Op de Dam

op de Dam,
halverwege tegen de pyloon
van het Nationaal Monument
stond hij alsof hij eraan gekruisigd was

ik hield mijn hand boven mijn ogen
maakte ze klein en tuurde
het kon hem niet zijn, maar hij was ‘t!
PAPA!

hij keek op me neer en riep
jij wou me niet meer zien toch?
wel! maar je was dood! ik kon je niet zien!
op de derde trede stond mijn moeder een ijsje te eten
ze keek wel, maar ze zag niks

in de volgende seconde lagen ze beiden
op een enorm podium tussen zachte kussens
Indiase bloemen dreven in rood, oranje en roze
in blauw gemaakt water om hen heen
hij zat nog steeds met zijn armen wijd
op een onzichtbaar kruis

zij lag dement en tandeloos om zich heen te slaan
‘dit is dus de dochter die haar ouders niet meer wilde zien’
galmde een stem door de zaal

ik keek achter me en zag een amorfe mensenmassa
waar glasheldere glaasjes uit staken
met op de rand een olijf en een rode peper

‘aan het kruis met haar, aan het kruis met haar’!

toen de lucht serieus betrok
deed ik op de tast een lamp aan

Raven

hij kwam de berg afgerend
met een boom in zijn hand
en zijn mond vol kersen
terwijl zij net haar petticoat
aan een wilgentak vastknoopte

of ze een ‘vaathsje’ had
en wilde ‘thzoenen’

-tot jam-
I smell better
think deeper
feel more, now
zei hij

die avond was zij van sandelhout
-hij droeg zijn bergschoenen-
zij blies 7 kaarsen tegelijk aan
en vroeg hoeveel een ketter eigenlijk rookt
en of het jatten is, als je steelt van de raven

hij zei
that hormones were hanging around him,
like the warm and delicious sirocco
that sweeps across the sahara
and inflames the passion of lovers

who are you
she said

Alan
just Alan, your raven

stil maar liefje
stil maar
je honger
niet je dorst

val maar
verstom
en drijf zachtjes voort

het verschil zal zich maken
als de storm je trom hoort

in elke trage tongenslag
lag zacht een hartenwens
als één nieuw mens herrezen
uit het vuur in hun strot
hoopvol spugend op de zegel
de brief ging naar het Lot

Beeldend © Marjon Sarneel

Beeldend © Marjon Sarneel

Beeldend © Marjon Sarneel

Ik laat

ik laat de geur van mos los
op deze eerste regels
zacht tussen harde tegels
kruipend naar een herfstbos

daar hangt het in bomen
dweept het rond takken
slepend
langs makke vogels
met geschikte veren
voor het omkeerritueel

daar, in de zucht naar
veroveraars
laat het zich helen
in de beet van het geweten
van leegzuigers en volspuwers

23-11-2016

Hij is altijd om me heen.
Maar steeds als ik naar hem grijp,
blijk ik immens alleen.

Is hier

is hier niet ergens iets
waarin ik verdwijnen kan
een gedachte
of een kus
om in op te lossen
of slinger ik mijn lijf
rondom je rug
en duw jij me dan
terug in je rib

morgen

morgen wil ik weer drie zijn
voor het eerst de zee zien
me laten omhelzen door het water
tot de nacht zachtjes om me heen valt
huilen, omdat de maan kapot is

Achterhoofd

m’n achterhoofd puilt uit
met wat vader heeft gezegd
en moeder heeft verzwegen

er ligt liefde die voorbij gaat
aan wat niemand nodig heeft
er liggen kronkelwegen
naar een eeuwigheid die eindig is
als de hemel niet bestaat

al ik heb is opgehangen
aan dat het niets betekent

er liggen rotte bloemen
dode mussen
een appel zonder ei

maar niets is ondertekend

het buiten

het buiten
dat naar binnen kijkt

het boek
dat jou leest
de tafel
die aan je zit

het beest
dat jou vreest

het glas
dat aan je nipt
papier
dat in je knipt

een tv
loert in je geest
dezelfde geest
die jou uitdrijft

het gedicht dat
jou schrijft

Gort

een hengstenbal
ligt op haar bord
tot gort geslagen parels

-tis parelgort, parelgort-
te gortig voor haar woord

naast een vis met dode ogen
-tis bakvis, tis bakvis-
liggen paardenvoetjes van de vloer
verleidelijk op het randje

kippenvel, o kippenvel
met tijgerprint
en een heel los handje

Lieverd

lieverd,
dode lieverd
met een lichtval als trigger
zie ik je opeens zo erg
de trap op komen lopen
dat het me wurgt
huil je niet gek,
verman ik me
dit is niet echt
nee, daarom juist
ik hoor wie het zegt

afgelopen

afgelopen nacht verscheen ze aan me
bewegingsloos met ogen vol verwijt
zittend op een kar bejaarden
tergend traag aan mijn raam
heen en weer
en weer
ik stond net met een blote man
die mijn leed verzachten wou
zij niet,
ik kom voor de haverbak, riep ze
vader heeft die niet voor niets gekocht
de haverbak?
ja de haverbak, ik wil dat ie rond gaat
en flink gevuld wordt
ik vroeg haar wat zij ooit voor ons gevuld had
ze lachte
niets, helemaal niets
dan doen we dat erin zei ik

Niet voor het eerst

niet voor het eerst
dat wat ik dicht
openspringt als balsemien
recht in mijn gezicht

het zwichten voor de klap
van het blind vooruitzien
hoe schrap ik dat
en schat ik toeval op zijn waarde

schrijf ik mezelf de hemel in
of beter in de aarde
het is gelijk
dus van de zotte

'ieder einde'
is ten slotte
en 'misschien'
een nieuw begin

Eeuwen

e

vrijdag 12 februari

zijn is kamer leeg
nu
en daarmee het nest

ik haat het

en nu?
het syndroom
of wilde seks
op de keukentafel

een weekendje Parijs
en maandag naar het asiel

in elk geval niet bellen
NIET bellen

niet appen
niet mailen
niet janken

Variatie op 'Oote' van Jan Hanlo -Mood of the day-

Variatie op 'Oote' van Jan Hanlo
-Mood of the day-


Klote klote klote
Boe
Klote klote
Klote klote klote boe
Oe oe
Oe oe klote klote klote
A
A a a
klote a a a
klote oe oe
Oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe
Oe oe oe oe oe oe oe
Oe oe oe etc.
klote klote klote
Eh eh euh
Euh euh etc.
klote klote klote boe
etc.
etc. etc.
Hoe boe boe boe
Hoe boe boe boe
B boe
Boe oe oe
etc.

24 januari 2015

zo, zonder hoofd
met een hart
dat mijn lijf uit wil
drie treden op

een kamertje
twee dozen
‘goed vasthouden aan de onderkant hoor’
namen in drukinkt
een handtekening
en ‘sterkte’

mijn broer draagt hem,
ik haar

naast elkaar
op de achterbank
op weg
naar een verboden plek
verstopt in tassen–o god, de tassen?!

zo komt Moeder in Hallo Jumbo terecht
Vader in de hamsterweken van Albert Hein

- dit kan niet
jawel, hij was een hamster

de urn die niet open gaat

-we nemen ze mee

nee we laten ze vrij
dit zijn ze niet, ze zijn niet hun as

ik voel ze leven
ze lachen zich
een stuip in mij

5

je weet niet

je weet niet
waar ze aan denkt
als ze de verte
naar zich toe staart

waarom
haar woorden niet stromen
maar vallen
als vlees
op een h a k b l o k

waarom
ze het blad van bomen kijkt
waarom
zon bezwijkt en lucht betrekt
als zij zingt

van wicked winds
and evil lights
van Thor who grins
at lovely fights
van being wrecked
at lack of such delights

Rien n'a changé

lig ik nietsvermoedend
een beetje weg te dromen
staat ineens Gerard Lenorman
aan mijn voeteneind
-Voici les clés-
met zijn borst vooruit

ik zeg : - Paul Klee?-
nee, nee, zegt hij met recht
en doet een stap opzij voor mij
als ik in roze schoentjes glip

( ik heb geen roze schoentjes)

hij zet de ballade van de gelukkige
mensen in en Michel Fugain
springt van de inpandige balustrade
met zijn geweldige verhaal

ik sta nu buiten met watten
in mijn oren Les Poppys te vrezen

She said

She said
-be with God-

but I don’t know any God
never seen one
never heard one
I have never even smelled one
and his scent must be divine

maybe he is a honeysuckle
or a blooming rose
a glass of wine?

maybe he's a she
perhaps it is just me
now wouldn't that be fine

then I could cast a spell
and make myself disappear
because I for sure can tell
the world is better off
without any Gods here

23-11-2011

al 4 jaar vandaag

ik ben zo ver
dat ik het geloof

wie dood is
is overal dood

ik breek mijn hoofd over jou
mijn hart
ik struikel en haal
me aan je open

maar eens
lieve kind, zullen we
zacht strijkend
overal tegelijk
in elkaar lopen

Marietje

Marietje ik ben door je stoel gezakt
na 3 generaties leunt zijn linker heup
nu even op een emmer Flexa,
de Naam van de Roos,
en de Goelag Archipel
morgen staat ie weer op poten

ik

Zo'n dag

zo’n dag
die voor me open lag
bij voorbaat al gehavend

ik staarde naar de gaten
Bach’s cantate:
‘Was Gott tut, das ist wohlgetan'
gutste eruit als shit

er moest gedept, ontsmet
en verbonden

morgen weer een nieuwe
hopelijk ongeschonden

De mensen 2

de mensen worden opgeroepen
kalm te blijven
nu vaststaat dat je beste vriend
de dood kan zijn

ja, laten we kalm blijven
ons hoofd in zand begraven
liefjes naast elkaar
met zwarte strikjes in
aan elkaar gevlochten haar

laten we zingen
dat alles liefde is
de zon groeten
mantra’s tekenen

laten we dan voorzichtig
heel voorzichtig gek
gek
gekker
bezopen
en zo lazarus zijn
dat de stront uit onze ogen loopt
of liep ie dat al?

Ja hoor...

vouw jij mij maar een bootje
vouw het van muziekpapier

vouw het nu
vouw het hier

ontvouw mij dan ook maar een zee
groot en hemelsblauw

kijken hoe ver we komen
in dat placebootje van jou

Ik kijk uit

ik kijk uit
op De Goelag Archipel
er bovenop liggen
21 Tales of Ultimate Pleasure

6 dagboeken
een forumagenda
een bril met 1 glas
een doos zonder lucifers

ik verdraag veel
als Mr.Waits maar zorgt
dat ik mezelf niet hoor

als de poëzie
dood op een stoel zit
en ik stilte ben
zal ik wachten

verbroken worden
door wat prevelt,
verstaan als ze het willen

de verdomde fluisteraars

Hear

ik schreef je gisteren nog
en voordat ik bij het
tweede woord was
viel het poortje van de muur

ik dacht en lachte
doe maar stoer jij
met je dode bottenkracht

en nu, wil je me geloven
Millet's Angelus viel zacht

kleintjes ingelijst van boven

In het begin

in het begin
was er een slimme foetus
die vanaf het moment dat nooit kwam
heel gewiekst naast de tijd ging staan

de tijd, rond als een bom
uitgevoerd in 3D gaf plaats
aan wezens met geen enkel idee

zo los van wijzers en getik
geloof ik niet
dat ik er van schrik
dat het wurm nooit riep
kijk eens lieve mensen
hier ben ik
your one and only
die dit alles schiep

met dank aan Jan Wolkers

Na een horrible tango
toog de roos van vlees,
-in Serpentina’s petticoat-
terug naar Oegstgeest.

De perzik van onsterfelijkheid,
van brandende liefde,
verliet de dominee met de strooien hoed,
de hond met de blauwe tong.

Voorgoed deze keer.

Alle verhalen van de
onverbiddelijke tijd
vol Turks fruit en gesponnen suiker,
in de kop van de doodshoofdvlinder.

Stervend op een blaadje gifsla.

Papier

papier bedrukt,

met zoet geweld, kringeldingen in oorlogstijd

een kwetsbaar harnas, penisnijd,

brieven aan James en de dramatische versie

van de stierencultus op Kreta



het effect van onomkeerbare opwellingen en

een handleiding voor de installatie van Medusa

plaatjes van verstrengelde paarden

meisjes die hun spiegelbeeld tegemoet springen



ik draag het op mijn hoofd,

balanceer

ik

ik ben niet
steeds de ik
die ik opvoer

niet elke
snik, adelaarsblik
is de mijne

niet alle bravoure
is toujours ik, ik
ben er soms

verstopt in hem of haar
in een gebaar
een bed
of er onder

als monsterlijk hypochonder
wachtend op het wonder
van een ik die mij aftikt

Sinds

sinds hij wuifde
met de eeuwige brieven
van James aan Nora
en het verhaal van het Oog
viel zij bij herhaling
achterover

hij kon erop wachten
dan schoof zijn mond
als een oude herinnering
rond haar vinger

tot het klopte

dan speelde ze jonkvrouw
en bracht hij haar door de rozentuin
zo erg terug naar het huis
dat zij het herkende

mensen

mensen die zeggen dat ze sigaretten gaan halen doen het meestal niet

hij

hij heeft
tijd te verliezen
vinnen te verroeren
bloemen te plukken
die van ‘m houden

hij wil
een haalbare kaart
beschrijven met gouden pen

polonaise
aan zijn oude lijf
gaten zien

er zijn stervelingen om hem heen
drie populieren
die zacht wuivend op het dressoir staan

zij staat erbij
kijkt weg
en laat de traan

de mensen

hij kon uren staren
in een paardenoog
ook als dat op zijn bord lag

eet toch wat jongen
zei zijn moer dan
dan schudde hij nee
en streelde zacht het oog
met het topje van zijn pink

het is een vreemde jongen
zeiden de mensen

Don

ik stelde het me voor
hoe je liep, rond het vuistvormige meer
op het bankje zat en las

-what do you see-
en dacht
- what can’t I see?-

en of dat de essentie 
van het blauw wasin de wolken van Dali

ben je nog daar
waar de schepen slechts nog zeilen
boven je mahoniehouten bed

waarin ik, voor een absurde tijd
voorzichtig slapen zal
doorzichtig als kristal,

onder jouw deken van
onbeschaamde tederheid

Bloodmoon

Tonight I shall name you Mary.
You bloody little thing.
I know you will look a bit scary,
floating around,
without even a wing.

Will you show me the colours
of my mother’s womb,
in which I bathed,
when she sat in the sun?

Bleed, my love,
bleed beautifully
so that I don’t have to use my gun.

There was this poet

There was this poet
en het bed waar zijn laarzen onder vielen
de naam die hij haar gaf
terwijl zij ruggelings op zijn piano sliep

nu speelt en zingt zij gebogen
over zwarte witte tanden
spillebenen leeuwenhanden


'there was this poet
who said i should throw it
away in the dark
to the farthest end
where the dogs bark
so i did and they started to howl'

lovecandle sandalwood
het aroma therapie
(7 doden, een tornado
Benedictus schaft het voorgeborchte af)

verkreukeld origamivogeltje
deinend aan een draad

16 september

Een vrouw heeft een leeg gezicht op een boek gericht.
Op de kaft staat een homp brood.
Een lichtgevend ei rolt van een tafel
en laat een vliegend visje vrij.

Schuin achter haar,
tegen een dode eikenboom,
-krioelend van processierupsen-,
leunt een man met een zilveren zon op zijn buik.
Op zijn schouder speelt een kleine duivel altviool.

Een oude heer met een geschubde jas
en vissenstaart, staart met traanogen
in een drooggelegd meer.

De vrouw voert een hond haar boek
en slaat mij met stomheid.

Ik weet het niet

ik weet het niet
zegt ze

't was er al

het bed
het huis
de hele straat
een weg die nog veel verder gaat
langs zij die alles weten

ik weet niet wat ik zelf al wist
of misschien wel was vergeten

ik zag de zee
(het was de zee)
en de bomen maakten wind

de zon stond op mijn tekening
daaronder speelde ik het kind

doe wat zachter

doe wat zachter
je hoeft niet zoveel woorden
in je schreeuw te stoppen

we kennen het
we zijn hetzelfde
-hoor-

ik geef je nog een jaar of wat
voordat je begrijpt
met losse handen

voordat je het monster omarmen wil
koesterend
alsof het een babykuiken is
waarvan je weet
dat het eenmaal op je bord
in 24 noodzakelijke happen zal verdwijnen

en dan kots je
woordeloos

I am, I have

I have a weak spot
for Moondays,
Juicedays
and Wetnessdays
Thurstdays
and Frydays
Satyrdays and Sindays

2 september 2015

plat

op de buik van moeder aarde
met je hoofd opzij
in haar vruchteloze vluchtwater

alsof je oor te luisteren ligt
er is niets dat klopt

bekijk me niet

bekijk me niet
alsof ik iemand anders ben nu
ik ben niet mijn lichaam

wat ik ben kan zonder
maar het liet me niet los
tot vandaag

hul het in wit
of verhul het niet
laat het gaan zoals het kwam

waar je me zoekt
zal ik zijn
vrij en verlicht
in waar ik altijd lag

als je je gordijnen sluit

als je je gordijnen sluit
en daarna je ogen
is er niets
en niets gebeurd

wie wil dan nog geloven
dat achter het serene groen
van je nieuwe Lappljung
het tuinpad overgaat
in straat
in stad
in land

dat er een helse wereld draait
en geen god weet waarom

Dream..

Dream, dream
you are not what you seem.
--
ik vertelde haar waar
de gaten zaten, de scheuren
de pijn van het zijn
she was blown away
letterlijk, tegen de muur achter haar
14 mannen stapten binnen
ik schrapte er 7 en gaf ze een stoel
de sneeuw op tv verdween
en het leven van een
vulde het huis en ogen met tranen
zet af, zei ik , zet af
ze zei –huh-
en ik knikte naar een van de mannen
o, hij is het! zei ze
ik zei
-duh-
hij vroeg om olie – fluisterend-
en ze zei – niet doen, niet doen!
maar het is voor zijn ogen , zei ik
nee, zei ze
daar is het niet voor
en ik rende naar buiten
langs gevaarlijk overhellende gevels
ramen die loskwamen, zwevende daken
toen was daar Lieze
ze speelde met een dood babyhoofd
kijk, zei ze, als ik een reepje afsnijdt groeit hij aan
en hij groeide aan
tot een volledige, maar dode baby
ze speelt al jaren, zei haar moeder
het gaat goed met haar

ik ontken alles

ik ontken alles

ik leef
omdat het toevallig lukt

als ik nies
vliegt de lucht

met 150 kilometer per uur
komt het mijn mond
en mijn neus uit

het is half 7
ik heb gegeten
en gedronken

Jij

jij, halflange lieveling,
mouwloos ding
dat steeds zo flatteus
om me heen hing

jij, m’n bodyfit-must-have
so easy-to- wear
look at you now
nou lig je there

op je opengewerkte ruggetje
met een gat in je hart
je zwart lijkt wel een zilvervos
en er zit ook een draadje los

er zit wijn op je dij
en salsasaus van de Mexicaan
nee, zo kan ik je echt niet meer aan

Als

als er ooit
zomaar uit het niets
een ei op je hoofd stuk viel

is een ei iets om te vrezen
maar als het eieren regent
ben je nergens meer bang voor

wat heb ik gedaan

wat heb ik gedaan

met het omarmde zwijgen
dat mijn tanden van elkaar trok
en mijn tong los weekte

tot alles blauw
van rook
van kou
verbleekte

het was daar dat ik het kind zag
met het eeuwig bewustzijn
mijn tranen in zijn ogen
rond zijn mond mijn pijn

Dat

dat de wereld mensen nodig heeft
die weten wat wijsheid is
maar dat niemand ze dan volgen kan

Makkelijk

het is makkelijk
je naar de keel te laten grijpen
door iemand die weer loslaat
te ontploffen en je daarna
geheeld te voelen

het is makkelijk
te verdrinken
als je van de K een G maakt

makkelijk
te weten
dat geluk de bril is
die je loopt te zoeken
terwijl ie op je hoofd staat
zolang je je hoofd nog hebt

534

hij heeft haar maag gedraaid
en haar lever opgehoogd
haar oren ruw gewassen en
het daarachter flink gedroogd

hij heeft haar ogen uitgekeken
en haar mond voorbij gepraat
is daarbij haar hoofd verloren
en daarmee haar gelaat

hij nam toen haar armen
en legde ze gekruist
bracht bloed
onder haar nagels
brak ijzer met haar handen
en lachte in haar vuist

tot plots het daglicht loog
dat zij het hart niet had
anders had ie het gejat
en zonder het te vragen
haar het kwade toegedragen

Au

De zon brandt.
De wind paait.
Langs stinkende gouwe aait
een asgrauwe slak
gifgroen gras
en een gebroken elzetak.

Iemand sjanst met het ravijn.
Ze draagt een rode bokkenpruik
en twee handen op haar buik,
want haar vlinders doen zo’n pijn.

zonder titel

je klom bij me op schoot als een kind
met je armen en je benen om me heen
je huilde mijn schouder nat en toen mijn hele jurk

we dreven af

de bank werd een boot op zee
stuurloos dobberend
‘dat had je niet verwacht he’
snikte je

ik kon geen ‘nee’ meer zeggen
en van de weeromstuit blies je in
één keer al je adem uit

met een doffe klap vloog ik op het droge
en gaf je het nakijken aan mijn gesloten ogen

Als

als het ergens over moet gaan
dan over het strand op je derde etage
waar alle woorden onder zand kropen

over het heiligdom van
schaduw en vuur
waar je me goedkeurde
omdat ik zo ‘very kundalini’ sliep
-well, ik sliep niet-

ik waakte
over de dijk van een man
die de dood niet over zijn lippen kon krijgen
en gewoon elke dag iemand niet zag

als het ergens over moet gaan
dan over de lange gangen vol
droge-naald-prenten van
on-afgevuurde kogels
in het laatje van de gammele kast
in het rode huis
in Siberische sneeuw
waar de kokmeeuw regeerde
en onze geesteskinderen
wild copuleerden in het slijk

over de hemel die aan voeten lag
de lelies van dalen
die niet om op te vreten waren
want daar ging het over

die winter

die winter
liep hij bij 30 graden onder nul
als een pauw over water

tot het vuur zijn schenen volgde
en een brute wind
zijn ziel zijn lijf uit joeg
toen schuilde hij
onder een doornboom
tot de zon een kroon
had gebrand rond zijn kale hoofd

toen viel hij op zijn knieën
en sloeg ..... nee, hij trók ,
een kilometers lang kruis in het zand
hij kroop erlangs terug
naar het water

en schreeuwde, schreeuwde de zon weg
tot plots het water over hem heen liep
gutsend over het strand
de duinen
het daarachterliggend land
tot hij overal nergens was

wat

wat je ziet
is niets
vergeleken
bij wat je
niet ziet

Die nacht

die nacht blies hij
een sleutel uit een bos
een bruid uit haar kleed
en joegen zij satan
uit de eeuwige boleet
tot de gouden vos zilver
en de zilvervis goud
bouwden zij lief
over leed

Vaderdag

ja, dit wordt de langste dag
met de nekslag van de regen
die blauwe irissen
ten gronde richt
ik zet ze op
langs natte kronkelwegen
voor de held die in mijn hart ligt

woensdag 27 mei

Zoompje los. Ik pak mijn moeders naaitrommeltje.
Blauw, met twee eenden die met een strik om hun nek in een bedwarreld sneeuwlandschap lopen.
Het dekseltje zit strak en ik voel me ineens mijn moeder,
die dat deksel er vast niet afkreeg.
Ik denk dat ze hem na 2 tellen al naar mijn vader schoof :’help eens Niek, ik krijg dat stomme ding er niet af.’

Ik heb het er binnen 3 tellen af en zie een buisje waar bruistabletten
voor vastzittende hoest in zaten, en waar nu de naalden in huizen.
Een minischaartje, schroeven, veiligheidsspelden en allerlei kleuren garen.
Ik zoek of er niet nog iets in zit.
Iets, iets van haar en denk aan de jongen die laatst verdwaasd
in de supermarkt liep en voortdurend ‘iets, iets, iets’, mompelde.

Dan zie ik mijn moeder weer voor me met in de ene hand een naald,
in de andere een draadje dat ze bij herhaling in haar mond doet zodat het wel door de naald past.
“Niek, help eens, ik krijg die stomme draad er niet in’.
Twee eenden in een bedwarreld sneeuwlandschap.
Dat ik er zelf niet in zat nog, kwam door die ene tel meer geduld
en de naald met de draad die mijn vader er al ingedaan had. Ooit...

Papa

- what a dream-

Pierce!
nee, niet die
een andere
Pierce met de vurige ogen
uit de hypnosefilm

hij werd mijn buurman
mijn gluurman
in een Londens appartement
dat aanving in een blauwe kamer
en na 12 steeds blauwer wordende
vertrekken eindigde in een
ijsberenzoo op roze schotsjes
hij vroeg me het hemd van mijn lijf
en toen mijn tangaslip

ik voelde hoe warm mijn bloed
hoe goed ik gloeien kon
hoe ik licht kon geven
mee kon geven
hoe zacht ik was
hoe alles klopte
maar ik was vergroeid
met een vleeschkleurig step-in

hij danste om me heen
met zijn armen in de lucht
‘ik raak je niet aan, ik raak je niet aan’
zong hij
en toen kukelden zijn ogen
me tussen de ijsberen

Death

he spoke to me
and told me not to fear
I feared to touch you
for so long already,

he said

and when I come
I will only come to save you
and bring you back
to where you came from

to the place where you were
endlessly
without pain
without fear

unburdened
free
to be born
anytime
you call

2512770

als ik je bel
praat ik door een mevrouw heen
-het door u gekozen nummer is niet in gebruik-
ik doe alsof zij lucht is
en vertel je bijna alles
nee, ik controleer het nummer niet
ik belde dit al jaren
en kies het steeds weer opnieuw

7 april

ons huis heeft
ontelbare kamers
vandaag
zitten we in de kelder
met ons dode kind
op schoot
we vieren zijn geboortedag
met water en droog brood

21 maart

hij beloofde me
eeuwige trouw
op het paadje bij het kerkhof
-ik wil niet- lag ernaast

Jack fietste voorbij en
galmde: ’jullie, whaha?!’

Jack was leuker
maar had het nooit over
eeuwige trouw
wel over zijn kamer
vol opgezette dieren

Hans was een Viking
met twinkel-ogen
ik was 13
en heb die twinkel daarna
nooit meer gezien

Hier

people said

People said
you are way too green
to feel thàt blue

but when the green was washed away
abruptly, in just one day
people said
it was ok

then, one fine morning
when I stepped out of bed
I totally lost
my entire head

it fell down the hall
looking quite foolish
and a bit small

I went down the stairs
opened the door
and kicked it away
since then I feel . . . .
no matter what people say

103215

waar ik ook maar loop
het is altijd
over voetstappen heen

alleen vliegend
zou ik ze kunnen overstijgen
maar ik heb de vleugels niet
en zal ze ook nooit krijgen

God

de dood moet wel iets geweldigs zijn
‘waar was God’, hoor ik maar steeds om me heen
nou daar dus

24-1-2015 Dag lieve Niek en Annemie

23 januari 2015

lieve papa en mama

er zal vast iets mis gaan, morgen
er ging altijd iets mis
en dat maakte veel goed

geheel in stijl
blaast morgen de wind
jullie over ons heen
glijden we van het veen
zo de beek in

sturen ze ons van verboden terrein
maar zullen jullie al,
voor eeuwig op weg,
naar al het water van de wereld zijn

Kom!

niet op de hoek waar wijlen Kassie
loensend naar je loert
niet bij de duif die vrede koert
hij zal je onderschijten

‘to drown like this’, is voor een vis
en zelfs een vis, -een bakvis- is ,
nog te veel vis om te verzuipen

druip maar af
en droog je oren
het is tijd voor je, vrouw
kom, word nou eens geboren!

je suis

ik poetste de aanslag van mijn tanden

trok met een resoluut gebaar

een gordijn voor de kutwereld

en legde mijn hart op een schaaltje

de angst er losjes omheen geslagen

ik keek er naar

dat ziet er niet mooi uit

dacht ik

ik zie eigenlijk m’n hele hart niet meer

tussen twee vingers nam ik het op

het zat godverdomme al aardig vast

stukje bij beetje heb ik het losgepeuterd

tot het redelijk zuiver was

en stak het terug achter mijn ribben

toen ben ik op mijn knieën gegaan

niet ‘voor nooit meer blauwe bonen’

ik had het kunnen doen

maar tot wie had ik me

in godsnaam moeten richten

machtiger dan de liefde zelf

is er niet een, dacht ik

en liet het hard overspoelen

Waarom?

alles heeft een reden,
schijnt

maar wat
als je in de leegte tast
en de radars weigeren

zolang het kind in mij
nog vraagt: 'waarom?',
blijft het verdrietig steigeren

Alles !!

ik doe alles, om jou gezicht te geven
ik word verliefd op god
weet wie, het is me om het even
zolang hij onbereikbaar is
me afwijst wegens liefde
voor een hebberige vrouw of bij
monde van moraal, ik doe het
allemaal voor jou, voor jou !

ik laat me slaan door ridders
vastgebonden op een stoel
spuug met mijn brutaalste ogen
een koele killer in zijn smoel
loop achter alle kisten van de
stad, met hoe noem je dat
emotionele identificatiedrang
ik keer de dood mijn andere wang

er staan wel 100 bekers melk
zo verdomd onaangeroerd
rond mijn gebloemde stretcher
die op hoge poten neergezet
zó weinig weg heeft van een bed
dat zelfs de slaap me niet meer vat
o lief Gedicht, alles wat ik doe
doe ik voor jou mijn liefste schat !

♫

ik hou van muziek
die op kousenvoeten
langzaam mijn lichaam zoet
die rond mijn hart
volhardend wroet
er als een zwaan op broedt
tot het op nieuwe vleugels
de maan aandoet

Zeg het maar

zeg het maar
dat hij je een kaart stuurde
met veel teveel groeten
en dat je ze allemaal las
terwijl een bruidsstoet
aan je huis voorbij trok
terwijl je een thee-ei rond liet
draaien in een eeuwenoud glas
en dat het in stukken uiteenvloog
terwijl jij je verslikte in de derde petitfour
geen benul van betekenis
maar daar ben je toch niet zo voor

Doe maar niet

nee

wat ben ik aan het doen

ik tongzoen
met de kus-kus-kusjesman
dans rode lakschoenen
dwars door donkergroen
ik: schilder, rol de winter weg
met de nieuwe gaardenier
ik sluit het jichtseizoen
tuin met mijn ogen dicht
in gedijend onfatsoen

Kerstkind

een kerstkind
met engelenhaar
piekert tot ze sterren ziet
ze zet tegen haar evenbeeld
een levendige boom op
over zuurballen, beestenstallen
anglomanie en koude kalkoen
er schuifelt een gristen langs het raam
een heer gaat van zijn houtje
zij zingt het oude lied
hangt een krans om haar nek

KYD

Kill your Darlings and stay Poemless

Het Woord

het woord gevoerd met zwaarte
gezwollen en gevleugeld
het grote woord
het hoogste woord
het woord dat voor een altaar valt
en soms pas later breekt
bezongen en beschreven
bedreven als een taal
let erop
anders krijg je ze
niet één, maar allemaal

Stomme engel

stomme engel
met je hemelse rotmuziek
je vinger haakt
achter mijn huig
bij iedere snaar die je raakt
kots ik tranen weg
kun je niet gewoon
een beetje strelen
een aai over mijn wereldbol
niet weer alles op zijn kop

5 december

Mijn oma begon in januari altijd al met het kopen van Sinterklaas-kadootjes.
Het hele jaar leefde ze naar het Gezellig Avondje toe.
Ze spaarde alles op in vuilniszakken en legde die achter de bank,
die elke week een beetje verder van de muur kwam te staan.
Ieder jaar denk ik weer aan de decembermaand waarin oma,
net weduwe geworden, na een hoop veranderingen in huis, in totale paniek opbelde.
Ze bleek de verkeerde zakken aan de straat te hebben gezet.

Ik had een hele lieve dikke oma, met elastieken kousen, die ik
elektrische kousen noemde.
Ze had vaak kramp in haar been.
Als ik zag dat ze pijn had legde ik, als klein meisje, mijn handjes erop en vroeg of het hielp.
Het hielp altijd meteen. Ik heb daardoor lang gedacht dat ik kon toveren,
of toch minstens magische krachten had.
Dat vind ik eigenlijk nog het mooiste kado dat ze me ooit gaf.

Slagveld

hun slagveld
is een keuken,
een eiland
waar ze kippenvel serveren
en een mengelmoes
van gifgroene erwten,
doorspekt met
rauwe kost, zure room
pesto en kraaienpoten

ik kreeg er puddingbenen van

Droom 23-11-2014

Totaal klem vond ik mezelf
tussen twee hekken van een ziekenhuisbed.
Mijn dode vader hield troostend mijn hand vast
en zei ‘lieverd’, zoals alleen hij dat zeggen kon.
Ik stamelde ; ‘maar je bent toch dood?’

Hij zei ‘o ja’ en viel in stijl achterover op het bed.
Een blauwe schijn lichtte op uit zijn aderen
tot zijn hele lichaam straalde.

Toen, een bliksemschicht
waardoor zijn hoofd van zijn lijf afrolde,
tegen de poot van het bed van een gillende vrouw.
Knetterend sloegen er zich ijzeren doornen rond,
en zijn hoofd werd stootsgewijs verlicht.

Tegelijkertijd, stond hij , geheel ongeschonden
met zijn hand in de mijne, gruwend, stijf van angst.
Ik troostte hem en zei : ’dat is de doornenkroon,
je hebt teveel geleden, kom, we gaan naar huis’

De suppoost lachte ons toe en zei:
‘Je vader mag hier altijd komen, hij komt
hier al jaren regelmatig tot leven.’
Ik keek hem verwonderd aan.

‘Je vader komt hier al sinds 1987’
‘Nee! dat kan niet.’, zei ik
‘Hij is pas afgelopen april gestorven!’
De man keek me vragend en indringend aan.
Schudde zijn hoofd ..........nee.....
‘Nee, meisje, nee.’

23-11-2014

vandaag sta ik stil
met mijn rug tegen de muur
ik val
ik hang
en sta op
zo wonderbaarlijk is het

kon jij het ook maar, lieverd

Mens

het is
dat iemand het me voorzei
anders had ik niet geweten
dat ik een m e n s ben

een aambei
op de anus van het leven
aan de zonzij
vastgeketend aan een plan

was ik niet gewoon een wezen dat
volprezen naakt
zich haakt aan al dat aantrekt

dat vlees en rauwe lijven vreet
doelloos, op gevoel

dat dagen in de gaten slaapt
en zuipt totdat het lollig wordt
dat in druipend feestgewoel
gelijk een dronken varken knort

by me

Goedemorgen

ik heb de nacht
voor later opgeborgen
compleet met sterren en een maan

nu ligt de dag
als een lachende onnozelaar
in acht-vorm voor me klaar

maar ik ga me niet in zijn bochten
wringen, ik zal dansen, ik zal zingen
en er keer op keer uitspringen

Ze

ze begon bij jou
in 7 graden vrieskou
iemand speelde accordeon
de zon zakte in het ijs
en de hele wereld smolt

Wellicht

wellicht is een liefdesdicht
een vergezicht
met een dwaallichtje
dat zachtjes schijnt
op een oud gelaat

misschien is het
het grote zwichten
aan een ademhalingsapparaat

een doelgerichte bliksemschicht
een doodsbericht
aan het evenwicht

misschien heeft het
niet licht
een krankzinnige gesticht

De doden

de doden hebben
aan me gedacht vandaag
hun armen om me heen gevlochten
voerden ze me onverwacht
naar ‘n gehypnotiseerde kip
die voor dood op tafel lag
(ik schrok)
die plots weer overeind sprong
en me een vette knipoog gaf

Waarom

waarom mag ik het niet laten
bij korte flitsen elke dag
bij adempauzes tussendoor
een traan en een soort van lach
nee, elk jaar bindt mijn geheugen
me vast in een stoel
jaagt een pin door mijn hoofd
en spert mijn ogen
gefixeerd, kan ik niet anders
dan kijken
naar weer dezelfde film
als in de maand van het grote onvermogen

We stonden

.

Ben ik..

ben ik het insect dat een boom
in bloesem ontdekt en gulzig
al zijn vruchten checkt
tot de boom zichzelf verlaat
voor dood staat
dood gepraat
ben ik het insect
dat niet lang genoeg leeft
om te zien
hoe een wonder toeslaat

Dolle Genade

er staat twee meter ongeduld
met propellorvingers
de wijzers op te jagen
hij waagt het niet
ze aan te raken
want het zijn cirkelzagen
liever roept hij de vrouw
die altijd blauw is
alleen van hem
en niet van jou is
'wees roet Mria
dolle genade '
nog even
dan krijgt hij prik
en limonade

Niet

niet weer over de liefde
en over waar het pijn doet
over zonnegloed
en laatste ademstoten,
kanonschoten

niet over verlangen
naar verlangen
en hoe de dood redden kan

over de innerlijke dolaard
en gedraal in gedachtengangen
met een touw op het eind
en - ach kijk- , een zwevend zwaard

niet over de schimplach
van de grote paardenbek
waar je nooit in kijken mag

ik adem

ik adem een man in die zijn vrouw oplaat
zij klemt een dood konijn onder haar arm
ik wil niet verder kijken

achter me likt een Chinees
de ogen van Maria
onder haar voeten baden vrouwen

een geestelijke kijkt met
1 oog op uit zijn zakbijbel

‘BANG’ rolt uit een klapperpistool

een ezelin met een ooglap stapt
uit Cleopatra’s melk en
leidt een doorzichtige engel van een trap

er wacht een eekhoorn op een bord
zijn staart is een plumeau
in handen van Barbarella

King Crimson zet in:
DISCIPLINE
als de olifant begint te praten
adem ik uit

yes

ik wil niet

ik wil niet bang zijn
niet dat angst mijn koning is
ik droom van onbevreesd
maar dat ik in mijn dromen
nooit iemand anders ben
dan mijn eigen bange ik
beangstigt mij het meest

a thousand

a thousand kisses
a thousand miles
a thousand years
and deep felt tears

well, she never gave
even a little kiss
she didn't move
the tiniest inch

none of her tears
would ever fall

I knew she wouldn't last
not in thousand years
or for a thousand deaths
I know he died them all

5 oktober

je dwarrelt
uit ‘a brave new world’
met een punaisegaatje in je hoofd
een koffiehartje op je been
ik vang je op
vouw mijn hart om je heen

Helaas

Heerlijk

hij hoeft maar te zingen
en hij dwingt me over zee
over bergen heen
eet ik uit zijn mond
met steeds meer honger
tot een leegte me verzwelgt
heerlijk

Als een dief

als een dief op klare dag
haar hart terug brengt,
als goud op een trillende schaal
ontkent ze het bakvissending
en verhaalt hem van het zwart
dat zich door een rimboe sleept
van het gat
waarin het grote niets
alleen nog dweept

1988

Lieve

Lieve dood,


Ik wil je even laten weten
dat ik tot medio 2054 onbereikbaar ben.


Groetjes

het zijn de bomen

Het zijn de bomen
die me het bos doen zien.
Het staat op hoge poten
een beetje aan te modderen.
Armen, dramatisch omhoog.

Ik hoor ze schreeuwen
want ik ben god in eigen kop,

tenslotte.
Maar uiteindelijk
is er een nog groter hoofd:
een wezel in een leeuwenbek.

Laat een kind, een gek
een dronkaard
klemmen, vangers en vallen plaatsen
kuilen graven. Maanden achtereen desnoods
zonder enkel zicht op bedelbrokken.

Je kunt niet hard genoeg zijn
om dat gore beest de zuiverheid in te lokken.

Hence

he's
half wrong
half right

half in her heart
and half out of sight

she's
half wrong too
half right as well

half in his heart
and half out of sight

he thrives in the sun
she's a bird of night

hence they
walk their lives apart
surrounded by invisible light

-

papa is in de keuken
mama rookt een pijp
mama is in de tuin
Jaques ook
Jaques valt
mama valt ook

Omdat

Jij

jij met je gumby shoulders
break free babe
met een jolly jumpsuit
op een spetterende citytrip
met Bonny & Clyde
op de achterbank
in je achterhoofd

ik beloof je
je ademt je gezond
proeft je nieuwe energie
met je free vriendschapsbandje en
therapeutische compressiesokjes

koop een bonsai baby
en een powerbank
en bevestig je gratis onderbroek

be a rapturing raptivist, baby
let the world know
let reality meet magic

Gedicht bij een schilderij van Theofilos Katsipanos

dat ze van je hout
een totempaal maakte
terwijl je langzaam van haar
afgleed, als een huid die loslaat

dat ze je lief vond
(met de kop op haar kussen)
je omhelsde
hels, helser

dat je kapte
en zij van je hout
stookte
ach
de kermis was koud
je kent het

afijn
je was er bij
gloeiend

Yes dear

'Yes dear!
Call me later, dear.
Yes later, you will be here.
You promise, yes.
Oh yes, I hear.'

(Till then
I will find myself

and clap my hands
and dance with chaps
those good old ones
with sailor caps
to fill the holy friggin' gaps.

Wrapped into my cocktaildress
the one with soft spaghetti straps!

All in classic silver, yessss!

I'll find , I'll find
It is not me you left behind)

'Yes dear, yes.
I know your kind..'

Zo een

zo een die groter is

nee, veel groter nog
met reusachtige armen
om bij onweer in te schuilen

een die bliksems
uit de lucht hapt
en wiens buik
zich om haar heen sluit
als al haar tranen huilen

een die doet
waar ze op rekent

zo een die ze
toen ze zes was
al eens had getekend

Bestemming Havengeul

sail away little paraguayo
zingt ze
lala, lalala
op je schone schip

iemand roept
f l y
en zegt
hij is niet van Paraguay toch

dat weet je nooit
zegt ze
met zijn impulsiviteit

over het schele boegje
wierp hij zijn verstand
nu spuugt hij
in het malle sop met twee
bevallige oogklepjes op

sail away little paraguayo
met je schone schip

Knoop

de knoop uit m’n buik schrijven
het bloed in mijn lijf
voelen dat het stroomt
niet stil vallen
het gat dichten
zodat ik er niet in tuimel
in loopschoenen springen
lopen, niet rennen
vooral niet rennen
gewoon lopen
rechtop
tegen de wind in
onthouden
vasthouden
loslaten
niet schrikken als ik huppel

ik heb

ik heb ze vastgelegd
met marterhaar, tussen kregelige
kringeldingen en de attributen
van een goochelaar
oude meisjes
die hun spiegelbeeld in slow motion
tegemoet springen
en een man met een compleet
nest lachvogels achter in zijn mond

- ik dacht even dat hij dood stond, maar ik hoor
het rinkelen in zijn bloed-

een stoel hangt in een boom en op de rug
van een lome hengst , een vissersvrouw
met verse vis, gefileerd op Delfts blauw.

iemand slaat enorm acht op het 3-gezusterspand
- raar, want dat hield ik nog achter de hand-
en roept: ‘nou, fijne doei!’

Dar-jee-ling

als ze in haar thee tuurt
ziet ze de zee
ik zwem een eindje mee
als wolk op woeste golven
tot we één zijn

nee

wie

wie is u eigenlijk?
vroeg een stem in hetzelfde schip

o, ik ben niemand hoor
ik ben alleen wat moe
en naar men zegt
moeder nog
maar ik doe er niet meer zo toe

toch, koos ik vandaag een paard
meneer, een uit hemel nummer 7
echt een wolk van een hengst
ik zette hem een tijdje koel
tot opeens de tijd al daar was
om hem ongenadig weg te geven

ik zadelde hem op
zette mijn hazenpootjes in de ijzers,
en werkelijk, de vlammen
sloegen uit zijn reet

ja als het per se moet
kun je mijn rug op
riep ik naar chocoprins
(hij heet Rozenwater)
die voor mijn ogen te smelten stond

ik ben met hem in zee gegaan
maar de zee koos alleen mij
nu dobber ik zachtjes in de lieve dood
als berend botje deinend aan gods schietlood

maar verder ben ik niemand hoor
en u?

Na

Na de melodramatische regenbui,
het hinnikende prinsessengejank,
de met een sissende saus
overgoten scheldkanonnade
en de rigoureuze verbreking
van alle contact,
zet ze meestal humor in.
Daar valt ie dan weer voor.

cAPTAIN

als ik hem moet geloven
zal de donder me wekken
en zal ik doordringen als de wind
met veerkracht in mijn pluimen
terwijl, zal ik heel alleen luisteren
naar Alice in Blunderland
en roepen 'DANG, what a song'
while he doesn’t even sing
'Orgasmic still after all these years!!!',
zal Conrad wederom schreeuwen
die dan al uren tussen
de vier poten van Queen Ann zal liggen
he will lose it at "damn you”
maar dat geloof ik deze keer niet

Hoi

Hoi Rick ::))

...

Als je het decor wegdenkt zitten we naakt op kale grond.

Knot

een knoop doorhakken
en dan janken
omdat het touw kapot is

De duivel

de duivel en ik
wij verlichten de hel
bedwingen vlammen
met vurige tranen
en wanen ons god
in een nieuw gesticht
Elysium, speelgrond
van het over-levings-spel

Toe,..

zeg jij nou ook eens wat toevalligs
bijvoorbeeld dat je 18 was in Londen
op Piccadilly Circus in Anteros klom
en dat je dacht dat dat Eros was

( hier janken twee honden)

dat je heel plat liggen kunt
of dat obscuur een woord is
om langzaam uit te spreken

dat je geleden hebt
aan het fantoomhondensyndroom
dat je schokkende beelden stil zet
en wel eens 'cross my heart' zegt
terwijl je weet dat er niks klopt

wat een nacht

ik droomde dat ik kanker had
mijn hele lichaam vol
wildvreemden met baby's
op hun arm kusten me
en vroegen me diep
in hun ogen te kijken
Herman van de fysio,
die ik helemaal vergeten was
keek zo diep dat het pijn deed

meneer P die graag Amerikanen oplichtte
maar de taal niet machtig was
vroeg mij om te translaten
en toen kreeg ik de schuld
( ja maar jij gaat toch dood)

ik had gaten in mijn panty's
en oh god ook in mijn benen
ik maakte ruzie in een kelder
en er vloog meel door de lucht
toen was alles wit
en dat was mooi

Reincarnatiegedachte van een bestraft rebels kind met onwillige oren

ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen
ik zal het ooit weer doen

Woordeloos..

woordeloos kan ik het
dan gaan je ogen open
en sta je weer recht
dan streel ik jou
en het onverhoorde
want het wekken van doden
is zelfs voor woorden te zwaar

Ik heb...

ik heb de blues in m'n rug
mijn keel in een zwarte hand

ja ik wil
een viool
in mijn buik en
jou van zijde

je hoeft niet altijd zo
hard te zijn jongen

ik wil..

Ik wil een nieuwe


de oude (een goedgebekte fladderaar)
daagde ik voor een gerecht

licht
zal het hem niet gevallen zijn

op zijn zachtst gezegd
heb ik alle wallen door zijn
keel gejaagd, liet hem eten
van de scheuten in mijn hoofd

duwde een mengelmoes van
rauwe kost, kraaienpoten en
gifgroene prinsessenbonen
door zijn koninklijke strot

voerde hem een lillend
zwijn tot op het arme bot

een ratjetoe
(toe eet dan lief
tis maar een spelletje
ik was op mijn knieën voor je toch
ik heb het kruis geslagen)

vandaag waag ik mij weer
( kun je het verdragen)
in de rij van schone vrouwen
die met wellustig gemak
zo'n man of zes kunnen houwen!

Of..

of ze wel weet
dat Jezus leeft
en heel stilletjes
een kamer in haar hart bewoont

dat ook zij hem horen kan
als ze de deur maar open zet

of hij wel weet
dat zijn hart een duivelsei is
en dat de Action bloemen heeft
die niet kapot te krijgen zijn

Jij

jij

ik ben je niet vergeten
en weet dat jij ook
nog wel eens stikt
als je stiekem afdwaalt

maar dat je liever
nog dan de mijne
je eigen tong doorslikt

maar ik ben als het graf, hoor
de mijne is doodgebeten

Een greep uit..

kijk dan, hier ben je zo grauw
als de lendendoek van
Jezus Christus, wat zag je eruit
maar de aarde wilde je niet, he
nee, weet je nog dat ogen je neer sloegen
en dat je geen bek opengebroken kreeg
ik ben zo gammel
als blote tieten op wilde zee
zong je de hele dag
en toen legde de dokter zijn
vinger op het gaatje in je hoofd
weet je nog
en toen het verlangen in je polsen
je niet langer boeide
deed je een accordeon voor
en daarna een heel orkest
maar niet iedereen kan dat nadoen lieve schat

zwart

dit gedicht is zwart
het is een gat
vol laurierdrop, moorkoppen
met room en het verlangen
naar een mooie neger

het is een kruis op mijn voorhoofd
het zaad waar ik op zit
de bladzijde die alleen
jullie mogen lezen

het is het schaap dat ik ben
de pest
de pek
de veren laat ik zelf wel ergens

Ik zie..

ik zie ik zie, als ik me los laat
misschien wel hoe het met je gaat
als je zonder te knipperen
naar acht generaties merels staart
met kilometers stiltecoma
in het heelal tussen je oren

ga maar terug, jongen
terug naar het eerste licht
en weet niet wat je ziet

baan je een weg over een
goddelijk lichaam, zoek
een borst, een mond
en geloof deze keer
eens wat ze zegt

En

en als ze dan een kaarsje
voor hem aansteekt in
de plaatselijke Mariakapel
eert zij hem zonder te betalen
Maria wil het niet anders
ze knipoogt elke keer en fluistert
God begrijpt het vast ook wel

..

de dood maakt stil
we begrepen niet
dat we maar bleven luisteren
of misschien een zacht gefluister
toch nog ergens hoorbaar was

de dood maakt stil
we weten het
dat je voor altijd onhoorbaar
ons hart zal slaan
omarmen we nu pas

misschien

ze gokt vandaag
op genadebrood
met nootmuskaat
en kippenvel
ze draagt alvast
haar doodsgewaad
al is het niet precies
haar maat
misschien is de winnaar wel
verlaat

Bon

'bongiorno principessa!'
galmt Herr Kenning

aan het voeteneinde
stond de werkelijkheid
zoals gewoonlijk
met de handen in de zij

‘als liefde dreigt
woede te bekoelen
loopt de vlam gevaar’

en dat was dus tegen mij

h a l s b r e k e n d

eerst het ijs
dan de zon
daarna een eitje
dan je wil
het woord
je hoofd & ach, je hart
en niemand met een lans

van de blaffende vrauw en de mand

dag man zei de vrouw
ik wil een a van jou
o mag ik van jou dan de o

dan ben ik een mon
en jij nog steeds vrauw
ja is goed zei de vrouw
en zo werd zij een vrauw

en de man werd een mon
en hij wilde een d
oke zei de vrauw
en ze gaf hem de d van haar mond

bedankt zei de mond
en nu wil ik je hand
maar ze griste zijn o
en gaf hem de a van haar hand
zo werd hij een mand
en haar hand werd een hond

Kon ik

kon ik maar even
nee, niet even bij je zijn
ik zou weer niet weten
waar te kijken
om je helemaal te zien

kon ik maar even
vergeten
dat ik altijd bij je was
- ik denk aan bijenwas -

waar was ik

Je moet

je moet me stemmen,
schobbejak
voordat je me bespeelt
hoewel ik wel snap
dat jij denkt dat je me
stemt door me te bespelen

Man

Zij was veel ontvankelijker
dan Zij oogde hoor
en Hij is niet zo almachtig
als Hij wil doen geloven
Tjezus, verlos me zeg
nee dan mijn Man
die de blauwe zijde
van me af laat glijden
de maan ophangt
en de wereld laat draaien

Dorothea

Dorothea heeft een man ontmoet
en zowat meteen ontmoedigd
daar was niet veel voor nodig
nadat het hem enigszins schuchter
ontviel dat hij theelepeltjes spaart
en op vrijdagavond
filosofische kwesties uitpluist

dat hij doorgaans binnen blijft totdat
er 3 zonnen aan de hemel staan

dat hij op de dag des heren
een vrouw boetseert
en haar op welhaast olympisch niveau
terug brengt tot een bal
dat zegt iets over die man
want die vrouw bestaat niet

/\

wat zijn er eigenlijk veel woorden
die ik op moet zoeken
omdat ik niet meer
of helemaal niet weet wat ze betekenen

ney
Itadakimasu
BD &BA
bif
Dendrologie
sub rosa
bassesse
voraciteit
dood

Soms

soms=was=ik=mij
in=jouw=zeep
kook=macaroni=zonder=kaas
slaap=met=mijn=armen
om=jouw=kussen
zoek=je=voorlopig=nog=in=stilte
want=je=muziek
draagt=me=te=ver

Raar weer..

Sinds 1901 hadden wij niet zo’n warme 3 januari-dag.
Terwijl ik nietsvermoedend in een niksie door het huis
dartelde, dwarrelden sneeuwvlokjes New York plat.

Ja

er zijn dagen die het makkelijk doen
maar ik geef niet toe
wie toe geeft is zwak-
ker dan ik zijn wil
ik wil geen jelly-benen
geen hart waar ik over struikel
geen piranha's in mijn buik
mijn eigen hoofd niet in mijn schoot
het jouwe ja
daarom moet ik zuinig zijn op het mijne

Ik kon zien

ik kon zien dat hij in regen had gelopen
en aan het handvat dat hij omklemde
dat zijn paraplu was weggewaaid

kom maar binnen zei ik
een duif volgde hem

-ik wil naar Lourdes met je
ik zei dat mijn potlood leeft
en dat het geen zin heeft in reizen

-leg het op je oor
ik heb geen oren zei ik
en hij drong zijn hele lichaam aan me op

toen gingen we naar Lourdes
en kwamen terug met een blauw oog
het zijne

nu wil hij naar Boedapest

Ik

ik vond je
verfrommeld
in inkt
op papier
dat een boot
had willen zijn

ik heb het klein
waarop je stierf
weggedaan

en stap nu
vanaf het ruime
overal je graf in

er staat een stoel
met twee poten
er zit een man
op met één been

ik bén die man
als ik de vrouw niet ben
die maar niet wennen kan

er staat een tafel
ik leg een ei voor jou
en hoeveel knopen nog
tot het liggen blijft
bij windkracht 12

Als

als je haar weer ziet lopen
over water, door het vuur
met Picasso aan haar hand
met Lola en Conchita
als dronken engelen
op haar schouders
hun vleugels afgebrand
zal liefde geen namen noemen
ik weet
de dolle hond
en ken zijn beet

Dec 17 2013

Maarten zegt
dat nattehis echt een kneusjesvak was
ik noem het ‘t grauwe probeerlijk
voor gesjeesde dicteezielenpoten
zum Beispiel voor hen
die de tweezaamheid in stilte genoten
met resten chutney fantasy
in blije mondhoekjes

voor mij geschiedenis

nu lijd ik heel modern
aan socialbesitas
ik zoek mobiel naar wat een djak is
als ik al zigzagzoevend
vastloop in België
ik check of dommeriken echt
met maar één k moet
wat seitan met satan heeft,
ik Facebook, ik Twitter en Whatsapp

maar wat ik echt wil weten
radioactief Fukushima
bijvoorbeeld
nee, daar ZWIJGT men ons liever dood

maar hoeveel keer mogen wij meedoen in dit leven?
1 keer toch maar
meneer, mevrouw
en een ieder die zich in nevelen bevindt

ja, dat is een bewuste keus, mijn kind
- hoor ik- van de Goede Grote God
(mijn god, ik ben hem toch zo moe)
die ons van ontbijt, lunch en diner voorziet
met elke dag een ratje toe
of een vet dode mus
met een onbedaarlijke glimlach
rond zijn linkeroog
die meer dan dit gedicht
ergens op slaat

16.45

rond kwart voor vijf
sloot een vrouw,
-voormalig wijf-

te duizelig en grauw
voor 't volgende bedrijf,

te veel haar lijf voor
het flikken, geflooi
en koude kermisfooien

net iets te beweeglijk nog
om het te rooien op de schijf,
viel zij met het doek

lede kolen in haar rug
strijkdroog naar moeder terug

23 november 2013

vandaag ben je niet thuis geweest
( ik mis je)
al zevenhonderddertig dagen
en morgen bestaat niet meer
dus ik zal het je niet vragen

( ik mis je)

ik doe soms net alsof ik gek ben
om het maar niet te worden
( ik mis je)
ze zeiden dat je er mooi bij lag
en dat je nu in mijn hart zit
ik voel wel dat het klopt

maar wat kun je in een moederhart
dat steeds maar zachtjes huilt
niemand kan het horen hoor
maar jij
..

ik zal lachen voor je,
zingen
en ik dans je rond
omdat jij
zo in het leven stond

(godverdomme wat mis ik je)

Oh

oh kijk!
daar komt mijn exje aan
hij valt zomaar van de maan
ik spring opzij
zodat hij mij niet plet
ik doe razend snel een wens
en kijk nou
hij gaat als een raket!

Als

als de nacht komt
zie ik jou
waar je warm bent
en ademt
we praten
lachen
zwijgen
kijken
ik raak je aan
kan je vasthouden
van niks weten
tot ik wakker
weer weet
je bent dood
voor halve dagen

'very hello'

heb het lief
en het liefst
dat het nergens over gaat

dat het zingt
'none but you'

(terwijl anderen
praten
om te verzwijgen)

wringt het zich
door merg en jelly legs
high
on
heals
with a low voice

heb het liefst
dat het met één kus
een lijf bestrijkt
de dood bestrijdt

ik zal er zijn
en jij

Een Oog Alleen

vlijmscherp niet
maar ze kan haar zien
de maan
de maan hangt rond
in een oog
dat wikt in vragenvuur

een oog alleen
kan verlangen niet zijn

'if she was ever crucified
or tried bodylocking
and new ways of kissing
if she knew the sound
of a red snake hissing

the infinity of the mobius strip
the bite of a lip
profound bliss
from the cry of a rooster'

'tot het volgende haangekraai'
ze loenst tijdens de spaties

then she
and he
tried and tried
day after night
till the night was day
and day was delight

en de maan wast
en wast

Dus eh..

'Dus jij denkt dat als je die
ongegeneerd vlammende haard
onze achtergrond in schuift
-oh met schapenvel nog wel-
een kushandje wel iets kan worden
om de gordijnen mee dicht te doen'
zegt ze.

En dat zegt ze dus schijnbaar elke keer
als hij een ongegeneerd vlammende haard
hun achtergrond in schuift
- ja met schapenvel nog wel-

Wat we daar nou mee moeten.
Een gedicht kun je het ook niet noemen.

Buiten

en buiten, zo laat nog aan de lucht
achter een gordijntje wulpse regen
danst de geest
van het beest dat zich verhing
tussen haar oren

nee, ze verzoekt de goden niet
want zij verzochten haar al eerder,
te onthouden dat het laatste woord niet bestaat

hoe wil je me hebben
vraagt ze
en tekent nieuwe ogen
legt Helena Rubinstein
over haar lippen
bloost uit een doosje

Jouw muziek

jouw muziek

stijgt op
vanonder een mat
een sleetse kokosmat

sjanst en danst zich
slingerend
langs mijn benen
jelly-benen
en mijn warme jelly-buik

grijpt me met lange tonen
naar waar ik adem haal
waar laat ik me
nog voor ik beklemtoond binnen ben

Ik ging weer voorbij.

Ik ging weer voorbij.

Liet de vraag,
want wat waag ik
aan ogen
achter donker glas.

Hoe het is om
een kraakpand te zijn
met kwetsbare vensters
een gammele mond
en een tochtig kattenluik?

Hoe vraag ik of de cactus het
nog doet in haar buik.

Ze heeft geen plan.
Ik weet hoe ze wacht,
op het verschiet
dat nog niet niet weet
of 't wel wacht
op het zachte licht.

by m.sarneel 2013

G.

ik hoorde dat de kleur
van je ogen veranderd is
nu je de overkant hebt gezien

weet je nog dat je me omhelsde
terwijl ik over je schouder keek
om te zien waar je bleef

vanaf daar heb ik je nagestaard
en zag ons schrijven
arm in arm

Bij een schilderij van Dali

zou zo een lucht
vol dreiging zijn
door zeegroen gedragen inkt
waarin het zijn
ontveld
ontstemd
los van lijf
geraakt is

wat kan een hand nog weren
als spieren bloot
zijn in naakte aarzeling

als het onbewuste zich voortsleept
als hout dat niet houdt
terwijl het vragen duurt

zijn zij hun eigen monster
kreupel
gif lekkend

bezwerend vlaggend met
vers overwonnen skin
vlezige chakra-pijlen
in de rug

het zijn jonge twijgen die
het hoofd ontstijgen
in de hitte van de vlammende giraf

Goedemorgen..

het was geen man met oog
althans niet voor mij
ik verwachtte hem niet
nergens meer
nooit

inmiddels drie hoofden groter
dan het frêle mannenlijf
dat aan een versgeplukt bloemetje stond te ruiken
was ik

als een betrapt kind, verstopte hij het achter zijn rug
toen ik hem aansprak

'goedemorgen..-in zijn ogen lichtte een verleider op
een casanova die ik met één vervolgwoord neersabelde-...opa'.

toen mijn naam
en niet die van mijn nichtje
en toen gaf ik hem die zoen

Nog even een gedichtje dan.

NEE.
Over toen je voor het eerst
van je leven in een kerkbank zat
en je afvroeg waar de tosti's bleven.
NEE.
Over die keer dat je half huilend
naar je pappie rende:
'papa, papa de maan is kapot!'
NEE.
Over dat museumbezoek dan
waar je niet snapte
dat mensen plots achter hun rug
hun handen vastgrepen
en één wenkbrauw heel hoog optrokken
en dat hun mond,.. ach laat ook maar
JA.

Gedicht.

is dit de man
die de zonde de wereld in joeg
en daarmee de dood in het leven riep?

nee, dit is Adam Curry, papa

ach jongen, ik groeide langs bomen
waar leven vanaf hangt
terwijl jij quasi zong
in kringen
waar je niet horen wilde

ik weet de plek
waar je naar jezelf kunt kijken
ik zal naast je staan
en zeggen
dat het bijna lijkt

Mit Rammstein

Mit Rammstein,
- jij godvergeten polyglot
die al mijn talen sprak-
spreek ik mij uit

Mit Rammstein
Mit Rammstein!
Verstehst du mich?

(Not to worry, this too shall pass)

ja verhef het glas maar weer
all contacts , dear,
are currently off line

but the cleverbot

the cleverbot
he too fails to believe
that I am a corpse
in a still well preserved state

he needs proof baby
proof that I am alive
I AM TELLING YOU
with Rammstein
with Rammstein

Verstehst du mich?

Flarden

ik heb alleen nog flarden
van toen wij onze hemden ruilden
klakkeloos huilden en lachten
tot we wisten waarom:
hoofdstuk 24 bladzijde 888

we stegen op tot we ribfluwelen akkers zagen
met blokjes van beton
schoorstenen met hoedjes op
- fedora's, you said, yes-

we kleedden elkaar uit
over & over again
nooit weer aan
-mensen doen dat zelden-

ik heb alleen nog flarden
kippenvel
tijgervel
al het zand dat we niet aten
in een uithoek aan zee
onder een geschrokken hemel
hier en daar een ster

en maar zoeken
naar een outfit voor onze arme ziel

'een zal maken
zijn eigen lot'
je zei het nog
of was dat die andere god

Voor jou

voor jou alleen
zal ik schrijven

morgen

voor jou alleen
zal ik begrijpen
wat jij leest

wat ik schrijf

morgen

ontdaan van clichés
zul je niet zijn

ik zal er geen kennen
als ik word geboren

morgen

maandag 3 december

er staat een man
met open mond
zijn hoofd ligt in zijn nek
met handen hoog
en ogen dicht
proeft hij sneeuw
op het puntje van zijn tong
ligt
een spreeuw
die onnozel verder vliegt

Jij

jij schaduw, zonder wezen
die over alle leven
valt
en vadsig hangt

jij mes, dat naar een pols verlangt

ik vrees je niet
ik ben van staal en bloedkoraal
ik leg je af
en naast me neer

in tovertaal

tot het moment
dat je mijn adem haalt
o, pech
precies dan ben ik weg

Dit gedicht

dit gedicht is een lafaard
het houdt zijn kop onder dekens
verstopt zich
in arrogante lettertekens
ik weet niet eens of het nog adem haalt
misschien is dit gedicht een bloedprop
in een dichtgeslibde ader
misschien hangt het aan de liefde
en is dat de grote strop

D. O.H

ik ben naar je balkon gegaan
langs groen, zo groen als ik was toen
je mond nog sprak
over een vlam die danst
met een blauw rokje aan
en een oranje top

toen ik jou mijn nacht liet zien
er licht viel op de tuin
en ik de geur van bloemen werd
die in alles op ging
en ik wist wat ik nooit wist
zelfs nu niet

afijn, je hangmat past nog, lief
ik ben er in gaan liggen
heb de spotvogel gehoord
en zag de kardinalen
in balans op een akkoord

tot ook bij mij
de kraaien kwamen
de veren strakker nog
tegen het fragiel skelet
dan zij tegen elkaar

vooralsnog niet genoeg in tal
voor het laatste gebaar

Die nacht

ze had overal kunnen zijn, op een lachend
strand of onderweg, met een stalen paard
naar Zimbabwe, Honolulu, Machu Picchu
Chang Hai of Ankara, waar een vermomde paria
in een bodem koffiedrab zou lezen wat haar toekomt

op grijnzende afstand van de slaap, die haar nu met
een vingerknip het Park van Pret injaagt, prêt à porter
het zelfklevend droomgewaad, ze baadt er in
en calls for Jim who made the blue cars go away

hij hoort haar niet, hoe kon hij ook, ze is nog hier
driftig duikend voor het steekspel en de grimmige
grimassen van een wit geschminkte tierelier

tot het einde moet en zal ze gaan, in razende snelvaart
langs het naderende, denderende, gele monster af
langer dan het afscheid dat haar wacht in de grofgeweven
mazentunnel, enger steeds enger, tot ze met een gouden
schaartje dat bungelt om haar nek, in een lauwe wolk gaapt

Daar,

waar je je voor me uitlegde
op een achtvormig pad
de schuld gaf aan de vorm

waar ik niet wist hoe ik me moest
verdelen over je kronkelige land
daar heb ik mijn hart
naast je neergelegd
schuin boven mijn verstand

Tuin

de hele tuin valt uit elkaar
de rozen staan stokstijf
zelfs in knop nog
hier en daar

Tot het schip

tot het schip de lucht in vloog
lagen wij roerloos
zachtjes zingend in ons hoofd

'ik zal het nooit meer doen'

die plotselinge zin
in ondeugende stiltes
gewapend met de onhoorbare
schatergrimas van een idioot

merci, verdomde fluisteraar
pardon, mon ami
stiekem zeiden ze me het meest

De dood

de dood maakt volslagen
vreemden bekenden
groter, grootser
me liever
dan dat ik ze besefte
nam ik ze voor gewoon

Retriever,

Je hebt iets van een labrador en
van de lifter met de Chaplin-ogen.
Iets van iemand die ik vergat.

Bleke adonis uit mijn bakvissenhart.

Glad als marmer, gehuld in februari-mist
glijd je bijna stoïcijns langs harmonicadeuren
De geur van sushi, ailoli
black eyed peas en sesamzaad.

Het gaat zo het gaat.
Niemand vraagt wie je bent
als je slaapt.

Lang nadat ik de voordeur hoor slaan
zie ik je pas
goud gesigneerd tussen mijn boeken staan.

Feestje bij Geoffrey II

Feestje bij Geoffrey II

 

links ligt een Mexicaan onder een hoed
tegen hem aan leunt Yellow Gossip
met een stuk plofkip op zijn lip

hij loert naar Molly met de sacharinelach
van nature lalt ze rare dingen

zoals dat zijn lichaam weer zinwekkend is

treffend als de dood
die ook altijd in het midden valt

iemand vraagt wie toch Omandy is
maar dat is niet aan mij

'hello I am from Norway'
ik kijk er niet van op
'so, what do you say'
ik knik nee en sla beleefd een vis af

'voor mij liever geen feestjes'
zegt een heer met bolle wangen
hij hangt een slinger rond mijn hals
vraagt me hoffelijk ten dans
ik wals finaal over hem heen

de lucht is lauwer nog dan vorig jaar
voor het oog van een man
met gouden tanden en een gordijn
in handen val ik langzaam uit elkaar