȩ͙̱̼͍͔̟̺͎̠̉̈́̈́̀͂̑͊͆̂͠ȩ̛̩͖̮̗̯̩͉͍͔͑͆̔̇̈́̉͝͝͠s̡̢̪̗̱͎̣̟͓̙̈́̔̐̋͛̂͂͘͘͝t̛̮͈̼͍͕͙͖̎̃̎̋̋̿̇͜͝͝ͅͅ ̧̯̞̗̩̠̲̪̠͆̍̿͑̓̿̔́̏̕ͅd̰͔̼̟͙̦̞̖̪̰̈̂͋͒͐͑̑̌̈́̾a̧̢̤̘̙̻̦̘͔̥͆͂̓̄̇̔̌̏̈̈́ń̛͓̜̭̱̘͔͚̙͙̇̾͂̎̈́͐̈́͑ͅ ̨̡̥̮̦͖̣̣̠̫̿̌̿͊́̎̑̍̾͝ẘ̢̱̯̤̱̳̘̦͉̪̂͒͑̿́͊̉̃͘ą̛̗͕̫͎̼̣̰͍͙͑̆́̏̏̇͗͂͒ş̧̤̭̹̞̣̤̬̳̏͋͒̀̓̉̆̌̈́́ ̩̯̦̱̦̱̦̩͓̈̇͂̋́͆̐̚͘̚͜H̜͉̤͕͕̮̹͙̫̀̿̍̓̇̑̆́͆͐͜ȩ̢̨̛̞͈͍͇͚̺̪̈́̈́̍͑͗̋̑̂͝r͔͇̰͇̙̞̤̣͛̉́͊̅̅͒̏̓͜͝ͅṛ̞̖̖̫̳͎̦͕̤̿̇́̒̂̚̕͝͝͠ ̡̬͓̱͙̬̲͕͉̆̓͆̈̽̋̌̅̕͘ͅḰ̛̲̱͇͙̞̠̻̖̙͈̃̂͂͗̾͂̌͆ȩ͚̙̝̻͓̯͇̠̤̿̃̀͐̑̀́̓̕̕n̢̢̜͓͍̖̣͓͙̉͆̉͂̐̈́̓͆̚͜͝n̢͕̩̹̭̦͖̺̣̈̾̿͋̐̎̋̍̍͜͝i̡̛̞̗̠͇̞̞̙̪̳̎̔́̀̐̓̈̈́͘ṇ̢̭̝̪̭̖̭̜̄̂͋̀̋́̂̀͗̕ͅg̢͍̲̯̜̮̭͕̦͇̊̃͐̊̓͆̈͗͝͝ ̢̡̛̺͉̻͕͙̮̻̖̾̿̉̈́͆̑̊̔̍v̧̡̡̡̥̱̣͉̞͎͒̏͑͋̿̿́̂̓̐á̧̯̭̳͓̱̥̖̦̭̀͗̾̏̆̈̑͠͝s̢̝͚̠̰̞̮̬̘̘͂͗̔̒́͒͋͗̈́͝t̡̪̩̗͕͓̫̪͎̀̃͑̋͗̏̕͜͠͝͝
̢̛̙̩͇͇͓̠͎͖̩͊̒̓́͑̀͠͝͝e̛͇͎̪͚͓̙̙͕̘̟̓̆́̈́̐̊́̕͠e̛̫̹̮̤̳̻͇̲͕̘͒̌̏̀̾͋̇̏̈́n̨͖̹̘̞͍̞̼͔͓̉͗̒̌͐̄̓̌͘͠ ̢̩̬͔̼͈̹͚̱̞́̏͊̇̈́̇̓͊̎̓g̣̝̭̰͚͕̟̠̙̞̔͐̓͌̇̋́̏̓͝o̡̝͔̝̻̲͈̪͇̙̓͐̽̍͒̌͊͑̾͠é̢̛̮̠̻͙̗̥̮̙͍̓̅̈͋̊̍̍͘ḍ̢̭̖͔͈͙̲̐͛̾̏͑̽̍̀͘͜͠ͅe̡̟̫̱̞̩̲̦͖͖͊̑́͒̈́͗̌̓̕͝ ̧͓̳̖͎͓̲͉̼̣̓̉̍̌̒͒̎̈́̈͝m̼̤͈̥̠͕̥͉̩̃́͋̈́̊̾̅̚͝͠ͅơ̡͇̦̜͍͈̗͍̦̫̾̆̐̅͋̈̎̈́͘r̨͉͙͎͔̜̦̞̘̐̐̿̊̒̌̈̒̌̚͜g̙͙͉̮̹̖̟͙͈̎̈͆̾̌͐̎́͒͘ͅe̛͍̫͙͕͕̞͚͉̘̹̾̊͆͋̈̾̾̈͝n͖̖͉̜͈̺̠̱͇͍̈́̀̎̏̿̽̑̃͘͝,̡̨̝̗̘͍̟̩̉̅̽̋̒̎͛̆̈́͜͜͠ ̣̜͎̜̺̻̤̹͙̈͆͒͑̋͛͘̕̚͝ͅz̪͚͈͚̗͙̮̞͈͔̊̏͆̿͑͌͋̓̓̕ȇ̯̩̯̻̲͖̳̰͎̼͊̑̒́̉̈́̃̔̕g̙̫͇̱̝̞̩̜̯̒́̇͊̈́̉̕̕͜͝͠ţ͍͖̬̺̜̺̠̫̓̀͆͒̈́́̍̽͜͝͝ ̧̻͇̺̜̩̣͈̹̍̓͒̒̔̚̚͘̚͝ͅz̡͕͈̤̖̮̺͔̺͙̊̉̊̎̏͌̋́̆͠ḙ̢͔͉̹̱̭̰̪͓͌̓͋̑͛̈́̐̄͛͠ ͖̗͇͔͖̘͎̻̤̅̂͒͆͐͂͆͊̈̔ͅe̢̡̢̙͔͇̘͕͖̮̓͌̐̈́̈́̈́͊̈́̊̆ṇ̙͙̪̱̹̱̩̪͑͂̈̆̿͆́͗͗͘ͅ ̭̙̥͚̙̺̙̻̣͔̊͐͑̎̈́́̓͋̉̕h̢͎͈̗̻̬̞̲͓̙͒̊͑̋̒͂̓͋̕͝e̥̣̼̟̻̘̹̘̯͛͛̊̑̃̔̒̚͘͜͝ṫ̨̨͔̥̗̦̥̖̥̑̆̒̊̂̀̕͜͠͠ ̢̛̛̝̝̪̬͓̫͈͉̮̍͑͋͌̈́̍̓͘o̧͕̹͓̲̺͉̥̩͖͊̈̏̑̀̃̋̅͊͠ũ̧͓̤̯̜̣̹̗͎̩̐̍̉̓͗͗̾͝͠ḏ̨̛̤̘̙̰̥̭͇̈́̇͋̇̔̿̿̈́͘ͅe̡͎̰͚̩͇̳̻̮̲͛̾̒̀͆͒̂̆̕͝ ̘̼̖͕͓̙̜̖͓́̐͌̾̂̔̌̍̎͜͝ĺ̼͓̤̗̭͓͈͖͔̃̀͊̒̔̌͗͘̚͜i̢͓̘̯̤͓̺̤͚̎̇̀̍͋̋́̆̅͜͝e̮̱͎̹͕͇̟̩̘̤̋̓̂͐͗̓͒͌͋͒ḑ̥͇̰͕͚͚͇͙̯͛̆̔͗̇̒̚͠͝͝ ̨̥̗̞̻͚̙̬̦̗̐̓̀́͛̌͛̅̕͠e̢̡̢̛̤͈̗̥͍͔͗̂͊̌͗̑̽̕͜͝ę̛̺̣̩̯̫̺̳̰̘͐͊̒̅̔̑̃͊̀n̬̬͕̬̞̲̼̳̎͊̓̀̀͛̒̉̋͋͜ͅ
̢̢̢̛͇̥̫͓̺͇̰̀̎̇̆́͊̊͐̂f̢̧̤̣̜̱̟̬̭̪̍̌̊̒̽̎̒̑̉̕ȩ͖̺̺̬̲̙̞̥̊̌̊͒̏̍͆͐̿͘ͅë̢̯̝͔̭̩̺̜̝̞́̊͌̒̋͛̔͂̈́̆s̨̛̮̲̬̺̟͍͈̪͉̉͛͑̅͋͛̚̚͠t̢̧̢̡̛̩̮̣͇̬̪͒̀̽̆̉̆̋̒̐ ̨̗̮̲̻̠̺͕̖̗̈́̿͗̉͒͑͊͌̈́͝v͚̭̖̺̺̱̼͕̺̥̓̌͆́́͐̋̎̐̄ą̨̧͉̼̺̗̹͍̄͆͗̍̓́̊́͑͜͝ņ̡͕̣̟̲̟͙͖̺̆̎͊̈́̀̍̏̊̉͝ ̛̘̞͙̲̠͙͈͈͙͛̉̏̄̊͗̎̓͜͝r̡̟̯̼̟̥̰̩͙̫͆̈́͋̿͌̈̒͐̊̀o̧̢̮̗̖̙̝̻̼̖͂̈͂͌̌͂̍̎͘͝z̩͇̪͎͈̫̰͙̈̔̀͂̊̃̄͐̉͘͜ͅę̧̛̝̹̩̪̙̺̝̟͐̐̐̒̏̊̂͋́n̡̻̦̝̫̮͕͈̺͕͛̔̾̀̊̾͗̾̌͝z̢̢̙̟͇̣͚̺̦͎̆͑̋̃͊͆̂͘͘͝ę̢͇̩̹̩̦͍͓̉̂͒͆̋͒͌̈́͗͝ͅe̛̛̮̘̯̗̼̟͉̜͕͔̊̅͑͑̀̆͝͝p̨̨̨͉̲̮͖̯̘̳͐͗̈́̾̌̑̌͆̕͠ ̭̥͎̫͈̠̳̰̙̤̅̓̽̑̏̍̒́̚̚e̺͓̭̥̭̜̖͍͇͚͐́͒́̈́̌̎̈́͘͠n̡̼̮̮͔͚̖͈̰̣̓́̉̈̈̆̈́̕͝͝ ̡̫͙̩̱͉̗̜̹̈́̿͊̽̊̓̈́̾̏̋͜h̰̬͖̜̖̤̫̗͓̺̍͊̈̾͗̃̾͘̚͝a̢̬̭̖͚̼̰̰̙͕̽̇͑̂̓́̆̇͘͝l̢̖̼̯̳͖̼̱͔̹̂̀̾̐̅̿̍̚͘̕v̢͚͕͖͙̹͔̠̫͑̎́̔̊͆́̌́͠ͅę̖̟̗̘̪̟̖̗̂͛̍̎͒͂̽͗̃͊͜ ̛̱̞͉̞̦͎̩̣͇͎̈́͐̈́̋̊͋̈́͘͠m̛̲̺͈̩̰͈̱̙̞͓̔̉͊̂̈́̅̇̐͌a̡̛͙͈̹̩̻͔̞͈͆̃́͋̿͌̏̉͂͜n̨̺̙̺̪͓͈͚̦͇̋̑͛̇̔͂͗̌͆̕ë̻̱̹̱͓̹̟̻̖͔́̋͊̈́̿̓̎̿̚ņ̲͇͖͉̱̯̜̼̆̀͐͒͋̓͛̌̕̕ͅ ̹̞̥̠̮̥̟̝̭̿͂̈́̎̎̿̓̒̕͝ͅo̡̢̞̹̝̤̰̩͔͓̎͋́͊̉̓̄̈́̈̈p̛͕̠̦͕͎̻̘͖̯̄̄̂̀̒̀͗̒̔ͅ ̡̨̜̩̙̱͍̩͂̅̿̀͋̌̈͑͜͜͝͝ë͉̠͕͚̫̗͇̲̱́̏̓͂̇̇̊̉̐͐ͅe̬͈͓͕͖̤̜̲̋̀̾̾̈͊̆͋̀̚͜ͅn̛͚͚̰͓̰̺͓͎͎̻̒̀̂̈́̀̃͌̀̀ ̟̭̲͕̩̯̩̮͖̝̅̇̓̇̿̑̄͒̊̎á̧̨̤̳͍͉̝͚̥̓̌̋́́̒͑̑̕͜č͖̮̯͖̖̙̗̦̖͎̓́͑̇̿̄͘͝͝ḩ̛̤͇͖̳̼͚̣̦̰̉̆̐̾̂̄̚̕͝ẗ͓̝͈̮̬̟̮̭̭́̓͋́̃̑̽͌̊͜͝ê̡̛̜͔̫̬̟̺̠͚̮̊̂̎͊̅̇̑̕r̡͕͕͇͕̣̥͙̱͚̐͐̀̈͛̿͒̿͠͝b̰̞̤̥̭̩̘̓̿̆̔̽͌͊̚͜͜͠͝ͅà̬̤͕͍̱̺͙̺̗̉͗̇̃̈́̊́̕͘ͅn̢̹͖̺̻͉͚̖̻͎͗́̑͗̈́̈́̍̊̆̾k̨̛̖̼̩͔̘̹̗̘̳̔̌̋̏̎̋̏̕͘
̧̧̛͙̮̞̲̻̞̞̽̈́̄̋̈́̈̐̈́͊ͅd̢̨̼̱̹̖̭̤̱̙̿̿̄͒̇̾͋̔̈́̕i̧̡̧̯̫̳͇͉̱̎͗̅͛̏́̿̂̈́͜͝ḙ̩̣̖̪̭͚̫̠̽̓̓́͂͒̇̆̽͜͠ ͖̟͇̬̖̠̯͉̬͔̂̄̅̂͛͂̆͒͐̏ą̧̡̼͎̣͓͎̩͆̐͌͗̈́̿̃̋̍́ͅa̡͚̱͍̭̠͚̠̤̽̾̉͋͗̌̊̌̾̃͜n̡̛̗͕̤̞̻̟̱̺̒͋͌͑̓̆͑̆͜͝ ̨̧̬̯͇͕̦̼͙̭̿̀̓̓̽͐͛̽́̈́ẻ̢̧̞̦̠͕̯̬̥̥͂͌͛̂̄͌̎̇̚l̢͎̯̣̙̼̤͔͕̘̂̋͊͒̎̊̈́̄̔̈́k̢̭̮͉̙͓͔̤̈̓̀̍̓͒̋̊́͜͜͠a̡̛̹͙̯͚̭̯̘̖̩͑͛̌̓͑̇͒̀̀ä͎͙̙̞͕̥̯̫͉́̆̋̒̈́̏́̌̎̈ͅr̢͎̹͚͇͉̞͔̎́́͑̆̒͆͌͘̕͜ͅ ̨̗̘̖͔̥̤̲̟́̆̏̽̐̿̊͋̕̚ͅḩ͔̞̦͇͙̝͔͉̺̃͆̇̈́̇̍̀͋͝͝a̜̦͖͉͈̠͙͖̮͎͛́͂̿̋̐̓̎͗̕n̳̟̜̹͓͚̫̻͉̋̋͌͛̀̓̋͊̆̆͜ģ̙̭̖͈̰͈͇̗͓̾̓̾̐̈̿̉͂͘͠t̥͙̭̗̮̞̭̜̦̗̆̀̾͒̿̍͂̈́̏͝ ̛̞̘͖̝̯͎̩̣͎̈́̾͛̍̊̆̎̅͛ͅv͕̯̣͈̝̟̼̜̦̈́̆̀̒̓̆̐̏̋̚͜a̝̱͙̫̪̬̫̯̼̹̔̈́́̍̈̅̑̾̚͝n͇̦͖̱͇͎̝̼̬͓̒̈́̽̒̃̃͐̿̀͘ ̧̞̖̮̺͔̗̟͈̗́̔́͗̀́̈́̌̽̕h̫̗̻͇̩̼̯̼͕̞͂͆̋̌͊̏̎̓̚͝e̡̨̧͖̘̤̻͓̞̐̂̆̾̂͌͌̑̕͝ͅr̠̺͎̦̦̭͎̻͖̙̓̌͑͂̋̂̐͌̄̚s̡̧̲̳̺̦͖̺̝̣̏̓̓̍̏̈́̂̀̃̋ę̨̢̜̜͙͚͙͓̟̑̓̽͒̀̈́͐̊̈́̊n̨̘̗͕̤̪̗̪͙̉̔͒͋̔͑̏̌̓̍͜s̫̠̭̦̗̟͙̮͖̥͆̐̌̓͂̏̆̍̃̓p̻̤͎̲̘̮͎͈͓̠̀́̽͂̂̏͗̚̚͠i̧̢̲͙̻͇͎͎̩̓́́̒́̈̈́̂́̚ͅn̰͍̜͕͚̼͓͎̜̽̑̌͆̏̀̏̏̊͐ͅs̞͕̳̲̥̙͖̮̠͊̿̎̔̈́̍̾̉͐͘͜e͚͉̭͈͈͖͉͇̩̩͌̋̆͊́̀̍̀̓͘l͎̭͇͙̱̲̥̱̙͉͗̈́̒̊̈̍͒̿͗̃ ͇̮̱̗̗̯̗̟̫̀̉̉̈̀̄̓̇͘̕ͅẹ̡̢̨͚̼͉̼̜̣̌̔̋̾̃̍͗͐͝͝n̢͚̣̙̞̱͖̗͔͎̿͆̿́̿̈̊͌̕͝ ͇̬̳̪̥̻͔͙̰̯̓͌̒͋̿̓͒̈̀̈́m̡͈̟̘̳͇͕̮̝̘̋̌̓̂̀̃̉͂͘͝o̞̞͙̤̺͓̪̲̊̐̍̿̀̈͌̚̕͠ͅͅm̯̯͔̜̝̪̦̺̞̀̉̎̾͗̉̄͛̒̚ͅę̢̲̱̭̲͉̯̏͑̀͋̽̉̍͐̓̈͜͜n̡̩̺̖̖͕͙̘̬͕̔̑̓͊̓̈͗̔̎͝t̢̝̗͖̪͍͔̥̲͈́͑͐̾̿̅̓̽̀̽ŏ̡̙̲̤̹̠̬̖̼͖̑̉́͋̈̉͂͘͝p͓̰̘̙͙̫̯͔̃́̀͊̔́̏̌̕̕͜ͅn̬͙̪̘̼͇̪̟̳͉̒͂̾͗̆͐̕̚̚͠a̛̛̞̭̬̟̹̰̦̩̭͊̓̈́͆́́͜͝͝m̧͖̗̥̣̜̰̦̲̒͌̉́̇̾̓̒̐͝ͅë͈̣̱̞͔̟̬̣̼͑̄̄͆̃̂̓͘͝ͅ
̛̝̝̹̜͙̻̠̣̋̌̍̅͒̈́͋͆̚ͅͅ
͉̠͍̥͎̝͉̮́̆͆̊̐̀̊̈́͂̕͜ͅ ̡̛̠͈̰̮͇͔̝̤̋͑͌̈́̐̄̅̍̚͜
̨̦̝̝̟͎̺̯̺̺̎̀̌̈́͐̊̇͌͑̚
̧̭͚̜͎͖̫̼͓̤̏̉̐̒̓̿͋͛̕̕ ̧̢̛͍̮̩̻̖̟̙̠́͗̑̏͌̈́̽͌͝
̻̱̼͍͍̞̦͈͇̋͛̀͋͋̌̉̒͘͜͝ ̝̞̯̭̫̭̼̟͒͌͐̓̊͑̈́́̒̚͜͜
̡̢͔͎̹̗̹̫̤͑̈̀͑̊̏͋̄̐͗͜ ̢̻̦͈̱̗͚̪̗͑̽̿̐̃̀̇̅͘͜͝
̨͉͈͚̻͙͍̘̤̋͑̂̀́̀͗̔͋͜͠ ̧̪̳̮̲̱̦̯͈̪̒̊͐̽̌͐̀̇̕͝
̡̡̡̡̰̳͈͇̟̲́̈́̋̃̀͒̽̋͛͠ ̢̝͓̥̖͇̥̠̤̩̽̄́̽͌͛̈́̒͆͠
̘͈̹͓͙̠̱͉͓̗͒̑̓͋̓̄͘͝͝͠ ̛͈̖̜͔̘̜̩̻͍͈̀̃̿͗̕̚͝͠͝
̧̧̙̝̺͍̠̩͇͉̎̾̈͆͌͌̔͂̾̀ ͎͍̺̳͉͕͇̱͙́͛͐̏͋̿͗̀̊́͜
̟͖̮̮̗̘͔̗̲̅̍́̎̂̎͑̈͗͜͝ ̨͖̯̬̺̩̣̪̝͉̋̆̃̔͋̓͑͊̊͝
̢̨̙̠̬̟̫̞͚̟̀͐̐̃̌̌̓̉̎̚ ̨̛͖͉̗̝̠̼̝̳͛́͒̽̿̌̌̽̍ͅ
̧͔̲̝̩̻̮̫̙̥͂̈̂̔̈̌͘͠͝͠ ̨̛̫̭͎̮͍̻̭̌̅̊́́̽̃̕͝ͅͅ
̨̢͚̪̘͚̥̳͔͈̇̉͑̊́̈́͐́̀͆ ̧̢̫̠̰̱͍̦̬̌̅̌̃͗́̅̅̀̀͜
̢̛̠̮̹̮͇̩̠̳̳̍͒͆͋̀̌͆̚͘ ̢̭̘̫͙̹̗̯̰̫̅̄̏̍͐̏̐͆͗̈́
̻͔͎͎͇̤̘̩̰̜̈́͗̋̔͛͒̈́̓͌̀

Eens

eens waren zijn ogen zacht
zo zacht om in te kijken
als schapenvacht, als water,
speels klotsend tegen dijken
zacht als liefdeblijken
maar pas nu ze hard 
als zwarte stenen zijn 
dreig ik te bezwijken

een hele vrijdag

een hele vrijdag
strekte zich voor ons uit
bloot, met alleen een radio aan
waren wij een wonderlijk trio
je lag er zo bij
met op je gezicht
nog het drinkgelag
van de avond ervoortoen ik je ook al dubbel zag

20.05

20.05
de hortensia's versierd
met spaghetti al dente
voor de Italiaanse mussen

dat je het weet

voor nu is het liggen
het bedenken van elkaar en
van wat we zullen eten, straks

41

ze wist heus wel
dat de stilte
op haar rekende

en dat ze daarin het milde hervond

kon zij het helpen
dat 41 legerhonden
werkelijk
s t o r m d e n
uit haar mond

If

 

als ik het geloven kan
heb je je meester ontmoet
op straat
vervreemd en alleen

je helderheid verwond

als een zwijn in vervoering
met modder bedekt

nekkende rituelen
in regen

veel gaat, weinig komt
maar er zal een paard in je opstaan
met mij als amazone

Pietje

Ik droomde

ik droomde dat ik al vloekend
-godver, dat wordt nooit meer lezen-
de drempel naar de hemel overging
me realiserend dat ik mijn leesbril 
nog op het nachtkastje had liggen

ik zag

ja, ik zag de oude vogel
die uit haar schouder groeide
vlinders
vlogen onophoudelijk van onder haar jurk

iemand zong
-Cold birds in orange winds.
Strange kind of weather.
In a place with no ground
I shall find a pink feather
and dip it in blood
to write you the sound
of the mightiest flood.-

ik keek naar de bleke vinger
die op haar mond gelijmd leek
naar de rillende hond aan haar voeten
naar de contouren van een kind
dat wanhopig door haar heen greep

ik kneep mezelf
het deed pijn

tik til tik

ze zit aan een oude keukentafel
haar vinger trekt melkstrepen
rond een omgevallen kop
als het op een zon lijkt
trekt ze haar rok omhoog
en veegt hem weg

rechts, in de kamer naast haar
zit haar moeder
met een ezel tussen haar benen
onder haar penseel verschijnt Maria

‘papa est dans le jardin
il fume une pipe’, in haar hoofd

de klok zet zijn beste beentje voor
ze hoort het hem doen
getik-tik-tik-tik-tikt wordt ze ervan

links, langs het raam,
slentert een zingend paard in Picassokleuren
tussen zijn oren hipt een
ritmisch gestoorde vogel met een kroontje
op zijn rug een man in een witte jas
met een rode neus op zijn neus

hij zwaait, zij steekt haar middelvinger op

Droom

Afgelopen nacht droomde ik dat ik met Beatrix en Claus en een nog jonge Alexander bij ons aan de keukentafel zat. 

Claus zat statig rechtop met zijn benen tegen elkaar en zijn handen op zijn schoot te kijken alsof ie moest poepen. 

Lief vond ik hem, maar had geen idee wat ik met hem aan moest.

Ik fluisterde tijdens het overhandigen van de koffie dat kamer 100 zich voorbij de trap rechts bevond. Op 2B, net voor de deur waar ‘not 2 B’ op staat.

Hij knipoogde. Ik glimlachte terug.
Bea legde haar warme, vlezige hand op mijn arm en zei: “Kijk jij nou eens goed naar Alexzander, die jongen is toch niet goed? “

Alex zat tegenover me en blies bellen met zijn eigen spuug.
“Hij kan wel goed bellen blazen”, zei ik.

“Ik maak mij zorgen om hem”, sprak ze statig
Alex knipperde nu steeds met één oog en legde daarbij zijn hoofd beurtelings op zijn linker en rechter schouder met een ritme waar ik akelig v...

En ja, toen werd ik dus wakker.

Kan

kan liefde zijn in stilte
in de kilte
van een koude schouder
in een hoofd
onder kwarts en glimmer

in een hand
zonder arm om hem uit te steken
in het vrezen dat het lot
misschien wel wat is afgeweken

Ze zijn

ze zijn zich langzaam
aan het verzamelen
met zachte klopjes aan mijn deur

ze wachten in de gang
tot de kaarsen vlammen
tot alle lampjes branden
tot het hout knappert
en de wijn vloeit

dan vliegen alle lieve doden
me massaal om mijn nek

they will say I Googled my poem

Doe maar

doe mij een land
gewoon een plat land
met hier en daar
een hazelaar

een huis waarin de wind
onophoudelijk dromen zaait

dan wil ik vuur
om mee te spelen
in mijn blauwe vluchtkasteel

en doe maar een smoezelige kinderhand
die de wereld uitzwaait

Onder

onder zevenhonderd dekens
is hij het prinsesje dat voorzien wordt
als ze met aangeplakte wimpers wenkt

de dochter van een godenzoon
een meisje met een kroon dat
zachtjes grienen mag
als het kermispaardje zwenkt

en zij met geschaafde knie een
zachte tong wenst die in een vingerknip
het blauwe uit haar likt,
een meisje met een strik,
kind van wervelwind
met in elke rib een andere ik

Kerstgedachte

geef ons nachten

zo stil

dat je het duister

hoort vallen

nachten zo heilig

dat niemand het waagt

ze ooit nog te verknallen

Hij was al

hij was al halfvol toen ik hem tegen
het schonkerige lijf liep, ook al wist
ik dat dat woord niet bestond

amato bene, zei hij en ik dacht aan
tomaten en keek langs mijn benen
naar de punt van mijn schoen
die zich blozend de grond in draaide

danza? zei hij en stak een arm uit
de andere gevouwen
met een vuist
op zijn borst

ga je zingen zei ik

en zag hoe zijn lip zijn snor optilde
de tand die hij miste was donker
en groot
ik rilde en toen -als de wind-
hij zich sloot
rond mijn lijf
rond mijn lijk
trok god me uit aarde los


we dansten
ik met één voet bloot en
een gemoed dat niet wist
wat het moest

tot we verstilden om half zeven in de
laatste straat van de stad en ik
vergat wat het in hemelsnaam was
dat ik ooit te zeggen had

je bestaat

je bestaat
uit twee gelijke delen
lieverd
opgebouwd uit minnaars

boekdelen
rood en gloeiend

je bent erbij
met de ogen van je vader
in je zachte achterhoofd
met zijn vuur in je kistjes
moeders hart
op je tong
en je tong ligt los

en wat heb je op je lever
en wat ligt er op je maag

met je hand
in je hand
en je voet in je mond

met je kerfstok
als erfstok
achter je deur

23 november 2017

een dag om door de tuin te dwalen

met mijn ogen op mijn voeten

 

in cirkels

in cirkels

steeds kleiner

en kleiner

jou tegemoet

 

tot mijn hoofd  in mijn nek

tot mijn mond open valt

van de oneindige grootte

waarin ik jou vermoed

7 april 1984 – 23 november 2011

7 april 1984 – 23 november 2011

hoe dichter ik de datum nader
hoe meer adem
me benomen wordt

ik kom je tekort

ben bang dat ik stik
in ik in ik in ik

maar jij
maar jij dan
jij mist zoveel meer dan ik

Yo

léven 
is onbevangen
aan een zijden draadje hangen

Er huist

er huist een gedicht in mij

het zeurt en kleurt mijn dagen

het hamert met een reuzenvuist

in verpletterende vlagen

 

het jaagt en vraagt

en zaagt maar door

het knettert en het ettert

 

de vuige strikkenzetter

vraagt om letters

die geen mens ooit schreef

 

het vraagt om adem

fonkelnieuwe kleuren

ongehoorde tonen

allen klam achter de oren

 

ik heb ze niet

ik heb ze niet

 

wat in me raast

wordt niet geboren

Hoe het was

hoe het was

het ving aan met een K
eindigde op een E
het L O T  lag er lui tussen in,

dacht een hoofd, op een schoot
waar de kat ook al lag

- een hoofd hoort rechtop,
als het niet slaapt of dood is-
slist een mond

I love you
dacht het hoofd
maar je zou karbiet moeten lusten

en beet in een benig staartje
spuugde en vloekte achterstevoren

emmodrevdog

reason enough to
shoot me
over een koude schouder
lame but pretty, I'll roll
dacht het hoofd

Lopen

lopen,

tussen lijvig groeihout met  knoestige armen

hulpeloos hemelwaarts

een aangewaaide treurboom

aan de voet van een

uit de hand gelopen traan

een wolf op een bankje

vloerbedekking overal
zacht verend op langzaam aangegroeide,

aangestampte dood

roodkapje op een elektrische fiets

Vandaag

vandaag zweef ik 
op een wolk
van hier naar Tokio 

het kan zijn dat u mij ziet overdrijven

2012

ik heb

ik heb geluiden thuisgebracht,
nog voor de nacht
zo onverbiddelijk neerkwam
tussen zijn appelbomen

onrecht, recht in het zachtst van zijn ziel

ik heb een houding aangenomen,
zijn maan met kaarsjes bijgelicht

cirkelend,
klapwiekend zwart,
boven ons hoofd:
waarin maar één gedachte

wacht
heel even nog
voordat je ons van elkaar berooft

losjes

losjes leunend
op een oude ezel
smeekt zij hem
haar af te maken

het bleke wicht wil bloed

l i c h t
is het verzoek
van haar nog dode ogen

spatten!
wil ze
van het klamme doek
een eerste adem-teken geven
onder onbeheerst gevloek

maar hij strijkt haar neer,
fel zwijgend

bemind zij droogt
stil sprekend in de wind

R. de J

facebook
the place where friends
congratulate you
as if you never died
‘long time no see’
and ‘where is your red bottle’
‘hope you have an unforgettable day
with family and friends’

friends
friends
friends who did not notice your absence
in almost 2 years

het kan

het kan een blik zijn

-desnoods met sperziebonen-

een kus

een pad

te glad

voor een meisjesgod

om op te wonen

 

of is het vuur
gure natuur

duurt het een uur
monsieur

en drijft het

een halve eeuwigheid

de spot met u
madame

het is een gloed
een nacht
het wachten op een baby
een baby in een babydoll
met een dolk

in haar hand

 

het is een wolk

met voet aan land

een stapel
om zachtjes op te branden

tis smart
tis hard

als het een engel is

taking  breath away

from a narcist taking hers

het is de kale achterkant

van een brief

zo lief, maar
met onuitsprekelijke woorden

is het een spel

een vlaag

een plaag

een blaag

met zijn broek omlaag

het is een mond

een mond op mond
een voorgeprogrammeerde wond

een dolle hond
going round and round

and round


het bekoort

het smoort
oh love:
it's lost when found
heb ik gehoord

what

what does love want
when it’s madness
when the muse 
is an abuser
when you fire the fire
but it keeps burning on
slowly scorching the swan
while the dying is not done

Not again

not again

not about death
or love

the sun above

land
flowers

water woods & clouds

the whereabouts
of birds

not about where it hurts

not about what’s right
and what’s wrong

nothing inspired by lovely songs
or art
or the fart
of a classy lady

not about pictures
that I took in my head
saved under my hat
I don’t wear a hat
I have hair

it grows, 'that is what hair does'
a professor once said
I took him to bed
would rhyme
but i didn’t do that

not again
no poem today
who would I wish to impress
anyway